ΔΗΜΗΤΡΙΑ 2026 ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ: Ομιλία Γέροντα Εφραιμ Βατοπαιδινού

 

Πειραιάς | Σπύρος Παπαγεωργίου

Με μεγάλη προσέλευση πιστών πραγματοποιήθηκε σήμερα το απόγευμα στον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου Πειραιώς, η ομιλία του Πανοσιολογιωτάτου Αρχιμανδρίτου Γέροντα Εφραίμ, Ηγουμένου της Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου Αγίου Όρους

Ο Γέροντας Εφραίμ προσκεκλημενος από το Εκκλησιαστικο Συμβούλιο του Ναού εγκαινίασε ουσιαστικά τις εορταστικές εκδηλώσεις “ΔΗΜΗΤΡΙΑ 2026” προς τιμήν του προστάτη της ενορίας.

Ανέπτυξε ομιλία με θέμα: «Τα απομνημονεύματα του Αγίου Ιωάννου της Κροστάνδης».

Ο Γέροντας Εφραίμ, μέσα από τα απομνημονεύματά του Αγίου, τα οποία δεν έχουν έχουν εκδοθεί επίσημα στην ελληνική γλώσσα, ανέδειξε τη βαθιά ταπείνωση και τη διαρκή μετάνοια του Αγίου Ιωάννου, μέσα από περιγραφές για την εσωτερική του ζωή και για τα λάθη και τα πάθη που είχε.

Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στην αυτομεμψία και την ειλικρινή αυτογνωσία του Αγίου Ιωάννου, ο οποίος αναγνώριζε με βαθιά ταπείνωση τις προσωπικές του αδυναμίες και τα παθη του.

Ο Γέροντας Εφραίμ υπογράμμισε ότι για να επιτευχθεί η πνευματική πρόοδος, απαιτείται συνεχή εγρήγορση, αυτοεξέταση και μετάνοια και συγχώρεση

Τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Πειραιώς κ. Σεραφείμ, εκπροσώπησε ο Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος στην της Ι. Μητροπόλεω Πειραιώς Πρωτοπρεσβύτερος Ιωάννης Παναγιώτου, ενώ παρέστησαν και ιερείς από την οικεία Μητρόπολη.

Ο π. Ιωάννης μετέφερε τις ευχές του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου κ. Σεραφείμ και τόνισε την χαρά που για ακόμα μια φορά βρίσκεται στον Πειραιά.

Ο Γέροντας Εφραίμ ευχαρίστησε τους Ιερείς του Ναού για την θερμή υποδοχή και την πρόσκληση και προσέφερε στο Ναό μια εικόνα της Παναγίας.

Nα τονίσουμε ότι στο πλαίσιο των εκδηλώσεων με τίτλο «Δημήτρια 2026», ο Ιερός Ναός Αγίου Δημητρίου Πειραιώς, την Κυριακή 18 Οκτωβρίου, στις 17:00 υποδέχεται πιστό αντίγραφο της θαυματουργού ιεράς εικόνας της Παναγίας του Κύκκου εκ της ομωνύμου Ιεράς Βασιλικής και Σταυροπηγιακής Μονής της Κύπρου.

Η εικόνα θα παραμείνει στον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου Πειραιώς έως τις 28 Οκτωβρίου όπου καθημερινώς θα τελούνται οι Ιερές Ακολουθίες, η Ιερά Παράκληση και ιερά αγρυπνία .

Πηγή:  arxon.gr

Να ανατέλλεις και να ευεργετείς.

  

Όπως ο ήλιος δεν περιμένει παρακλήσεις και καλοπιάσματα, 

αλλά ανατέλλει και ευθύς λάμπει και τους αγκαλιάζει όλους,

Οἱ Ἅγιοι Ναζάριος, Προτάσιος, Γερβάσιος καὶ Κέλσιος οἱ Μάρτυρες

 

Οἱ γονεῖς τοῦ Ναζαρίου (Ἀφρικανὸς καὶ Περπετούα) λέγεται ὅτι ὑπῆρξαν μαθητὲς τοῦ Ἀπ. Πέτρου, ὁ ὁποῖος τοὺς εἵλκυσε στὴν χριστιανικὴ πίστη καὶ τοὺς βάπτισε. 

Ὁ γιὸς τους ἔμεινε ὀρφανὸς σὲ νεαρὴ ἡλικία, μέσα σὲ μία διεφθαρμένη κοινωνία. Ἀλλὰ ὁ Ναζάριος εἶχε κληρονομήσει τὶς ἀρετὲς τῶν γονέων του. Ἔμεινε ἁγνὸς καὶ ἄμεμπτος, σύμφωνα μὲ τὴν συμβουλὴ τοῦ πνευματικοῦ του πατέρα Ἀπ. Πέτρου, ποὺ λέει: «Τᾶς ψυχᾶς ὑμῶν ἠγνικότες ἐν τῇ ὑπακοῇ τῆς ἀληθείας». 

Ὀφείλετε, λέει ὁ Ἀπ. Πέτρος, νὰ κάνετε ἁγνὲς καὶ καθαρὲς τὶς ψυχές σας ἀπὸ κάθε ἀκάθαρτο πάθος καὶ ἐπιθυμία καὶ κλίση, μὲ τὴν ὑπακοή σας στὴν ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου.

Καὶ ὁ Ναζάριος ὄχι μόνο ἔμεινε ἁγνὸς μέσα στὸ διεφθαρμένο κοινωνικό του περιβάλλον, ἀλλὰ ὅταν ἔγινε 20 χρονῶν διαμοίρασε τὰ ὑπάρχοντά του στοὺς φτωχοὺς καὶ ἄρχισε περιοδεῖες, κηρύττοντας τὸ Εὐαγγέλιο μὲ πολλὴ καρποφορία.

Ὅταν πῆγε στὰ Μεδιόλανα, συνάντησε δυὸ εὐσεβεῖς ἄνδρες, τὸν Προτάσιο καὶ τὸν Γερβάσιο. Ἐκεῖ, καὶ οἱ τρεῖς μαζὶ διὰ τοῦ θείου λόγου πέτυχαν πολλὲς κατακτήσεις. Ὄχι μόνο ἀπὸ τὸν ὄχλο, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὶς ἀνώτερες κοινωνικὲς τάξεις.

Κατόπιν ὁ Ναζάριος πῆγε στὴν Γαλλία, ὅπου μὲ τὸ δίχτυ τοῦ λόγου εἶχε πολλὲς ἐπιτυχίες. Μεταξὺ αὐτῶν ποὺ πίστεψαν, ἦταν καὶ μία νεαρὴ ψυχή, ὁ Κέλσιος.

Καλημέρα!

  

 

Μερικές αναμνήσεις είναι αρκετές 

Λόγια Αγίων

 

Αγία Χρυσή: Μια καρδιά ολοκληρωτικά δοσμένη στον Χριστό

 

 

Γράφει ο Λάμπρος Κ. Σκόντζος, Θεολόγος - Καθηγητής

---

Μέσα στο νέφος των Αγίων που κοσμούν την Εκκλησία μας λάμπει και η Αγία Νεομάρτυς Χρυσή.

Μια νέα και απλή κοπέλα, η οποία έζησε σε δύσκολους καιρούς, αλλά κράτησε μέσα στην καρδιά της κάτι που κανένας άνθρωπος και καμία δύναμη δεν μπόρεσε να της αφαιρέσει: την αγάπη της για τον Χριστό.

Γεννήθηκε περί το 1778 στα Σλάτενα των Μογλενών, στο σημερινό χωριό Χρυσή της Αλμωπίας, κοντά στην Αριδαία, στην περιοχή της Πέλλας.

Ο πατέρας της ήταν φτωχός Ορθόδοξος Χριστιανός και είχε τέσσερις κόρες, τις οποίες μεγάλωσε «ἐν παιδείᾳ καὶ νουθεσίᾳ Κυρίου».

Οι πηγές την περιγράφουν ως κοπέλα με σωματική ομορφιά, αλλά, κυρίως, με ομορφιά ψυχής, πίστη, αγνότητα και αρετή.

Από την παιδική της ηλικία έδειξε ασυνήθιστη ευσέβεια. Αγαπούσε την Εκκλησία και δεν έχανε ακολουθία.

Ήταν κόρη φτωχής αλλά ευσεβούς οικογένειας και, από μικρή, είχε στην καρδιά της βαθιά αγάπη για τον Χριστό.

Ήταν στολισμένη με πολλές αρετές, με κορωνίδα την ταπείνωση, η οποία την ξεχώριζε από τα άλλα κορίτσια της τοπικής κοινωνίας.

Η ζωή της δεν ήταν η ζωή μιας πλούσιας ή ισχυρής γυναίκας. Ήταν μια απλή κοπέλα της Μακεδονίας, που έζησε μέσα στις δυσκολίες της Τουρκοκρατίας.

Αυτό καθιστά ακόμη πιο συγκλονιστικό το γεγονός ότι, σε τόσο νεαρή ηλικία, έδειξε τέτοια πνευματική δύναμη.

Η ζωή της ήταν απλή και ταπεινή. Εργαζόταν, προσευχόταν και προσπαθούσε να ζει σύμφωνα με το Ευαγγέλιο.

Η πίστη της, όμως, δοκιμάστηκε σκληρά όταν, σύμφωνα με την παράδοση, ένας Οθωμανός προσπάθησε να την εξαναγκάσει να αρνηθεί την πίστη της και να γίνει μουσουλμάνα.

Σε ηλικία δεκαοκτώ ετών, κάποια ημέρα πήγε μαζί με άλλες γυναίκες στην περιοχή του δάσους για να μαζέψει ξύλα.

Εκεί την είδε ένας Οθωμανός της περιοχής, ο οποίος, σύμφωνα με την παράδοση, εντυπωσιάστηκε από την ομορφιά της και θέλησε να την κάνει γυναίκα του.

Όταν εκείνη αρνήθηκε, εκείνος την απήγαγε και την πήρε στο σπίτι του και την κατακρατούσε με το ζόρι, με σκοπό να την πείσει να αλλάξει γνώμη.

Εκεί άρχισε η μεγάλη δοκιμασία της.

Αρχικά της φερόταν καλά, προκειμένου να την πείσει, χωρίς τη χρήση βίας, να ικανοποιήσει το πάθος του γι’ αυτήν.

Της υποσχέθηκε διάφορα πολύτιμα πράγματα και προσπάθησε να την πείσει να αρνηθεί την Ορθόδοξη πίστη της και να γίνει μουσουλμάνα, ώστε να την παντρευτεί.

Εκείνη, όμως, αψηφούσε τις δελεαστικές προτάσεις του αλλόθρησκου Οθωμανού και του δήλωνε κατηγορηματικά ότι δεν θα μπορούσε ποτέ να εγκαταλείψει τη χριστιανική της πίστη ούτε να αρνηθεί τον Χριστό, τον Οποίο θεωρούσε «Νυμφίο της ψυχής της».

Αψηφούσε ακόμη και τον φόβο του θανάτου, λέγοντας στον απαγωγέα και βασανιστή της: «Εγώ τον Χριστό μόνο γνωρίζω για νυμφίο μου», δίνοντάς του να καταλάβει ότι δεν ήταν διατεθειμένη να ενδώσει στον ακόλαστο έρωτά του.

Η φράση αυτή εξηγεί και γιατί, στα λειτουργικά της κείμενα, η Εκκλησία την ονομάζει «νύμφη Κυρίου».

Το απολυτίκιό της αναφέρεται στην παρθενία της και στον αγώνα της υπέρ του Χριστού.

Το πιο οδυνηρό ίσως μέρος της δοκιμασίας της ήταν ότι δεν πιέστηκε μόνο από τον βασανιστή της.

Πέρα από τις βασανιστικές πιέσεις του Οθωμανού, η Χρυσή είχε να αντιμετωπίσει και τις πιέσεις των γονέων και των λοιπών συγγενών της, οι οποίοι την παρότρυναν να υποχωρήσει, να δεχθεί τη νέα θρησκεία και να σώσει τη ζωή της.

Και τούτο διότι γνώριζαν ότι, αν δεν υποχωρούσε, ο Οθωμανός θα της αφαιρούσε τη ζωή.

Έτσι συνέβαινε σε πολλές περιπτώσεις κατά τις οποίες Οθωμανοί έβαζαν στο στόχαστρο χριστιανές νέες.

Ανθρώπινα μπορούμε να κατανοήσουμε την αγωνία τους.

Ο γέροντας Εφραίμ από το Άγιον Όρος στην ενορία μας

 

 

ΤΟ ΧΩΜΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ

  

Ο Χριστός μίλησε κάποτε για έναν γεωργό που βγήκε να σπείρει. Ένα μέρος του σπόρου έπεσε στον δρόμο και χάθηκε. Άλλο έπεσε στις πέτρες και ξεράθηκε. 

Άλλο έπεσε ανάμεσα στα αγκάθια και πνίγηκε. Και άλλο έπεσε σε καλή γη, φύτρωσε και έδωσε καρπό.
Ο σπόρος ήταν παντού ο ίδιος. Αυτό που άλλαζε ήταν το χώμα.
Και εδώ βρίσκεται ίσως ολόκληρη η ιστορία της σχέσεώς μας με τον Θεό.

Ο σπόρος είναι ο λόγος Του. Το χώμα είναι η καρδιά μας.
Δύο άνθρωποι μπορούν να ακούσουν το ίδιο Ευαγγέλιο. Ο ένας να συγκλονιστεί, να μετανοήσει και να αλλάξει πορεία. Ο άλλος να το ακούσει και ύστερα από λίγα λεπτά να συνεχίσει τη ζωή του σαν να μην συνέβη τίποτε.
Δεν φταίει ο σπόρος. Το ερώτημα είναι πόσο βαθιά τον αφήσαμε να μπει.
Υπάρχουν καρδιές που έγιναν δρόμος. Τις πάτησαν άνθρωποι, απογοητεύσεις, προδοσίες, λάθη και πληγές και σιγά σιγά σκλήρυναν. Ακούν για συγχώρηση, αλλά δεν μπορούν να συγχωρήσουν. Ακούν για αγάπη, αλλά μέσα τους κουβαλούν θυμό. Ακούν για τον Θεό, αλλά φοβούνται ακόμη και να Τον εμπιστευθούν.

Υπάρχουν και καρδιές γεμάτες πέτρες. Ενθουσιάζονται εύκολα, συγκινούνται, υπόσχονται μια καινούργια αρχή, αλλά μόλις έρθει η πρώτη δυσκολία εγκαταλείπουν.
Γιατί η πίστη δεν είναι μόνο συναίσθημα.
Πίστη είναι να κρατάς το χέρι του Θεού ακόμη και όταν δεν αισθάνεσαι τίποτε. Να μπορείς να Του πεις: «Χριστέ μου, δεν καταλαβαίνω τι συμβαίνει. Δεν Σε αισθάνομαι όπως παλιά. Αλλά δεν θα φύγω». Και υπάρχουν τα αγκάθια. Ίσως αυτά είναι η μεγαλύτερη δοκιμασία της εποχής μας.
Ξυπνάμε και, πριν ακόμη κάνουμε τον σταυρό μας, πιάνουμε το κινητό. Μηνύματα, ειδήσεις, Facebook, φωτογραφίες, βίντεο. Η ημέρα γεμίζει θόρυβο. Βρίσκουμε χρόνο για όλους και για όλα και, όταν έρχεται η ώρα να μιλήσουμε πέντε λεπτά με τον Θεό, είμαστε κουρασμένοι.
Τα αγκάθια δεν είναι πάντοτε αμαρτίες.
Μπορεί να είναι ακόμη και καλά πράγματα που κατέλαβαν τόσο πολύ τη ζωή μας, ώστε δεν άφησαν χώρο για τον Θεό.

Λόγια Αγίων.

 

Θάρρος, παιδί μου.

  

Δύο λόγια μόνο, κι όμως κρύβουν, μέσα τους ολόκληρο τον ουρανό: Θάρρος, παιδί μου.

Δεν είπε ο Χριστός, ότι η ζωή θα είναι, χωρίς σταυρούς, χωρίς δάκρυα, χωρίς δοκιμασίες. Δεν υποσχέθηκε, δρόμους πάντοτε εύκολους, και ανέφελους. Υποσχέθηκε όμως, ότι δεν θα μας εγκαταλείψει ποτέ.

Θάρρος, παιδί μου, όταν νιώθεις, ότι οι δυνάμεις σου τελείωσαν. Όταν οι άνθρωποι, σε απογοήτευσαν.  

Όταν οι πόρτες έκλεισαν, και οι προσευχές σου φαίνονται αναπάντητες. Όταν η καρδιά σου πονά, και τα μάτια σου γεμίζουν δάκρυα.

Θάρρος. Όχι επειδή είσαι δυνατός, αλλά επειδή ο Θεός είναι δίπλα σου. Όχι επειδή γνωρίζεις, τι θα φέρει το αύριο, αλλά επειδή, Εκείνος κρατά το αύριο, στα χέρια Του.

Ο Χριστός, σε αποκαλεί παιδί μου. Δεν σε αντιμετωπίζει σαν ξένο, σαν αριθμό, ή σαν έναν ακόμη κουρασμένο άνθρωπο, μέσα στο πλήθος. Σε γνωρίζει, με το όνομά σου. Γνωρίζει τις πληγές σου, τους φόβους σου, τους αγώνες, που κανείς άλλος δεν βλέπει. Γνωρίζει ακόμη και τα δάκρυα, που δεν κύλησαν ποτέ, αλλά έμειναν κρυμμένα μέσα στην ψυχή σου.

Και σου λέει: Μη φοβάσαι. Είμαι εδώ. Δεν τελείωσαν όλα. Η νύχτα δεν είναι αιώνια. Μετά τον Γολγοθά έρχεται πάντοτε η Ανάσταση.

Οι παροιμίες του Οκτωβρίου.

  

Αϊ-Δημητράκη, μικρό Καλοκαιράκι.
Ο Οκτώβρης συγυρίζει, ναφθαλίνη θα μυρίσει
Οκτώβρης και δεν έσπειρες, οχτώ σωρούς δεν έκανες…

13 Οκτωβρίου - Η Αγία μεγαλομάρτυς Χρυσή. Η Χρυσή δεν πρόδωσε τον Χριστό!

 

 

Υπάρχουν στιγμές που η ανθρώπινη ψυχή καλείται να διαλέξει ανάμεσα στη ζωή και στην πίστη, ανάμεσα στην πρόσκαιρη ανακούφιση και στην αιώνια Βασιλεία του Θεού. Και τότε φαίνεται ποιος έχει πραγματικά ριζωμένο τον Χριστό μέσα στην καρδιά του.

Μια τέτοια ηρωική μορφή της Ορθοδοξίας μας είναι η Αγία Μεγαλομάρτυς Χρυσή, η νεαρή κόρη που προτίμησε να υποστεί φρικτά βασανιστήρια παρά να αρνηθεί τον Κύριό της!

Η Αγία Χρυσή έζησε σε εποχή σκληρών διωγμών και, σύμφωνα με το συναξάρι της, συνελήφθη επειδή ομολόγησε με παρρησία την πίστη της στον Χριστό. Οι βασανιστές της απαίτησαν να αρνηθεί τον Χριστιανισμό και να εγκαταλείψει την πίστη της. Εκείνη, όμως, έμεινε ακλόνητη. Δεν λύγισε μπροστά στις απειλές, δεν παρασύρθηκε από τις υποσχέσεις και δεν φοβήθηκε τον θάνατο.

Οἱ Ἅγιοι Κάρπος, Παπύλος, Ἀγαθόδωρος καὶ Ἀγαθονίκη οἱ Μάρτυρες

 

Μαρτύρησαν ὅταν αὐτοκράτορας ἦταν ὁ Δέκιος (249 – 251), σκληρότατος διώκτης τῶν χριστιανῶν. Ὅλοι, πατρίδα εἶχαν τὴν Πέργαμο.

Ὁ Κάρπος, μὲ ἄρτια γραμματικὴ μόρφωση, εὐσεβέστατος καὶ μὲ πολλὲς ὑπηρεσίες στὴν Ἐκκλησία, εἶχε γίνει ἐπίσκοπος Θυατείρων.

Ὁ Παπύλος, ποὺ εἶχε σπουδάσει ἰατρικὴ καὶ πρόσφερε τὶς ὑπηρεσίες τοῦ ἀμισθί, ἔγινε διάκονος καὶ ἄμεσος συνεργάτης τοῦ Κάρπου.

Ὁ Ἀγαθόδωρος, ψυχὴ ἐκλεκτὴ καὶ πιστή, ἦταν ὑπηρέτης στὴν ἐπισκοπὴ Θυατείρων.

Ὅταν καὶ τοὺς τρεῖς συνέλαβε ὁ ἀνθύπατος Οὐαλέριος, ὁμολόγησαν μπροστά του μὲ παρρησία τὸν Χριστό. Τότε ὁ Οὐαλέριος τοὺς εἶπε: «Οἱ χριστιανοὶ εἶναι δεισιδαίμονες, ἀνίκανοι, χωρὶς ἀνώτερα αἰσθήματα. Ἐσεῖς, σὰν μορφωμένοι ἄνθρωποι, ἀμέσως πρέπει νὰ τοὺς ἀρνηθεῖτε».

Στὴν κατηγορία αὐτή, ἀπάντησε ὁ Ἐπίσκοπος Κάρπος μὲ τὰ λόγια τοῦ Ἀπ. Παύλου. Μιὰ ἀπάντηση ποὺ ἴσχυε, ἰσχύει καὶ θὰ ἰσχύει στοὺς αἰῶνες, γιὰ τὸ φρόνημα τῶν συνειδητῶν χριστιανῶν. Εἶπε λοιπόν: «Κοπιῶμεν ἐργαζόμενοι ταὶς ἰδίαις χερσὶ λοιδορούμενοι εὐλογοῦμεν, διωκόμενοι ἀνεχόμεθα, βλασφημούμενοι παρακαλοῦμεν», ποὺ σημαίνει, ἐμεῖς οἱ χριστιανοὶ βασιλιά, κοπιάζουμε μὲ τὰ ἴδια μας τὰ χέρια. 

Καλημέρα!

  

«Όστις Με χαιρετίζει μίαν φοράν την ημέραν με τους Χαιρετισμούς, 

τους οποίους πολύ αγαπώ, θα τον προστατεύω, θα τον διαφυλάττω 

Καλή σας νύχτα!