Στον Πρόδρομο τον Ασέληνον, σπάνιο ποίημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη.

Πίσω στόν Ἀσέληνο, στό ρέμα
ὅπου σταλάζουν τά ὅρη γλυκασμόν

καί τό δάσος ὅλον φαίνεται ἔμψυχον

ἀπ' τό πλῆθος τῶν κοσσυφιῶν ὁπού λαλοῦν

Πάν’ ἂπ' τό(ν) Ἀσέληνο γιαλό,

στόν κατήφορο πού φέρνει κατά τήν ἄμμο

ἐκεῖ λάμπει τό μικρό, παλαιό Μοναστηράκι

μέ τήν ἐκκλησία τοῦ τήν ἁγιασμένη.

Ἐκεῖ ἡ χάρις τοῦ τιμίου Προδρόμου ἐπισκιάζει

τῆς Ἐλισάβετ καί τοῦ Ζαχαρίου ὁ βλαστός,

ὁπού ἐβλάστησε στό γῆρας καί τήν στείρωσιν,

ἐκεῖ ἀνθεῖ καί θάλλει κ’ εὐωδιάζει.

Ἀπό τοῦτο τό δάσος, γύρω γύρω

ἄγρια δέντρα, κι ἀρεοί καί θιλύκια,

ἐκεῖ εἶναι τό μυστηριῶδες Δασκαλειὸ

ποῦ ἀπὸ μέσ’ ἂπ' τήν κουφάλα μίας δρυός

ὡραία βρύσις παραδόξως βγαίνει.

Ἀπό τήν ἐρημία σου Ἅι μου Γιάννη

ποῦ ἤχησε τό πάλαι ἡ φωνή σό

θυμήσου μᾶς κ’ ἐμᾶς κ’ ἐμᾶς λυπήσου

ποῦ λυώνομε μέσα σέ μία ἐρημία

γεμάτη ἀπό πληθυσμόν ἀνθρώπινον.