Περί ταπεινώσεως και υπομονής

  

Μακάριος είναι εκείνος που δεν κρατεί μνησικακία, ακόμη κι όταν τον αδικούν.
Διότι ο άνθρωπος που υπομένει την αδικία, γίνεται όμοιος με τον Χριστόν, ο Οποίος σιώπησε ενώπιον των σταυρωτών Του.

Μακάριος είναι εκείνος που δεν ζητεί να αποδείξει το δίκαιό του, αλλά αφήνει τον Θεόν να μαρτυρήσει υπέρ αυτού.
Διότι αυτός θα αναπαυθεί, ενώ οι άλλοι θα ταράζονται.

Μακάριος είναι εκείνος που δέχεται τον έλεγχο με πραότητα, έστω κι αν είναι άδικος.

Διότι από τον άδικο λόγο μαθαίνει να συντρίβει τον εαυτόν του και να γίνεται γη ποδοπατουμένη, ώστε να φυτρώσει εκεί ο καρπός του Πνεύματος.

Αληθινά σοφός είναι όχι εκείνος που νικά στις αντιλογίες, αλλά εκείνος που νικά τον ίδιο του τον εαυτό.
Διότι το μεγαλύτερο κατόρθωμα δεν είναι να σωπάσεις τον άλλον, αλλά να σωπάσεις το ίδιον θέλημά σου.

Και όταν πάψουμε να ζητούμε το δίκαιό μας, τότε θα μας το χαρίσει ο Θεός αιωνίως

Πατήρ Αθανάσιος