Προσωπική Κατάταξη κατ' Επιλογή

 

 

του Πρεσβυτέρου Νικολάου Γονιδάκη,Εφημ. Ι. Ν. Προφήτου Ηλιού Νέων Παγασών Βόλου

---

Τη μεγάλη πληγή του παρόντος αιώνος που ζούμε, αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί μου, μας παρουσιάζει σήμερα παραβολικά, (Κυριακή ΙΑ’ Ματθαίου), ο Κύριός μας, Ιησούς Χριστός.

Πολύ παραστατικά βλέπουμε να εκτυλίσσεται μπροστά μας μία ιστορία τόσο παλιά, πριν 2000 χρόνια, μα τόσο γνώριμη, σοφή και διδακτική συνάμα.

Ένας βασιλιάς, λοιπόν, κάλεσε τους δούλους του, δηλαδή τους αξιωματούχους του παλατιού, ώστε να ρυθμίσει τους ανοικτούς λογαριασμούς οφειλών που υπήρχαν.

Έτσι, εμφανίστηκε μπροστά του και ένας εξ αυτών που χρωστούσε το τεράστιο ποσό των δέκα χιλιάδων ταλάντων.

Αποφασισμένος να βάλει ένα τέλος στην ελλειμματική του πολιτική, του ζήτησε την επιστροφή τάχιστα των χρημάτων ή αλλιώς, επειδή δεν τα είχε, να πωληθούν εκείνος, η γυναίκα του και τα παιδιά τους ως δούλοι, ώστε να αποδοθεί το χρέος.

Τότε ο άνθρωπος αυτός, πέφτοντας στα γόνατα, κλαίγοντας, παρακάλεσε τον βασιλιά να του κάνει πίστωση χρόνου, ώστε να μπορέσει να καλύψει το χρέος.

Όχι μόνο τον άφησε ο βασιλιάς ελεύθερο, από την ευσπλαχνία του, αλλά του τα χάρισε και όλα δίνοντάς του την ευκαιρία για μια καινούργια αρχή.

Ανάλαφρος πλέον, φεύγοντας, συναντά έναν συνδούλο του, που του είχε δανειστεί εκατό δηνάρια.

Ξαφνικά, τον πιάνει από τον λαιμό και επιτακτικά του ζητά πίσω τα χρωστούμενα.

«Λυπήσου με, λίγο χρόνο θέλω και θα στα επιστρέψω», του είπε, αλλά εκείνος δεν έκανε πίσω.

Έπραξε όλα τα νόμιμα και τον έκλεισε στην φυλακή. Για κακή του τύχη όμως, μαθεύτηκε το γεγονός στον βασιλιά, που λίγο πριν του είχε χαρίσει τα πάντα, και με μεγάλη λύπη ζήτησε να τον ξαναφέρουν μπροστά του.

«Δούλε πονηρέ», του λέει. «Τόσο μα τόσο αχάριστος; Όλο το χρέος σου χαρίστηκε που ήταν και τεράστιο και εσύ αντιθέτως για ένα τόσο μικρό ποσό έκλεισες τον άνθρωπο στην φυλακή».

Η απόφαση πλέον άλλαξε σε καταδικαστική, γιατί; Γιατί αυτός ο ίδιος το διάλεξε μόνος του, για τον εαυτό του.

Το δυστυχές αυτό γεγονός συμβαίνει καθημερινά στην εποχή μας και έτσι παρατηρούμε πως ο Χριστός μας είναι πάντοτε διαχρονικός.

Και πώς συμβαίνει; Πού συμβαίνει; Γιατί συμβαίνει; Στο πρώτο ερώτημα, η απάντηση είναι εύκολη. Συμβαίνει πολλές φορές κεκαλυμμένα δίχως να το καταλαβαίνουμε.

Στην καθημερινότητά μας, στις διαπροσωπικές μας σχέσεις με τους αδελφούς μας, πιστούς και μη.

Θαρρούμε πως πάντα εμείς είμαστε τα θύματα και από την άλλη πλευρά γινόμαστε οι θύτες.

Ζητούμε συνεχώς να πλουτίσουμε, να κάνουμε μεγάλο σπίτι, να πάρουμε το πιο καινούριο αυτοκίνητο και από την άλλη τα ίδια τα κρίνουμε, όταν βλέπουμε να τα κάνουν οι άλλοι.

Στο επόμενο ερώτημα, το κακό είναι πως συμβαίνει κατά κόρον στους δικούς μας, τους εκκλησιαστικούς κύκλους.

Βλέπουμε αδελφούς μας που έρχονται να εξομολογηθούν και αντί να καταθέτουν τα δικά τους παραπτώματα, αρχίζουν να εξιστορούν τι οι άλλοι έχουν πράξει άδικα σε εκείνους.

Αποκρύπτουν τις δικές τους ευθύνες, και πάντοτε φταίει ο, η σύζυγος, τα παιδιά, οι συγγενείς και οι γείτονες.

Μονός καβγάς όμως ποτέ δεν γίνεται και αν γίνει, με καλή και συγχωρητική διάθεση, όλα λύνονται.

Τέλος, στο περιβόητο «γιατί» συμβαίνει, η απάντηση είναι ότι το δαιμονικό «εγώ» μας δεν δέχεται να ταπεινωθεί και να διδαχτεί από τον ίδιο τον εσταυρωμένο Χριστό.

Ποιος αδικείται περισσότερο από ό,τι αδικήθηκε ο ίδιος ο Θεάνθρωπος; Έχουμε σηκώσει τα μάτια μας ποτέ να αντικρίσουμε το μέγεθος της συγχωρητικής Του ταπείνωσης και αγάπης προς εμάς;

Αδελφοί μου, αν θέλουμε να συζήσουμε στην αιώνια Βασιλεία με τον Χριστό, πρέπει να έχουμε πνευματική αρχοντιά, όπως έλεγε ο Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης.

Αυτή και μόνο αυτή θα μας μετατρέψει από σκληρούς σε πονετικούς ανθρώπους, κατανοώντας πως, όπως ζητούμε το έλεος του Θεού, έτσι πρέπει κατά τον ίδιο τρόπο να ελεούμε και εμείς τους άλλους.

Δεν μπορείς να ζητάς χωρίς να δίνεις ή να αγαπιέσαι δίχως να αγαπάς.

Ο Χριστός δεν θα μας κρίνει, όπως φαντάζονται κάποιοι, ή καλύτερα δεν θα χρειαστεί να μας κρίνει, γιατί πολύ απλά ο καθένας από εμάς κατά τις πράξεις του, από μόνος του, όπως ο άνθρωπος της παραβολής μας σήμερα, θα κληθεί στην προσωπική του κατάταξη κατ’ επιλογή.

Ας κάνουμε θέση ζωής αυτό που ακούμε στους μακαρισμούς, που ο ίδιος ο Κύριός μας παρέδωσε, «μακάριοι οι ελεήμονες, ότι αυτοί ελεηθήσονται».

Αμήν

Πηγή:  romfea.gr