Να βρεις ανθρώπους.

  

 

Να βρεις ανθρώπους που σου αφήνουν χώρο να αναπνεύσεις, που δεν σε στριμώχνουν σε ρόλους και προσδοκίες.

Ανθρώπους που δεν ζητούν να αλλάξεις, αλλά χαίρονται που είσαι αυτός που είσαι.
Να βρεις ανθρώπους που σε κοιτούν με μάτια καθαρά, σαν να αναγνωρίζουν κάτι πολύτιμο μέσα σου.
Ανθρώπους που δεν παίζουν παιχνίδια, που δεν κρύβονται πίσω από σιωπές και μισές αλήθειες.

Να βρεις ανθρώπους που μιλούν όπως νιώθουν και νιώθουν όπως μιλούν.
Που χτίζουν εμπιστοσύνη αργά, πέτρα–πέτρα, και δεν τη γκρεμίζουν για μια στιγμή.
Να βρεις ανθρώπους που παλεύουν ακόμα να γίνουν καλύτεροι, όχι για να φανούν, αλλά για να είναι.
Που δεν συμβιβάζονται με το άδικο και δεν κουράζονται να ονειρεύονται.

Να βρεις ανθρώπους που δεν κρίνουν, που ακούνε πριν μιλήσουν και καταλαβαίνουν πριν απαντήσουν.
Ανθρώπους με τους οποίους η σιωπή δεν βαραίνει, αλλά ξεκουράζει.
Να βρεις ανθρώπους που βλέπουν το καλό, ακόμα κι όταν έχουν λόγους να μην το κάνουν.

Που δεν πληγώνουν επίτηδες και που ξέρουν να ζητούν συγγνώμη.
Να βρεις ανθρώπους που σε κάνουν να νιώθεις «σπίτι», που σου ζεσταίνουν την καρδιά χωρίς προσπάθεια.

Ανθρώπους όμορφους από μέσα.
Κι αν αργήσεις να τους βρεις, μη φοβηθείς.
Υπάρχουν. Είναι λίγοι.
Και όταν τους συναντήσεις, κράτησέ τους.
Αγάπησέ τους δυνατά και φανερά.
Γιατί αυτοί οι άνθρωποι, όσο κι αν δίνουν φως, κουβαλούν συχνά μοναξιά.

Εκ της συντακτικής ομάδας του Ιερού Ναού Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Κολωνού