«Το Πάθημα, Μάθημα»

 

 

του Πρεσβυτέρου Νικολάου Γονιδάκη, Εφημ. Ι. Ν. Προφήτου Ηλιού Νέων Παγασών Βόλου

---

Δεύτερη Κυριακή του Τριωδίου, αγαπητοί μου αδελφοί, και σήμερα η Αγία μας Εκκλησία μάς παρουσιάζει την πολύ όμορφη, διδακτική και πάντα επίκαιρη παραβολή του Ασώτου Υιού, στην οποία πρωταγωνιστούν τρία πρόσωπα, ο πατέρας, ο πρωτότοκος υιός και ο αδελφός του, το δεύτερο παιδί της οικογένειας.

Πάντα στα πρόσωπα των πρωταγωνιστών ο Χριστός μας, για να καταφέρει με ευκατανόητο τρόπο να περάσει τα σωτήρια μηνύματά Του σε όλους τους ανθρώπους, μορφωμένους και μη, παρουσίαζε παραδείγματα της καθημερινότητας, που εύκολα τα συναντούμε σε όλες τις εποχές.

Έτσι, λοιπόν, τον πρώτο ρόλο, αυτόν του πατέρα, θέλει να μας τον αντιστοιχίσει με τον ίδιο Του τον εαυτό. Ο πατέρας των δύο αυτών αδελφών είναι ουσιαστικά ο ίδιος ο Θεός, που διακατέχεται από αγάπη, στοργή, υπομονή και δικαιοσύνη.

Στους δύο υιούς χωριζόμαστε όλοι εμείς οι άνθρωποι, που, υπό τη σκέπη και την ελευθερία του Θεού, επιλέγουμε ελεύθερα ποιον δρόμο θα διαλέξουμε. Δεν είναι πολλές οι επιλογές, μόνο δύο.

Η πρώτη είναι η στάση του δεύτερου κατά σειρά υιού. Ζήτησε ό,τι του ανήκε από την πατρική περιουσία, το πήρε, έφυγε, καταστράφηκε και επαναπατρίστηκε, συντεθλιμμένος και μετανοημένος.

Ο Χριστός μάς χαρίζει το δώρο της ζωής, μας δίδει όλα τα εφόδια να ζούμε κοντά Του και μάλιστα να Τον βιώνουμε καθημερινά, εξασκούμενοι, παρά τις δυσκολίες, αλλά με τη δική Του στήριξη, στις αρετές που μας χαρίζουν την παραδείσια ζωή από το τώρα, από το παρόν.

Αυτός, λοιπόν, αποφάσισε να ζήσει μακριά από τον πατέρα του, αυτόνομος, χωρίς τον Θεό στη ζωή του. Σπατάλησε ό,τι είχε και δεν είχε, έμεινε μόνος, δεν είχε να φάει και, παλεύοντας με την απελπισία του, την πρόσκαιρη ευτυχώς, ήρθε εις εαυτόν και ταπεινωμένος, αλλά με βαθιά μετάνοια, γύρισε ξανά κοντά Του.

Τι φιλεύσπλαχνος και τι παντελεήμων ο Κύριός μας! Αμέσως τον καλοδέχθηκε, τον αγκάλιασε, τον φίλησε, τον έντυσε με τα καλύτερα ρούχα και παρέθεσε, από την χαρά Του που αυτό το ένα, το «απολεσθέν πρόβατο» βρέθηκε, γεύμα μέγα, γεύμα ζωής και αθανασίας ψυχής.

Ο δε πρωτότοκος ήταν εκείνος που αντίθετα δεν έφυγε ποτέ μακριά του πατρός. Ήταν εκείνος που έπραττε το θέλημα του Θεού, αλλά μηχανικά. Δεν αγάπησε τον Χριστό με την καρδιά του, απλά έκανε ό,τι έκανε, για να κερδίσει, όπως φάνηκε στο τέλος, δικαιωματικά τον παράδεισο.

Έτσι, λοιπόν, όταν γύρισε ο χαμένος αδελφός, εκείνος που είχε προς στιγμήν πεθάνει πνευματικά, αναστημένος πλέον, είδαμε το πραγματικό πρόσωπο του πρωτότοκου υιού. Αντί να χαρεί, λυπήθηκε. Αντί να γιορτάσει, θύμωσε. Παρά το γεγονός ότι ήταν εκεί, πάντα παρών, η απουσία του η καρδιακή και αγαπητική τον οδήγησε στον πνευματικό θάνατο, της κολάσεως.

Αδελφοί μου, ας προβληματιστούμε, άλλωστε αυτή η περίοδος αυτό προσπαθεί να πετύχει. Θέλει να μας κάνει να δούμε κατάματα σε ποια κατάσταση, ποιον δρόμο από αυτούς τους δύο που είδαμε σήμερα έχουμε διαλέξει. Της κενής, της άδειας παρουσίας ή της γεμάτης και πλήρης μετάνοιάς μας σωτηρίας;

Το μυστικό είναι πως μπορούμε και από τους δύο δρόμους να σωθούμε, γιατί έτσι είναι ο Χριστός μας, πάντοτε εδώ για μας, αρκεί να αγωνιστούμε, ώστε και χαμένοι να επανέλθουμε, αλλά και παρόντες να κρατηθούμε ταπεινοί, πάντοτε προσευχόμενοι και πάντοτε μιμούμενοι τη στάση του Θεού Πατέρα.

Το πάθημα του ασώτου τού έγινε και μάθημα και μάλιστα μάθημα σωτηρίας, το πάθημα του πάντοτε πιστού υιού, να γίνει σε εμάς σήμερα, εδώ μέσα στις Εκκλησίες μας, μάθημα συγχωρήσεως και μετανοίας, ώστε όλοι μαζί να ψάλλουμε, «αγαπήσωμεν αλλήλους, ίνα εν ομονοία ομολογήσωμεν»,και ενωμένοι να κοινωνήσουμε το σωτήριο Σώμα και Αίμα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. 

Πηγή: romfea.gr