Φοράμε μάσκες...

  

Φοράμε μάσκες από το πρωί ως το βράδυ.
Μάσκες χαμόγελου, μάσκες δύναμης, μάσκες σιωπής.
Άλλες τις διαλέγουμε, άλλες μας τις φόρεσαν χωρίς να το καταλάβουμε.
Κρύβουμε το ράγισμα πίσω από βεβαιότητες,
τον φόβο πίσω από ειρωνεία,
την ανάγκη για αγάπη πίσω από δήθεν αυτάρκεια.
Μαθαίνουμε να στεκόμαστε «όπως πρέπει»,
να μιλάμε «όπως αρμόζει»,
να νιώθουμε «όσο επιτρέπεται».

Κι όμως, βαθιά μέσα μας υπάρχει ένας τόπος άφθαρτος.
Ένας χώρος που δεν αγγίζεται από βλέμματα,
δεν επηρεάζεται από χειροκροτήματα,
δεν συρρικνώνεται από απορρίψεις.
Εκεί δεν υπάρχει ρόλος.
Δεν υπάρχει σκηνή.
Δεν υπάρχει κοινό.
Εκεί ανασαίνει η ψυχή.
Και η ψυχή δεν φοράει μάσκα.
Δεν μεταμφιέζεται.
Δεν υποδύεται.
Στέκεται γυμνή από προσχήματα,
διάφανη σαν φως,
αληθινή όπως την έπλασε ο Δημιουργός.