Η γλυκύτητα δεν είναι αδυναμία.

  

Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα μικρό χωριό, ζούσε ένας ηλικιωμένος μοναχός που ήταν γνωστός για την απλότητα και την αγάπη του προς όλους. Κάθε μέρα, οι χωρικοί περνούσαν από το κελλί του για να του ζητήσουν συμβουλή ή να μοιραστούν τον πόνο τους.
Ένα πρωί, ένας νεαρός ήρθε γεμάτος θυμό και πικρία. Του είπε:
«Πατέρα, βλέπω ανθρώπους να με αδικούν, να με κοροϊδεύουν και να με προσβάλλουν. Πώς μπορώ να είμαι καλός μαζί τους;»
Ο μοναχός χαμογέλασε γλυκά και του έδειξε ένα μικρό δοχείο με μέλι.
«Δες αυτό, παιδί μου», είπε. «Το μέλι είναι γλυκό και κανείς δεν το μισεί. Έτσι πρέπει να είναι η καρδιά σου. Όταν κάποιος σε προσβάλλει ή σε πικραίνει, μην απαντάς με θυμό.

Απάντησε με γλυκύτητα και υπομονή. Όπως το μέλι λιώνει τις πίκρες, έτσι και η γλυκύτητα της ψυχής σου θα μαλακώσει τις καρδιές των άλλων.»
Ο νεαρός κοίταξε το μέλι και κατάλαβε τη σημασία του. Προσπάθησε να απαντά σε κάθε προσβολή με καλοσύνη και σύντομα παρατήρησε ότι η αγάπη και η γλυκύτητα που έδειχνε γύρω του άρχισαν να αλλάζουν και τους ανθρώπους.
Ο μοναχός του είπε στο τέλος:
«Η γλυκύτητα δεν είναι αδυναμία. Είναι δύναμη Χριστού που ζει μέσα μας. Και όποιος έχει Χριστό στην καρδιά του, πάντα θα φέρνει γλυκύτητα στους άλλους.»

Εκ της συντακτικής ομάδας του Ιερού Ναού Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Κολωνού