Ήρθε η δική μου σειρά.

  

​Θυμάμαι πάντα τέτοια ημέρα, το απογευματάκι τη γιαγιά να απλώνει το σιτάρι πάνω στα λευκά σεντόνια για να στεγνώσει. 

Σήμερα παίρνω εγώ τη σκυτάλη, ακολουθώντας την ίδια ιερή ιεροτελεστία. ​Φτιάχνοντας τα κόλλυβα, κάθε υλικό που προσθέτουμε κουβαλάει τον δικό του βαθύ συμβολισμό:

​Το Σιτάρι: Σύμβολο της Ανάστασης. Όπως ο σπόρος πέφτει στη γη, πεθαίνει και αναγεννάται, έτσι και η ψυχή προσδοκά την αιώνια ζωή.

​Η Ζάχαρη: Για τη γλυκύτητα του Παραδείσου.

​Το Ρόδι: Για τη λαμπρότητα και την αφθονία της επουράνιας μακαριότητας.

​Τα Μυρωδικά & οι Ξηροί Καρποί: Συμβολίζουν τα άνθη και τους καρπούς του κήπου της Εδέμ.

​Είναι μια γέφυρα που μας συνδέει με τις ρίζες μας και τους ανθρώπους μας που αναπαύονται. Καθώς ανακατεύουμε τα υλικά, είναι σαν να ψιθυρίζουμε τα ονόματά τους, σαν να τους λέμε πως η θέση τους στην καρδιά μας παραμένει αναλλοίωτη. 

Κάθε κόκκος σιταριού και μια μνήμη. Κάθε όνομα που γράφουμε στο χαρτί και μια ιστορία, ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά που μας λείπει. Φτιάχνουμε κόλλυβα όχι μόνο για το έθιμο, αλλά για να δείξουμε πως η αγάπη δεν σταματά εκεί που τελειώνει η ζωή.

​Είναι ο δικός μας τρόπος να πούμε «δεν σας ξεχάσαμε». Γιατί όσο τους μνημονεύουμε, είναι πάντα εδώ.