Ο ταπεινός άνθρωπος.

  

Ο ταπεινός άνθρωπος έχει επίγνωση του βάθους της καρδίας του

 δεν αγνοεί τα σφάλματά του ούτε τα ωραιοποιεί.

 Τα βλέπει καθαρά, τα ομολογεί ενώπιον Θεού και συντρίβεται

 γι’ αυτά, αλλά δεν περιπίπτει σε απόγνωση. 

Η αυτογνωσία του δεν γίνεται αυτοκατάκριση η μετάνοιά του 

δεν μεταβάλλεται σε απελπισία. 

Διαφυλάσσει το πρόσωπό του, διότι γνωρίζει ότι η αξία του δεν

 θεμελιώνεται στην αναμαρτησία του, αλλά στο έλεος του Θεού.

Η αγία ταπείνωση δεν είναι αδυναμία χαρακτήρος, αλλά εσωτερική ισχύς.

Ο ταπεινός δεν σπεύδει να απολογηθεί, ούτε

 να υπερασπιστεί τον εαυτό του με πάθος.

 Όταν ελέγχεται, σιωπά όταν αδικείται, δεν εξεγείρεται ,

όταν παρατηρείται, δεν αντιλέγει. 

Δεν επιζητεί να δικαιωθεί ενώπιον των ανθρώπων, 

διότι έχει παραδώσει την κρίση του στον Θεό. 

Και μέσα στη σιωπή του, εργάζεται μυστικά η χάρις, 

που τον στηρίζει, τον φωτίζει και τον διατηρεί ακέραιο.

Εκ της συντακτικής ομάδας του Ιερού Ναού Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Κολωνού