Η αξία των πνευματικών γυμνασμάτων!

  

Κάποτε, ένας νεαρός μοναχός από μια μεγάλη και πλούσια Μονή του Αγίου Όρους αποφάσισε να επισκεφθεί τα Καρούλια. Ο νέος αυτός ήταν πολύ αυστηρός με τον εαυτό του και υπερηφανευόταν κρυφά για τις ατελείωτες μετάνοιες που έκανε και τις σκληρές νηστείες του.

​Όταν έφτασε στη σπηλιά του γέροντα, τον βρήκε να πλέκει ένα καλάθι. Ο νέος, θέλοντας να δείξει το πνευματικό του επίπεδο, άρχισε να λέει:

— «Γέροντα, εγώ στη Μονή μου κάνω πεντακόσιες μετάνοιες κάθε βράδυ, τρώω μόνο αλάτιστο φαγητό και δεν μιλάω σε κανέναν για τρεις μέρες την εβδομάδα. Πείτε μου, τι άλλο πρέπει να κάνω για να φτάσω στην αγιότητα;»

​Ο γέροντας τον κοίταξε για λίγο σιωπηλός. Μετά, του έδειξε έναν μικρό σκορπιό που περπατούσε πάνω στην πέτρα, λίγο πιο πέρα.

— «Βλέπεις αυτόν τον σκορπιό;» ρώτησε ο γέροντας. «Κι αυτός νηστεύει μήνες ολόκληρους. Κι αυτός ζει μέσα στη σιωπή και στην ερημιά του βράχου. Κι αυτός μένει ξάγρυπνος τις νύχτες.»

​Ο νέος απόρησε: «Τι θέλετε να πείτε, γέροντα;»

​«Θέλω να πω», απάντησε ο ασκητής, «πως αν η νηστεία και οι μετάνοιες δεν μαλακώσουν την καρδιά σου ώστε να αγαπάς τον αδελφό σου, τότε κάνεις απλώς "γυμναστική". Ο σκορπιός, παρόλη τη νηστεία του, παραμένει σκορπιός και έχει το κεντρί έτοιμο. Αν εσύ κάνεις χίλιες μετάνοιες αλλά το "κεντρί" της κατάκρισης είναι έτοιμο στην άκρη της γλώσσας σου για όσους δεν κάνουν το ίδιο, τότε δεν διαφέρεις από αυτό το ζωύφιο.»

​Ο νέος έσκυψε το κεφάλι, καταλαβαίνοντας το χτύπημα στον εγωισμό του. Πριν φύγει, ο γέροντας του έδωσε ένα ποτήρι νερό και του είπε την τελευταία κουβέντα:

— «Πήγαινε στο καλό, παιδί μου. Και θυμήσου: Ο Θεός δεν μετράει πόσα γόνατα λύγισες, αλλά πόσο λύγισες το θέλημά σου. Προτίμησε να τρως κρέας και να έχεις ταπείνωση, παρά να τρως μόνο χόρτα και να νομίζεις πως είσαι ο Άγιος Αντώνιος.»