Η πληγή της ψυχής

  

 

Κάποτε, σε ένα μικρό μοναστήρι χτισμένο στην άκρη ενός γκρεμού, ζούσε ένας μοναχός που όλοι τον θεωρούσαν ήσυχο και ακλόνητο στην πίστη. Δεν μιλούσε πολύ, δεν φαινόταν να θυμώνει, ούτε να λυπάται υπερβολικά. Όμως κάθε βράδυ, όταν οι άλλοι αδελφοί κοιμούνταν, εκείνος καθόταν μόνος στο κελί του και κρατούσε το στήθος του, σαν να πονούσε.
Ένας νεότερος μοναχός, παρατηρώντας τον, τον ρώτησε μια μέρα:
Γέροντα, γιατί προσεύχεσαι πάντα με δάκρυα, ενώ όλοι σε βλέπουμε γαλήνιο;
Ο μοναχός χαμογέλασε θλιμμένα και απάντησε: Γιατί, αδελφέ, η πληγή που φαίνεται θεραπεύεται πιο εύκολα από εκείνη που κρύβεται.
Του διηγήθηκε τότε ότι πριν χρόνια είχε αδικηθεί βαριά από έναν άνθρωπο που αγαπούσε. Δεν μίλησε, δεν διαμαρτυρήθηκε, δεν εκδικήθηκε. Όμως κράτησε τον πόνο μέσα του, λέγοντας πως «θα περάσει».
Ο χρόνος πέρασε, μα η πληγή δεν έκλεισε. Έγινε σιωπηλή, βαθιά, και άρχισε να βαραίνει την ψυχή του στην προσευχή.
Η πληγή της ψυχής, συνέχισε, δεν κλείνει με τη σιωπή, αλλά με την αλήθεια. Όχι με τη λήθη, αλλά με τη συγχώρηση. Και όχι με τη δύναμη του ανθρώπου, αλλά με την χάρη του Θεού.
Εκείνο το βράδυ, για πρώτη φορά, ο μοναχός στάθηκε μπροστά στον Θεό και δεν Του έκρυψε τον πόνο του. 

Δεν Τον δικαιολόγησε, δεν τον ωραιοποίησε. Τον πρόσφερε όπως ήταν: ανοιχτό και αιμορραγούντα. Και τότε ένιωσε κάτι να αλλάζει. Όχι αμέσως, όχι θεαματικά, αλλά αληθινά.
Χρόνια αργότερα, ο ίδιος μοναχός έλεγε: Όταν αποδέχθηκα την πληγή μου, τότε άρχισε να γίνεται πηγή ταπείνωσης. Και όταν συγχώρησα, έγινε πηγή αγάπης. Έτσι εργάζεται ο Θεός: δεν αφαιρεί πάντα τον πόνο, αλλά τον μεταμορφώνει.
Και από τότε, όποιος πήγαινε κοντά του πληγωμένος, έφευγε όχι χωρίς βάρος, αλλά με ελπίδα. Γιατί έβλεπε πως ακόμα και η πιο βαθιά πληγή της ψυχής μπορεί να γίνει τόπος φωτός, όταν παραδοθεί στον Θεό.