ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΣΥΡΟΥ ΔΩΡΟΘΕΟΥ Β΄, ΛΟΓΟΣ ΕΠΙΜΝΗΜΟΣΥΝΟΣ ΣΤΟΝ ΑΟΙΔΙΜΟ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟ ΑΘΗΝΩΝ & ΠΑΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟ
(28.01.2026)
Με τον ηδύμολπο παιάνα της πίστεως «Χριστός Ανέστη» στα χείλη μας, την προσμονή της κοινής Αναστάσεως και την ευλογία του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών & Πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου Β΄, Σεβασμιώτατοι Άγιοι Αρχιερείς, σεβαστοί πατέρες και αδελφοί, τελούντες αξιοχρέως σήμερα το κατ’ έτος μνημόσυνο υπέρ αναπαύσεως της ψυχής του αοιδίμουΑρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος Χριστοδούλου, όσο μας επιτρέπει η πνευματική μας ένδεια, θα αναφερθούμε στην χαρισματική μορφή του μακαριστού Ιεράρχου, η οποία παραμένει ανεξίτηλη και ζωντανή μέσα στις καρδιές όλων μας, στις καρδιές όλων των Ελλήνων, που συντονίστηκαν με τους παλμούς της δικής του καρδιάς.
Αγαπητοί μου Αδελφοί,
Εξετάζοντας τα μεγάλα ιστορικά γεγονότα, διαπιστώνουμε ότι, τόσο την πολιτική, όσο και την εκκλησιαστική ιστορία, οι ηγέτες τη γράφουν και οι λαοί την προσυπογράφουν.
Κάθε σημαντική σελίδα της φέρει το όνομα ενός εμπνευσμένου ηγέτη, ο οποίος προσφέρει στο λαό όραμα, μεγάλες ιδέες και ιδανικά, που έχουν τη δύναμη να τον κινητοποιούν και να του δίνουν ώθηση προς τα εμπρός.
Αναφερθήκαμε και στην εκκλησιαστική ιστορία, παρ’ όλο που τα νήματά της κινούνται από τον ουρανό, διότι και αυτή, ως τμήμα του κοινωνικού γίγνεσθαι, επηρεάζει τη συλλογική και εθνική ζωή ενός τόπου.
Αν, μάλιστα, μιλήσουμε για τη νεώτερη Ελληνική ιστορία, τότε θα συνειδητοποιήσουμε πόσο η εκκλησιαστική συνυφαίνεται με την εθνική και κοινωνική πραγματικότητα, επηρεάζοντας και διαμορφώνοντάς την.
Δεκαοχτώ χρόνια μετά την εκδημία του Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου, η αποτίμηση του έργου και της δεκαετούς παρουσίας του στο τιμόνι της Εκκλησίας της Ελλάδος, μας οδηγεί στην παραδοχή ότι ο Χριστόδουλος ήταν ηγέτης!
Οι μεγάλες λαοσυνάξεις, που τόσες ανησυχίες προκάλεσαν, και τα μεγάλα και ετερόκλητα πλήθη, που αυθόρμητα ανταποκρίθηκαν στο προσκλητήριό του, αποτελούν και θ’ αποτελούν παραδείγματα όχι μόνο των ηγετικών ικανοτήτων του, αλλά και τη διάθεση και θέληση του ευλογημένου λαού μας να αγωνιστεί για την πατρίδα και τη θρησκεία του, αρκεί να βρεθεί εκείνος, που θα τον εμπνεύσει.
Την δύναμη που έχει ένας χαρισματικός και χαριτωμένος άνθρωπος τη διαπιστώνει και ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, με την επιγραμματική διατύπωση ότι «αρκεί εις άνθρωπος ζήλω θείω πεπυρωμένος ολόκληρον δήμον διορθώσασθαι».
Ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος εξέφρασεμε προφητική παρρησία τους πόθους και τις αγωνίες, τους προβληματισμούς και τις ανησυχίες του λαού μας, γι’ αυτό και ο λαός τον αγάπησε, γι’ αυτό και κατέστη σημείο αντιλεγόμενο, γι’ αυτό και τόσες πίκρες γεύτηκε, αφού, «όποιος λέει την αλήθεια, θα πιεί και πρώτος το φαρμάκι».
Ως άλλος Διγενής, υπεράσπισε από την επέλαση των σύγχρονων «βαρβάρων» τα σύνορα της ελληνορθόδοξης παράδοσης, των διαχρονικών αξιών της γλώσσας και της εθνικής μας αυτοσυνειδησίας, και πάλαιψε με το Χάρο στα «μαρμαρένια αλώνια» του πόνου και της ασθενείας.
Υπήρξε ηγέτης μέχρι τέλους!
Η υπομονή, η καρτερία, η αξιοπρέπεια και πάνω απ’ όλα η ανυπόκριτη και πηγαία πίστη και ελπίδα του στο Θεό, όταν το τέλος πλησίαζε οδυνηρό, συνιστούν τη μεγάλη, τη μοναδική παρακαταθήκη του προς όλους μας.
Έχει ειπωθεί ότι ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ασθενής και εξόριστος στα βάθη της Ανατολής, με τις επιστολές του, μετέτρεψε την άσημη Κουκουσό σε παγκόσμιο άμβωνα.
Και ο Χριστόδουλος, είτε στην Ελλάδα, είτε στην Αμερική, μετέτρεψε το κρεββάτι του πόνου και της αρρώστειας σε παγκόσμιο άμβωνα, τα μηνύματα του οποίου δεν εκπέμπονταν με λόγια, αλλά με έργα.
«Τώρα, πρέπει να αποδείξουμε την πίστη μας, ότι αυτά που λέμε τα πιστεύουμε», είχε πει στους συνεργάτες του, μετά τη γνωστοποίηση της ασθένειάς του! Και το απέδειξε…
Πειστικά και αποτελεσματικά!
Η συνολική αποτίμηση του έργου και της προσφοράς του μακαριστού και αοίδιμου Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου ανήκει στην αλάνθαστη κρίση της ιστορίας, όχι στους ανθρώπους!
Γιατί, όπως εύστοχα σημειώνει ο πάντα επίκαιρος Θουκυδίδης «μόνο ως εκείνο το σημείο ανέχεται ο άνθρωπος να ακούει επαίνους για τους άλλους, ως εκεί που ο καθένας πιστεύει ότι είναι ικανός να κατορθώσει κάτι απ’ όσα άκουσε. Όμως, για κάθε τι, που ξεπερνά τις δυνάμεις του κυριεύεται από φθόνο, το θεωρεί υπερβολικό και δεν το πιστεύει»!
Για τον άνθρωπο αυτό, συναχθήκαμε να παρακαλέσομε τον Τρισάγιο Θεό, για τον Χριστόδουλο, που γνωρίσαμε, που αγαπήσαμε, τον φιλοκαλικό, τον μυσταγωγικό, τον ιεροπρεπή, τον διδακτικό και καλλιεπή, τον ηδύμολπο και πατερικό, τον φιλόστοργο, φιλάδελφο, φιλότεκνο και φιλάγαθο, τον φίλεργο, τον φιλόπονο και φιλοπρόοδο Αρχιεπίσκοπο, που ανέδειξε και ευεργέτησε πολλούς από εμάς, που ανάλωσε τη ζωή του στην διακονία της Αγίας μας Εκκλησίας, που πολιτεύθηκε με δικαιοσύνη και οσιότητα, με αγάπη και πραότητα, με μακροθυμία και χρηστότητα, αλλά και με προδρομική παρρησία, τον άνθρωπο που δεν έκρυψε το τάλαντον που του έδωσε ο Θεός αλλά το πολλαπλασίασε προς δόξαν Αυτού και της Εκκλησίας.
Συναχθήκαμε, σήμερα, για να αναθεωρήσομε την «έκβασιν της αναστροφής» του, τον σταυροαναστάσιμο αρχιερατικό βηματισμό του, για να μνημονεύσομε αυτό το οποίο γνώριζε πολύ καλά και το εβίωνε αδιάλλειπτα.
Ότι, δηλαδή, η ζωή ενός Επισκόπου είναι μια πορεία σταυροναστάσιμη, «δια δόξης και ατιμίας».
Ότι Σταυρός και Ανάσταση στη ζωή ενός Επισκόπου είναι συνυφασμένα και αλληλένδετα.
Ότι Σταυρός είναι η Επισκοπική διακονία, Σταυρός εν μέσω όφεων, και κάθε Επίσκοπος ζει διαρκώς μέσα στον κήπο της δικής του Γεσθημανής, μέσα στον κήπο της εκκλησιαστικής του αγωνίας, συχνά μόνος, με λιγοστούς μαθητές, που κάποτε κουράζονται και ενίοτε καθεύδουν.
Ότι περιστοιχίζεται από σταυρωτές, ανθρώπους που παίρνουν τη θέση του Πιλάτου, την θέση του Πέτρου, την θέση του Ιούδα, ανθρώπους που εύκολα αρνούνται, που γρήγορα λησμονούν, που για λίγα αργύρια προδίδουν, ανθρώπους που μέσα σε διάστημα τριών ημερών μετατρέπουν το «Ωσσανά» σε «Σταυρωθήτω».
Αλλά δεν αποθαρρύνεται, γιατί δεν είναι μόνο αυτοί. Υπάρχουν και οι Κυρηναίοι, υπάρχουν και οι Μυροφόρες ψυχές, υπάρχουν και αυτοί που, όπως ο Ιωάννης,συνακολουθούν έως το τέλος, που δεν δειλιάζουν και δεν κρύπτονται «δια τον φόβον» κανενός.
Δεν αποθαρρύνεται, γιατί υπάρχει προ πάντων ο Θεός, γιατί υπάρχει ο Εσταυρωμένος και Αναστάς Μέγας Αρχιερεύς Χριστός, γιατί πιστεύει στην Ανάσταση.
Και αν Σταυρός για τον Επίσκοπο είναι οι ενορίες και τα Μοναστήρια του, Ανάσταση Του είναι η προαγωγή του έργου της Εκκλησίας,
αν Σταυρός Του είναι οι Ιερείς και οι Μοναχοί Του, Ανάσταση Του αποτελεί η κατά Θεόν προκοπή τους,
αν Σταυρός Του είναι οι πόνοι και τα προβλήματα του ποιμνίου Του, Ανάσταση Του δεν μπορεί να είναι παρά μόνο η ανακούφιση τους.
Αοίδιμε Ιεράρχα και Πνευματικέ μας Πατέρα
Σε αγκαλιάζει σήμερα η μνήμη και η ευγνωμοσύνη όλων μας. Έχοντας κρατήσει στην καρδιά μας το φωτεινό σου παράδειγμα και τις εκκλησιαστικές σου υποθήκες, αναγνωρίζομε ότι αναδείχθηκες Επίσκοπος άξιος της ιστορίας της Αποστολικής Εκκλησίας της Ελλάδος και φορεύς των μεγάλων παραδόσεων του γένους ημών και διηκόνησες « τον λαόν του Κυρίου, λαόν ευλαβή και ευγενή, ως εργάτης δόκιμος του Θεού, ανεπαίσχυντος και ορθοτομών τον λόγον της αληθείας» (Β Τιμ. 2, 15).
Όσοι σε είδαμε να σταυρώνεσαι, να χύνεις το αίμα σου καθημερινά στο Σταυρό της μεγάλης θυσίας, όσοι γνωρίζομε την οδό του μαρτυρίου της ζωής σου, την οποία αγόγγυστα εβάδισες έως τέλους, όλοι όσοι ψηλαφούμε τους τύπους των ήλων της πάντοτε Εσταυρωμένης Αρχιερωσύνης στα χέρια σου, είμαστε βέβαιοι πως η ζωή της ζωής σου, ο Αναστάς Χριστός, σου χαρίζει την Ανάσταση.
Δεν σε λησμονούμε στο θυσιαστήριο κάθε φορά που ιερουργούμε το μυστήριο της σωτηρίας του κόσμου. Σε παρακαλούμε ταπεινά, μην μας λησμονείς και Εσύ στο ουράνιο θυσιαστήριο, όπου συλλειτουργείς πλέον με τους αγίους προκατόχους σου, και τους λοιπούς δυσεξαρίθμητους αγίους καρπούς της εύγονης Εκκλησίας της Ελλάδος.
Βέβαιοι πως ίσχυσε για σένα ο χρυσοστομικός λόγος «Εί τις δούλος ευγνώμων, εισελθέτω χαίρων εις την χαράν του Κυρίου Αυτού», συνεχίζομε με την ευχή σου και με φρόνημα αναστάσιμο το έργο σου, το έργο της αγίας μας Εκκλησίας, της Εκκλησίας του Σταυρού και της Αναστάσεως, υπό τη σώφρονα ηγεσία του αξίου διαδόχου σου, Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου Β΄, η δεκαοκταετής Αρχιεπισκοπία του οποίου απέδειξε ότι ο Θείος Ιδρυτής και Δομήτορας της Εκκλησίας μας γνωρίζει και αναδεικνύει τους κατάλληλους κάθε φορά Ποιμένες του Λαού Του.
Χριστοδούλου,
Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος,
τοῦ πεφιλημένου καί πολυσεβάστου Πατρός,
Γέροντος καί Ποιμενάρχου ἡμῶν
ἡ μνήμη εἴη αἰώνιος παρά Θεοῦ
καί ἄληστος παρ’ ἀνθρώποις.
Γένοιτο!
Πηγή: exapsalmos.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου