Στον Άγιο Συμεών τον θεοδόχο.

  

Ποῦ ὁ Συμεών εἶχε αὐτὴ τὴν μεγάλη χαρὰ νὰ δεῖ καὶ νὰ δεχθεῖ τὸν Χριστό; Στὸν Ναὸ τοῦ Θεοῦ. «Ἦλθεν ἐν Πνεύματι εἰς τὸ ἱερόν», λέγει ὁ Εὐαγγελιστὴς (Λούκ. 2, 27). Ἐκεῖ εἶδε τὴν Παναγία Δέσποινα, τὴν τεσσαρακοστὴ ἡμέρα ἀπὸ τὴν γέννηση τοῦ Χριστοῦ, νὰ Τὸν φέρει στὸν Ναὸ κατὰ τὸν νόμο τοῦ Μωυσῆ. Στὸν Ναὸ τοῦ Θεοῦ, στὴν Ἐκκλησία, καὶ ἐμεῖς θὰ συναντήσουμε τὸν Χριστό. 

Τί γίνεται στὸν Ναό; Γίνεται ἡ Θεία Λειτουργία. Τί εἶναι ἡ Θεία Λειτουργία; Εἶναι ὁ Χριστός! Τὸν Χριστὸ νὰ γεννᾶται καὶ νὰ πάσχει συμβολίζει ἡ προσκομιδὴ ποὺ κάνει ὁ ἱερέας. 

Τὸν Χριστὸ νὰ ἔρχεται στὴν γῆ γιὰ νὰ κηρύξει τὸν ἅγιο λόγο Του συμβολίζει, ὅταν βλέπουμε τὸν ἱερέα νὰ ἔρχεται ἀπὸ τὸ Ἱερὸ, κρατώντας τὸ ἅγιο Εὐαγγέλιο καὶ λέγοντας στὸ κέντρο τοῦ Ναοῦ «Σοφία Ὀρθοί»! 

Καὶ τὸν ἴδιο τὸν Χριστὸ νὰ κηρύττει τὸν λόγο Του πρέπει νὰ νοιώθουμε, ὅταν ἀκοῦμε τὸν ἱερέα νὰ διαβάζει τὸ ἅγιο Εὐαγγέλιο. Τὸν Χριστὸ νὰ πηγαίνει στὸν Γολγοθὰ νὰ θυσιασθεῖ συμβολίζει ἡ πορεία τοῦ ἱερέα, ποὺ κρατάει τὰ Ἅγια κατὰ τὴν λεγόμενη Μεγάλη Εἴσοδο.

Ἀλλὰ ἐκεῖ ποὺ, ὄχι συμβολικά ἀλλὰ πραγματικὰ, εἶναι ἡ παρουσία τοῦ Χριστοῦ στὴν Θεία Λειτουργία εἶναι, ὅταν ὁ ἱερεύς μετὰ τὸ «Τὰ Σὰ ἐκ τῶν Σῶν» λέει μία εὐχή, τὴν εὐχὴ τοῦ καθαγιασμοῦ. Τότε γίνεται θαῦμα στὴν θεία Λειτουργία: Τὸ ψωμάκι, ποὺ εἶναι στὸ ἅγιο Δισκάριο πάνω στὴν Ἁγία Τράπεζα, γίνεται Σῶμα Χριστοῦ καὶ τὸ κρασί, ποὺ εἶναι στὸ ἅγιο Ποτήριο, γίνεται Αἷμα Χριστοῦ. 

Ἂν θέλουμε, λοιπὸν, σὰν τὸν ἅγιο Συμεὼν τὸν θεοδόχο νὰ συναντήσουμε τὸν Χριστὸ καὶ νὰ τὸν πάρουμε καὶ ἐμεῖς στὴν ἀγκαλιά μας, νὰ πᾶμε στὸν Ναό, στὴν θεία Λειτουργία, καὶ ἐκεῖ, μόνον ἐκεῖ, εἶναι ὁ Χριστός. Μὴν ψάχνουμε νὰ γευθοῦμε τὸν Χριστὸ σὲ σπουδαστήρια καὶ σὲ κοινοβούλια. Ὁ Χριστὸς εἶναι στὸν Ναό Του, εἶναι στὸ ἅγιο Ποτήριο.

Ἐμεῖς οἱ χριστιανοὶ στὴν θεία Λειτουργία ἀξιωνόμαστε νὰ ἔχουμε μεγαλύτερη τιμὴ ἀπὸ αὐτὴ ποὺ εἶχε ὁ Συμεὼν ὁ θεοδόχος. Ὁ Συμεὼν κράτησε τὸν Χριστὸ στὴν ἀγκαλιά του· ἀλλὰ ἐμεῖς μὲ τὴν θεία Κοινωνία παίρνουμε τὸν Χριστὸ, ὄχι ἁπλὰ στὴν ἀγκαλιά μας ἀλλὰ στὴν καρδιά μας. Ναί! 

Ὅποιος κοινωνεῖ μὲ καθαρὴ τὴν καρδιὰ γίνεται πραγματικὰ θεοδόχος, γίνεται θεοφόρος καὶ χριστοφόρος καὶ ναοφόρος. Εἶπα μὲ καθαρὴ τὴν καρδιά, γιατί, ἂν ἡ καρδιά μας ἔχει γίνει κατοικία ἁμαρτωλῶν παθῶν, δὲν μπορεῖ ὁ Χριστὸς νὰ κατοικήσει σ’ αὐτὴν, γιατί οἱ ἅγιοι Πατέρες μᾶς λέγουν, ὅτι εἶναι ἀδύνατο γιὰ τὸν Χριστὸ νὰ ἑνωθεῖ μὲ ἀκάθαρτο. 

Γιὰ τὸν χριστιανὸ, λοιπὸν, ποὺ ἀγωνίζεται νὰ καθαρίσει τὴν καρδιά του, ὅταν κοινωνεῖ, γίνεται θεοδόχος Συμεών, ἔχει τὸν Χριστὸ κατοικοῦντα καὶ μένοντα στὴν ψυχή του· τὸν ἔχει Κύριό του, Ἀφέντη του, ποὺ κατευθύνει τὴν ζωή του.

+ του μακαριστού επισκ ΙΕΡΕΜΙΟΥ ( Φούντα)