Το θαμπό πρόσωπο.

  

Σε ένα μικρό μοναστήρι, ένας νέος μοναχός διακονούσε στο εργαστήριο αγιογραφίας.
Μια ημέρα, καθώς καθάριζε μία παλαιά εικόνα του Χριστού, παρατήρησε ότι το πρόσωπο ήταν σκοτεινιασμένο από τον χρόνο και την αμέλεια.
Στενοχωρήθηκε. «Γέροντα», είπε, «η εικόνα χάλασε. Το πρόσωπο δεν φαίνεται πλέον καθαρά».
Ο γέροντας τον κοίταξε ήρεμα.
«Το ξύλο δεν χάλασε, παιδί μου ,η σκόνη το σκέπασε. Το πρόσωπο παραμένει όπως ήταν. Απλώς χρειάζεται καθαρισμό».
Ο νέος άρχισε με προσοχή να αφαιρεί τα στρώματα της σκόνης. Σιγά-σιγά, τα χαρακτηριστικά του Χριστού ανέτειλαν φωτεινά. Τα μάτια έμοιαζαν να τον κοιτούν με πραότητα και αλήθεια.
Τότε ο γέροντας του είπε:

«Έτσι είναι και η ψυχή. Ο άνθρωπος πλάστηκε “κατ’ εικόνα”. Η εικόνα δεν καταστρέφεται, θαμπώνει από τα πάθη. Με τη μετάνοια, την εξομολόγηση και την θεία χάρη, καθαρίζεται. Δεν δημιουργούμε νέο πρόσωπο, αποκαθιστούμε το αρχικό».
Ο μοναχός σιώπησε. Κατάλαβε ότι δεν εργαζόταν απλώς πάνω σε μία σανίδα, αλλά πάνω σε ένα μυστήριο θεολογίας: όπως η Εκκλησία υπερασπίστηκε τις εικόνες στη Ζ΄ Οἰκουμενική Σύνοδος, έτσι κάθε πιστός καλείται να υπερασπιστεί μέσα του την ζωντανή εικόνα του Χριστού.
Από εκείνη την ημέρα, κάθε φορά που καθάριζε μια εικόνα, προσευχόταν:
«Κύριε, όπως φανερώνεται το πρόσωπό Σου στο ξύλο, φανέρωσέ το και μέσα μου».
Και έμαθε ότι η Ορθοδοξία δεν είναι μόνο δόγμα προς υπεράσπιση, αλλά εικόνα προς αποκατάσταση.

Εκ της συντακτικής ομάδας του Ιερού Ναού Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Κολωνού