του Πρεσβυτέρου Νικολάου Γονιδάκη
Την πρώτη Κυριακή των νηστειών βιώνουμε σήμερα, αγαπητοί μου εν Χριστώ αδελφοί.
Έχουμε εισέλθει για τα καλά στην περίοδο της Μεγάλης Σαρακοστής του Αγίου Πάσχα και η Εκκλησία μας σήμερα όπως πάντα έχει αφιερώσει αυτή την ημέρα στο μέγα γεγονός της αναστήλωσης των ιερών εικόνων, χαρακτηρίζοντάς την, όπως όλοι γνωρίζουμε, Κυριακή της Ορθοδοξίας.
Ήταν η γνωστή ιστορικά διαμάχη που είχε ξεσπάσει στα τέλη του 7ου και τις αρχές του 8ου αιώνα στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, με θέμα την προσκύνηση των ιερών εικόνων.
Μια ομάδα αιρετικά φερόμενων ανθρώπων παρουσίαζαν το ευλογημένο τούτο συνήθειο, ως ειδωλολατρική πράξη, που δεν αρμόζει στη Χριστιανική πίστη, και λόγω αυτού ο αυτοκράτορας Λέων ο Γ’ το 726 μ.Χ. διέταξε την απαγόρευση ύπαρξης των εικόνων σε σπίτια και Ιερούς Ναούς, καθώς και την προσκύνηση αυτών.
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, στο μέσο περίπου αυτής, το 787 μ.Χ., η Ζ’ Οικουμενική Σύνοδος, αποφάσισε την τιμητική προσκύνηση των εικόνων, όπως εμείς σήμερα πράττουμε.
Όμως, παρά την απόφαση αυτή, οι εικονομάχοι δεν ησύχασαν και άρχισαν πάλι να αντιπαλεύονται, εμμένοντες στα δικά τους «πιστεύω», αποκαλώντας μάλιστα τους αντίθετους από τις δικές τους πεποιθήσεις εικονολάτρες.
Στην ουσία δεν υπήρχε, όπως και σήμερα δεν υπάρχει, εικονολατρία, γιατί πολύ απλά θα παρέπεμπε σε αυτό, για το οποίο ήδη τους κατηγορούσαν.
Ήμασταν και είμαστε εικονόφιλοι, η λατρεία μας αναφέρεται αποκλειστικά στον Χριστό, ασπαζόμενοι τιμητικά τις ιερές εικόνες προς το πρόσωπο, που απεικονίζουν, και όχι προσδίδοντας ιερότητα στην ύλη, στο ξύλο ή όποιο άλλο υλικό είναι φτιαγμένες.
Μετά το τέλος του τελευταίου εικονομάχου αυτοκράτορα, του Θεοφίλου, ο μικρός του υιός, ο Μιχαηλ Γ’, μαζί με την μητέρα του την Θεοδώρα και τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Μεθόδιο τον Α’ συγκάλεσαν Σύνοδο στη Βασιλεύουσα, και εκεί, το 843 μ.Χ., επιτεύχθηκε ειρήνη και το θέμα πλέον ειρηνικά έληξε.
Στο τέλος αυτής της διαμάχης, λοιπόν, με μεγάλη πομπή από την Παναγία των Βλαχερνών έως την Αγία του Θεού Σοφία, επανέφεραν και αναστήλωσαν τις ιερές εικόνες στον λαμπρό αυτόν αυτοκρατορικό Ναό, στις 11 Μαρτίου του 843 μ.Χ..
Εκείνη η ημέρα ήταν η πρώτη Κυριακή των νηστειών και έτσι από τότε ορίστηκε να αφιερωθεί αυτή η ημέρα, ως ημέρα μνήμης της αναστήλωσης των ιερών μας εικόνων, ως η Κυριακή της Ορθοδοξίας.
Μέγα, λοιπόν, το γεγονός της εορτής σήμερα, αδελφοί μου, διότι από όλον αυτόν τον αγώνα των Πατέρων της Εκκλησίας μας εμείς σήμερα έχουμε και ευλαβικά τιμούμε τα πρόσωπα του Χριστού, της Παναγίας μας και όλων των Αγίων, διά μέσου των ιερών εικόνων.
Έτσι λειτουργούμε κι εμείς σήμερα με την τεχνολογία που μας έχει δοθεί. Έχουμε τις φωτογραφίες των προσφιλών μας ανθρώπων στο σπίτι μας, στο κινητό μας τηλέφωνο, στο πορτοφόλι μας οι πιο παλιοί, αλλά δεν τις λατρεύουμε σαν αντικείμενα, απλά ενθυμούμαστε τα πρόσωπά τους και έως εκεί.
Αδελφοί μου, να προσέξουμε και εμείς σήμερα πολλές τέτοιες συμπεριφορές, που άθελά μας μπορεί να συμβούν και να χάσουμε τον σωστό προσανατολισμό μας.
Είναι πολύ σημαντικό να καταλάβουμε πως πάνω από όλους και όλα είναι ο Χριστός. Ο υπερβάλλον μας ζήλος πολλές φορές μας κάνει «Αγιολάτρες» και αυτό είναι λάθος.
Οι ίδιοι οι Άγιοί μας ποτέ δεν επιζήτησαν, ούτε πόθησαν κάτι τέτοιο. Ό,τι έκαναν, το έκαναν προς δόξαν του Χριστού μας και μόνο.
Αν ήξεραν με τι τιμές σήμερα τους εορτάζουμε και καλώς βέβαια πράττουμε, ένα είναι σίγουρο πως, λόγω της ταπεινοφροσύνης τους, θα ερχόταν σε πολύ δύσκολη θέση, διότι όλο τους «το είναι» το έδωσαν και το αφιέρωσαν στον ένα και μοναδικό Θεό, τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν.
Τέλος, ένα ακόμη επικίνδυνο σημείο, το οποίο χρήζει προσοχής, είναι και η εξάρτηση, που πολλές φορές άρρωστα δημιουργείται στους πνευματικούς δεσμούς, πνευματικών και εξομολογούμενων.
Εκεί παρατηρείται πολλές φορές η «προσωπολατρία». Είναι ευθύνη μας όλων των πνευματικών πατέρων να «πατάμε σταθερά στη γη» και να μην «αιωρούμαστε ένα μέτρο πάνω από αυτήν», θέτοντας τον εαυτόν μας βασιλικότερο του Βασιλέως Χριστού.
Αν πάρουμε ως παραδείγματα τους Αγίους μας και ειδικότερα τους νεοφανείς, Άγιοι Πορφύριος, Ιάκωβος εν Ευβοία, Εφραίμ Κατουνακιώτης, Παΐσιος και τόσοι άλλοι, θα παρατηρήσουμε πως, παρά το πνευματικό τους μέγεθος, οι ίδιοι θεωρούσαν τους εαυτούς τους, ως ό,τι χειρότερο υπήρχε, εκμηδενίζοντας τον δικό τους αγώνα, δεχόμενοι τις αρετές, ως Θεϊκά δωρήματα, πάντοτε αφανώς κινούμενοι στη γη και εν ουρανώ δοξολογούμενοι.
Πηγή: romfea.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου