Είναι κάτι το μοναδικό αυτές οι μέρες.

  

Μια γλυκιά "μελαγχολία" που όμως δεν σε λυπεί, αλλά σε γεμίζει ελπίδα. Κοιτάζεις γύρω σου και βλέπεις τις εκκλησιές μας γεμάτες κόσμο – μια εικόνα που μιλάει κατευθείαν στην καρδιά.

​Τι είναι αυτό που μας τραβάει εκεί;

​Το Μέγα Απόδειπνο – Το "Κύριε των Δυνάμεων" που αντηχεί μέσα στη σιωπή της βραδιάς, θυμίζοντάς μας πως δεν είμαστε μόνοι στα δύσκολα.

​Οι Προηγιασμένες Θείες Λειτουργίες –Εκείνο το ημίφως, το "Κατευθυνθήτω η προσευχή μου...", η απόλυτη ησυχία. Μια ιεροτελεστία που μοιάζει να έρχεται από άλλους αιώνες.

​Οι Χαιρετισμοί της Παναγίας –Το "Χαίρε" που βγαίνει από τα χείλη όλων μας κάθε Παρασκευή, σαν μια συλλογική αγκαλιά στη Μάνα όλου του κόσμου.

​Οι Αγρυπνίες & η Εξομολόγηση – Άνθρωποι στην ουρά, με υπομονή και ταπείνωση, περιμένοντας να αποθέσουν τα βάρη της ψυχής τους. Μια ανάγκη για κάθαρση, για μια νέα αρχή.

​Είναι όμορφο να βλέπεις τον άνθρωπο να αναζητά το Φως. Να αφήνει για λίγο το κινητό, το άγχος και το "τρέξιμο" και να στέκεται μπροστά σε ένα αναμμένο κερί.

​Αυτή η περίοδος δεν είναι απλώς μια παράδοση. Είναι η δική μας "πνευματική άνοιξη". Μια ευκαιρία να βρούμε τον εαυτό μας και τον συνάνθρωπό μας μέσα από την προσευχή και την αγάπη.