Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε!

  

Ο Ακάθιστος Ύμνος και οι Τελευταίοι Χαιρετισμοί της Παναγίας «Χαῖρε, δι’ ἧς ἡ χαρὰ ἐκλάμψει· χαῖρε, δι’ ἧς ἡ ἀρὰ ἐκλείψει.»

Παρασκευή των τελευταίων Χαιρετισμών και μια ήρεμη, βαθιά προσμονή γεμίζει την καρδιά του πιστού.
Ο Ακάθιστος Ύμνος δεν αποτελεί απλώς μια υμνολογική σύνθεση, αλλά έκφραση της ζώσης πίστεως της Εκκλησίας, η οποία δια μέσου των αιώνων διατηρεί άσβεστη την μνήμη του μυστηρίου της Ενανθρωπήσεως.
Η υμνολογία αυτή δεν περιορίζεται σε ποιητική ευλάβεια, αλλά αποτελεί θεολογική ομολογία, διότι δια της Θεοτόκου αποκαλύπτεται το σχέδιο της σωτηρίας του ανθρώπου.
Οι τελευταίοι Χαιρετισμοί φανερώνουν την πορεία της ψυχής προς την εσωτερική ησυχία και την προσευχητική εγρήγορση.

Όπως ο Ψαλμωδός προτρέπει «σχολάσατε και γνώτε ότι εγώ ειμι ο Θεός» , έτσι και η Εκκλησία καλεί τον άνθρωπο να παύσει την ταραχή των λογισμών, ώστε να μπορέσει να δεχθεί την ειρήνη που γεννά η εμπιστοσύνη στο θέλημα του Θεού.
Η συνάντηση του πιστού με την Παναγία δεν είναι απλώς συναισθηματική εμπειρία, αλλά πράξη πίστεως, κατά την οποία ο άνθρωπος αναγνωρίζει την αδυναμία του και αναθέτει τον αγώνα του στην μητρική της προστασία.
Μέσα στους ύμνους των Χαιρετισμών κρύβεται η εμπειρία της Εκκλησίας ότι η αληθινή δύναμη γεννάται από την υπομονή, την ταπείνωση και την εμπιστοσύνη στην θεία πρόνοια.
Η Υπεραγία Θεοτόκος προβάλλεται ως το πρότυπο της υπακοής, διότι δέχθηκε το θέλημα του Θεού χωρίς δισταγμό και έγινε το όργανο της σωτηρίας του κόσμου. 

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς διδάσκει ότι η καθαρότητα της καρδιάς της Θεοτόκου την κατέστησε κατοικητήριο της Χάριτος, φανερώνοντας ότι ο δρόμος προς το φως περνά μέσα από την ταπείνωση.
Καθώς ολοκληρώνεται η πνευματική αυτή πορεία της Αγίας Τεσσαρακοστής, η Εκκλησία προετοιμάζει τον πιστό για την είσοδο στο μυστήριο των Παθών.
Η πίστη δεν εξαντλείται στην ακρόαση των ύμνων, αλλά φανερώνεται στην πράξη της αγάπης, της συγχωρήσεως και της ελεημοσύνης.
Όπως οι Απόστολοι «ήσαν προσκαρτερούντες ομοθυμαδόν τη προσευχή» , έτσι και ο πιστός καλείται να διατηρήσει άσβεστη την φλόγα της προσευχής, ώστε να βιώσει την εσωτερική ειρήνη που οδηγεί στην ελπίδα της Αναστάσεως.

Η Παναγία στέκει ως σημείο ελπίδος μέσα στην πορεία της ζωής, υπενθυμίζοντας ότι καμία δοκιμασία δεν είναι χωρίς νόημα όταν ο άνθρωπος εμπιστεύεται τον Θεό.
Η σιωπηλή της παρουσία γίνεται πνευματικό καταφύγιο, όπου η καρδιά βρίσκει παρηγορία και ο νους φωτίζεται από την βεβαιότητα ότι η χάρη του Θεού ενεργεί μυστικά μέσα στον κόσμο.
Είθε η σκέπη της Υπεραγίας Θεοτόκου να ενισχύει κάθε πιστό στον πνευματικό αγώνα, να χαρίζει ειρήνη στους λογισμούς και να οδηγεί τα βήματα προς την αληθινή μετάνοια, ώστε η πορεία προς την Αγία και Μεγάλη Εβδομάδα να γίνει πορεία φωτισμού και ελπίδος.
Με πίστη και ευλογία, υπό την σκέπη της Παναγίας που οδηγεί πάντοτε προς το φως.
Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, Ομιλία εις την Θεοτόκον