Στώμεν καλώς

 

 

του Αρχιμ. Μακαρίου Τσιμέρη, Κληρικού της Ι.Μ. Θεσσαλονίκης

---

Σκέψεις με αφορμή τη «Λατρευτική Εβδομάδα» και τη στάση μας απέναντι στους Ιερούς Χώρους-Ναούς μας Μνημεία

Η «Λατρευτική Εβδομάδα» στη Θεσσαλονίκη έχει πλέον καθιερωθεί ως ένας ζωντανός θεσμός εδώ και παραπάνω από 30 χρόνια που ενώνει τη βυζαντινή παράδοση με τη σύγχρονη καλλιτεχνική δημιουργία, προσφέροντας στο κοινό μια βαθιά πνευματική εμπειρία ενόψει της Μεγάλης Εβδομάδας.

Με εκδηλώσεις που τελούνται σε ιερούς ναούς και υπό την αιγίδα της τοπικής Εκκλησίας, η διοργάνωση αυτή δεν αποτελεί απλώς μια πολιτιστική πρωτοβουλία, αλλά μια ουσιαστική προέκταση του εκκλησιαστικού βιώματος.

Κι όμως, παρά την ευλογία, την οργάνωση και –κυρίως– το θετικό αποτύπωμα που αφήνει, δεν λείπουν οι φωνές εκείνες που σπεύδουν να αντιδράσουν, να κατακρίνουν και να σκανδαλίζονται.

Μια αντίδραση που συχνά μοιάζει περισσότερο επιφανειακή παρά ουσιαστική.

Διότι, όταν μια δράση τελεί υπό την ευθύνη και την ποιμαντική μέριμνα του ίδιου του Μητροπολίτου μας Πατρός Φιλοθέου, όταν σέβεται τον χώρο και τον σκοπό του ναού, και όταν –εκ του αποτελέσματος– αγγίζει τις καρδιές των ανθρώπων, τότε γεννάται το ερώτημα: ποια είναι τελικά η βάση αυτής της αντίδρασης;

Η πραγματικότητα δείχνει ότι οι εκδηλώσεις αυτές όχι μόνο δεν αλλοιώνουν τον ιερό χαρακτήρα των χώρων, αλλά αντίθετα φέρνουν τον άνθρωπο πιο κοντά σε αυτούς.

Πλήθος κόσμου συμμετέχει, συγκινείται, προβληματίζεται, προσεγγίζει με έναν διαφορετικό –ίσως πιο άμεσο– τρόπο το μήνυμα των ημερών.

Αυτό από μόνο του αποτελεί καρπό. Και ο καρπός, στην πνευματική ζωή, είναι το ασφαλέστερο κριτήριο.

Ιδιαίτερα ενόψει της Μεγάλης Εβδομάδας, μιας περιόδου που μας καλεί σε αυτογνωσία, ταπείνωση και εσωτερική κάθαρση, αξίζει να αναρωτηθούμε: πόσο ωφέλιμο είναι να κατακρίνουμε;

Και μάλιστα να στρεφόμαστε εναντίον προσώπων που διακονούν την Εκκλησία; Η εύκολη αποδοκιμασία δεν οικοδομεί.

Αντιθέτως, διχάζει, σκληραίνει και απομακρύνει από το πνεύμα της αγάπης που καλούμαστε να βιώσουμε.

Είναι πράγματι λυπηρό να θέλουμε να λεγόμαστε χριστιανοί και ταυτόχρονα να υψώνουμε λόγο καταγγελτικό, χωρίς διάκριση και χωρίς ταπείνωση.

Η Εκκλησία δεν είναι χώρος αντιπαράθεσης, αλλά κοινωνίας. Και οι ιεροί της λειτουργοί δεν είναι πρόσωπα προς αποδόμηση, αλλά προς σεβασμό και προσευχητική στήριξη.

Ας σταθούμε, λοιπόν, με περισσότερη προσοχή και ευθύνη απέναντι σε όσα συμβαίνουν γύρω μας. Ας δούμε την ουσία και όχι την επιφάνεια.

Ας επιλέξουμε τη σιωπή εκεί που δεν γνωρίζουμε και την προσευχή εκεί που διαφωνούμε.

Στο τέλος, οφείλουμε να δοξάσουμε τον Θεό για αυτές τις ευλογημένες ευκαιρίες που μας δίνονται, αλλά και να ευχαριστήσουμε τον Δήμαρχο και τον καλό μας Ποιμενάρχη ο οποίος και έχει και την συνείδηση του καθαρή και ήσυχη, πρωτοβουλίες αυτές, που πραγματικά μας αναπαύουν και μας βρίσκουν σύμφωνους.

Τα παραπάνω δεν αποτελούν τίποτε περισσότερο από δύο απλές σκέψεις που ήθελα να μοιραστώ μαζί σας σήμερα.

«Στώμεν καλώς». Όχι μόνο ως λειτουργική προτροπή, αλλά ως στάση ζωής.

"Έχε τήν γλώσσα σου γλυκιά, καί τα χείλη σου γλυκά,,
και θα έχεις όλους τούς ανθρώπους φίλους!
Προφυλάξου!
και μήν ελέγχεις κανέναν για κανένα πράγμα,
Η αγάπη δέν θυμώνει, μήτε ελέγχει κανέναν με πάθος!!!

(Άγιος Ισαάκ ο Σύρος)

Πηγή: romfea,gr