«Κάνω Ψυχοθεραπεία, Παππούλη»

  

Χθες γίναμε μάρτυρες ενός διαλόγου που, αν και κράτησε μόλις λίγα δευτερόλεπτα, κατάφερε να περιγράψει ανάγλυφα το πνευματικό status quo των ημερών μας.

Ένας ιερέας, από εκείνους τους παλαιάς κοπής που ακόμα νοιάζονται για το «ποίμνιο» με έναν τρόπο σχεδόν πατρικό, πλησίασε μια γνωστή μου. Με τη γλυκύτητα που φέρνουν οι μέρες του Πάσχα, τη ρώτησε:

«Θα έρθεις, παιδί μου, φέτος για εξομολόγηση; Να ελαφρώσει λίγο η ψυχή σου για την Ανάσταση;»

Η απάντηση ήρθε αφοπλιστική, σχεδόν αντανακλαστική:

«Κάνω ψυχοθεραπεία, παππούλη. Τα λέω εκεί».

Ο ιερέας χαμογέλασε συγκαταβατικά και απομακρύνθηκε. Όμως η ατάκα έμεινε να αιωρείται στον αέρα. Σε αυτή τη μικρή φράση κρύβεται η μεγάλη αλήθεια της εποχής μας. Είναι πλέον πολύ ευκολότερο για τον άνθρωπο να ανοίξει το πορτοφόλι του στον θεραπευτή, παρά να παραδώσει τον εγωισμό του στον εξομολόγο.

Γιατί η γνωστή μου –και χιλιάδες άλλοι σαν εμάς– προτιμά τον καναπέ από το πετραχήλι; Η απάντηση κρύβεται στην άνεση. Όταν πληρώνεις για μια υπηρεσία, είσαι ο κυρίαρχος. Στο γραφείο του ψυχολόγου, είσαι ο «πελάτης» που αναλύει το τραύμα του. Στην εξομολόγηση, είσαι ο «άνθρωπος» που παραδέχεται το σφάλμα του.

Το πορτοφόλι μας το δίνουμε εύκολα. Το 50ευρω της συνεδρίας είναι το τίμημα για να κρατήσουμε τον έλεγχο της αφήγησής μας. Πληρώνουμε για να ακουστούμε, να δικαιωθούμε, να «εξηγηθούμε». Ο εγωισμός μας παραμένει στο απυρόβλητο, αφού κάθε μας σκοτεινή πτυχή βαφτίζεται «μηχανισμός άμυνας».

Και κάπως έτσι συνεχίζεται η ζωή μας στο πνευματικό σκοτάδι.