Μικρά παιδιά σὰν εἴμασταν, ἰδιαίτερα ὅσοι ντυνόμασταν "παπαδάκια" στὸ Ἱερὸ Βῆμα, θυμόμαστε στὴν ἐνορία μας μετὰ τὴν Διακαινήσιμο, παλαιοὺς Ἱερεῖς ποὺ ἄφηναν τὴν Ὡραία Πύλη ἀνοιχτή, μὲ τὰ παλαιὰ μικρασιατικὰ σκαλιστὰ βημόθυρα βγαλμένα ἀπὸ τὴ θέση τους καὶ τοποθετημένα πίσω ἀπὸ τὴν Ἁγία Τράπεζα, γιατὶ ὁ Χριστὸς συνέτριψε τὶς πῦλες τοῦ Ἅδη, μᾶς ἔλεγαν.
Τὸ κουβούκλιο τοῦ Ἐπιταφίου παρέμενε στολισμένο στὰ ἀριστερὰ τοῦ σολέα, ὁρατὸ ἀπὸ ὅλους, τὸ λάβαρο τῆς Ἀναστάσεως στὴ δεξιὰ γωνία τοῦ σολέα, ἐπίσης
πανταχόθεν ἐκτεθειμένο, καὶ ὁ εὐμεγέθης Σταυρὸς τῆς Μεγάλης Πέμπτης (2,66 ἐπὶ 1,14, ἀμὰν ἡ περιέργειά μου...!), ἄδειος στὸ δεξὶ μέρος τοῦ τέμπλου (ὅπως τὸ βλέπεις), ὁρατὸς σὲ ὅλους. Σταυρός, Ταφή, Ἀνάσταση, τριπλὴ ἀναγκαιότητα τῆς πνευματικῆς ζωῆς.
Ἡ Ὡραία Πύλη παρέμενε ἀνοιχτὴ μέχρι τὴν ἑορτὴ τῆς Ἀναλήψεως, ἐκεῖ ποὺ ἀναγγέλεται ὅτι ὁ Χριστὸς ἀνελήφθη, "τὴν ὑπὲρ ἡμῶν πληρώσας οἰκονομίαν". Ἀπὸ τότε καὶ μετά, ἡ Πύλη ἔκλεινε κανονικά. Καὶ τὰ βημόθυρα καὶ τὸ βῆλο.
Εἶναι μερικὰ πράγματα ποὺ ἐγγράφονται μέσα μας ἀνεξίτηλα: βλέποντας τὸν ἄδειο Σταυρό, ἀκούγαμε μέσα μας "θυμᾶσαι"; Θωρώντας τὸ κουβούκλιο τοῦ Ἐπιταφίου, ἀντιλαμβανόμασταν τὴ συμμετοχή μας στὸ στόλισμα καὶ στὸ ξόδι τοῦ Μεγίστου Νεκροῦ.
Ὅλη τὴ νύχτα τῆς Μεγάλης Πέμπτης στολίζαμε, ἀρκετοὶ μεγάλοι καὶ πολλὰ παιδιά, μιλᾶμε γιὰ καλλιτεχνήματα, μιὰ καὶ τὸ περίτεχνο παλαιὸ κουβούκλιο τοῦ Ἁγίου Γεωργίου Νικαίας (τοῦ μεγαλοπρεπέστερου ἀπὸ τοὺς παλαιοὺς -προσφυγικοὺς- ναοὺς τῆς Νίκαιας, τὸ ὁποῖο τώρα φυλάσσεται στὸ πλουσιότατο ἐντὸς τοῦ Ναοῦ Κειμηλιαρχεῖο), φερμένο ἀπὸ Μικρασιάτες ἦταν ἕνα ὄνειρο: τριώροφος, βαρύς, ἀπὸ σκαλιστὴ ὀξυὰ ἐπενδυμένη μὲ αὐθεντικὸ φύλλο χρυσοῦ, μὲ προσωπογραφίες ἁγίων στὸν δεύτερο ὄροφο καὶ τρεῖς τρούλλους (ἔνθετους!) στὴν κορυφή, σὲ τρόπον ὥστε διακριτικὰ στολισμένος ἀπὸ μακριά χωρὶς νὰ καλύπτεται τὸ ἐξαίσιο σκάλισμα, θύμιζε σύναξη τριῶν μιτροφόρων ἐπισκόπων. Ἀπὸ τὴν ἄλλη τὸ Λάβαρο, ὁ θρίαμβος τῆς Ἀνάστασης.
Τῆς Ἀναλήψεως αὐτὰ ὅλα ἔφευγαν, μεταφέρονταν "στὸν ἴδιον τόπον", καὶ μαζί τους "φεύγαμε" καὶ μεῖς -πιτσιρικάδες τότε- θαρρεῖς συναναλαμβανόμενοι ἐπάνω Ὄρους. Μιὰ ἡρεμία. Τὸ 1987 βρέθηκα γιὰ πρώτη φορὰ στὸὌρος τῶν Ἐλαιῶν καὶ εἶπα μέσα μου: δεύτερη φορὰ ἔρχομαι. Ἡ πρώτη τελικά, ἀπ' ὅ,τι κατάλαβα ἦταν ἡ γιορτὴ τῆς Ἀναλήψεως στὴν ἐνορία μου.
Ὄμορφα χρόνια, δίπλα σὲ παρουσίες-χνῶτα τοῦ Χριστοῦ καὶ Θεοῦ μας.
Αρχιμ. Εφραίμ Τριανραφυλλόπουλος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου