Καλη σας νύχτα!

  

Κράτα εκείνο το «σ’ αγαπώ» σου γι’ αυτούς που δε θα το αφήσουν να πέσει κάτω σαν χαρτί που δε διάβασαν ποτέ. Μην το λες σε ανθρώπους που το παίρνουν και το βάζουν σε ένα ράφι μαζί με παλιά αντικείμενα που ξέχασαν πως υπάρχουν. 

Γιατί εσύ, κάθε φορά που το λες και δε σου γυρίζει πίσω σαν ζεστή ανάσα, λιγοστεύεις λίγο ακόμα. Σαν κερί που καίει από τις δύο άκρες. Σαν ποτάμι που χύνεται στην άμμο.

Δεν θυμάσαι πότε ήταν η τελευταία φορά που ένιωσες γεμάτος; Που είπες κάτι και δε χρειάστηκε να το εξηγήσεις; Που σκέφτηκες «τώρα είμαι καλά» και δεν φοβήθηκες πως θα περάσει; Να, γι’ αυτό. Γιατί τα καλύτερά σου κομμάτια τα μοίρασες σε τσέπες που είχαν τρύπες.

Υπάρχει μια ησυχία που την φοβόμαστε. Κι όμως, μέσα σε εκείνη την ησυχία κρύβεται κι εσύ , ο πραγματικός εσύ. Αυτός που δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτα. Αυτός που θυμάται παλιές αγκαλιές χωρίς να πονάει. Αυτός που ακόμα ξέρει πώς να νιώθει, απλά φοβάται να ξανανοιχτεί γιατί οι τελευταίες φορές που το έκανε, του έμειναν τα χέρια άδεια.

Κράτα λίγη ζεστασιά για τον εαυτό σου. Όχι από φόβο μη σου τελειώσει. Από σεβασμό. Γιατί κανείς δεν έχει δικαίωμα να στεγνώνει βρύσες που ξέρουν να τρέχουν μόνο αγάπη.