Η σωτηρία έρχεται όχι όταν βρίσκεις όλες τις απαντήσεις… αλλά όταν σταματάς να φοβάσαι να ζήσεις τις ερωτήσεις.

  

Κάποτε θα μάθεις να μην παίρνεις τόσο σοβαρά τις καταιγίδες σου.
Να τις αφήνεις να περνούν από μέσα σου όπως περνά ένα καλοκαιρινό μπουρίνι: λίγο θόρυβο, λίγη ακαταστασία, κι ύστερα εκείνη η μυρωδιά του βρεγμένου χώματος που κάνει την καρδιά να θυμάται.

Θα ξυπνήσεις ένα πρωί και δεν θα θες να σώσεις κανέναν. Ούτε τον παλιό σου εαυτό, ούτε ανθρώπους που έμαθαν να αγαπούν μόνο μισά. Θα φτιάξεις καφέ, θα ανοίξεις το παράθυρο και θα αφήσεις τον αέρα να σου ανακατέψει τα μαλλιά σαν άτακτο παιδί που γελάει χωρίς λόγο.

Και ξέρεις κάτι;
Η ζωή δεν είναι μόνο βαθιές σκέψεις και πληγές που ζητούν εξήγηση. Είναι και εκείνες οι μικρές ιερές ανοησίες: να χορεύεις στην κουζίνα με γυμνά πόδια, να τραγουδάς λάθος στίχους με πάθος, να ερωτεύεσαι βλέμματα που κρατούν τρία δευτερόλεπτα και όμως αφήνουν φως.

Ίσως η ευτυχία τελικά να μην είναι προορισμός. Ίσως να είναι αυτό το παιχνιδιάρικο πείσμα της ψυχής που, ενώ γνώρισε σκοτάδια, εξακολουθεί να αγοράζει λουλούδια, να γελά δυνατά και να πιστεύει στα θαύματα χωρίς αποδείξεις.

Κι όταν σε ξαναρωτήσουν «πώς τα κατάφερες;», να χαμογελάσεις λίγο πονηρά.
Σαν άνθρωπος που έμαθε ότι μερικές φορές η σωτηρία έρχεται όχι όταν βρίσκεις όλες τις απαντήσεις… αλλά όταν σταματάς να φοβάσαι να ζήσεις τις ερωτήσεις.

Εκ της συντακτικής ομάδας του Ἱ.Ν Αγ. Κωνσταντίνου Κολωνού