«Αν ήταν το σπίτι κάποιου...»

  

- Πες μου κάτι. Όταν σε καλούν στο σπίτι κάποιου ανθρώπου, πώς φέρεσαι;
- Με σεβασμό. Δεν μπαίνω φωνάζοντας, δεν αγγίζω ό,τι θέλω, δεν κάνω ό,τι μου αρέσει. Σέβομαι το σπίτι και εκείνον που με φιλοξενεί.
- Κι αν ο οικοδεσπότης σου ζητήσει να βγάλεις τα παπούτσια ή να μη μιλάς δυνατά;
- Το κάνω χωρίς δεύτερη σκέψη. Είναι το σπίτι του.
- Τότε γιατί, όταν περνάμε το κατώφλι της εκκλησίας, ξεχνάμε τον ίδιο σεβασμό;
Γιατί εκεί που κατοικεί ο Θεός, πολλές φορές μπαίνουμε σαν να βρισκόμαστε σε μια απλή αίθουσα. Μιλάμε δυνατά, γελάμε, κοιτάζουμε τα κινητά μας, βιαζόμαστε να φύγουμε. Ξεχνάμε ότι δεν μπήκαμε σε έναν οποιοδήποτε χώρο, αλλά στον οίκο του Πατέρα μας.

Αν για έναν άνθρωπο δείχνουμε τόση ευγένεια, πόσο μεγαλύτερη δεν αξίζει στον Θεό;
Η εκκλησία δεν ζητά την τελειότητά μας. Ζητά μόνο μια καρδιά που να ξέρει να στέκεται με δέος, ταπείνωση και αγάπη. Γιατί ο σεβασμός δεν είναι φόβος, είναι η γλώσσα της αγάπης.
Και ίσως, αν θυμόμασταν κάθε φορά πως μπαίνουμε στο σπίτι του Θεού, να μην άλλαζε μόνο η συμπεριφορά μας. Να άλλαζε και η καρδιά μας.

Εκ της συντακτικής ομάδας του: Ιερός Ναός Αγίου Κωνσταντίνου Κολωνού