Ας γίνουμε σαν τις λαμπάδες.

  

Σαν την λαμπάδα είναι η ζωή μας φίλοι μου. Καίει, φωτίζει, ζεσταίνει, μα μικραίνει με τον καιρό.

Πριν μας βρει το τέλος, ας φωτίσουμε και ας προσφέρουμε όση ζεστασιά μπορούμε στους γύρω μας. Σκέψεις, λόγια, πράξεις. Όλα παίζουν τον ρόλο τους, ώστε η μικρή ζωή μας, να γίνει αιωνιότητα. 

Μην μένουμε στους τύπους και στην επιφανειακή θρησκοληψία. Τώρα είναι η στιγμή να δούμε την ζωή μας στο βάθος της, χωρίς καθωσπρεπισμό, ηθικισμό, κόμπλεξ και ενοχικά συμπλέγματα. Γεμάτη όμως από Χριστό και αγάπη.

Κοιτώντας ένα αναμμένο κερί, κυρίως μέσα στην εκκλησία, σκεπτόμαστε συνειρμικά την αρχή, το ξετύλιγμα της ζωής μας και το τέλος της. Όπως λειώνει ένα αναμμένο κερί μπροστά στο πρόσωπο του Θεού, έτσι και κάθε στιγμή, λιγοστεύει η ζωή μας πλησιάζοντας προς το τέρμα της. 

Αυτή η σκέψη μας βοηθάει να μη διασπώμεθα στην εκκλησία, να προσευχόμαστε με περισσότερη θέρμη και να κάνουμε το παν για να μοιάσει η ζωή μας με μια λαμπάδα από αγνό κερί, που καίγεται και σβήνει χωρίς άσχημη μυρωδιά.

Σαν μια απλή λαμπάδα, έτσι ας καίμε. Σαν μια απαλή φλόγα, έτσι ας υπάρχουμε. Σαν ένα ιλαρό φως, έτσι ας ζούμε. Σαν το ταπεινό λυχνάρι, έτσι ας φωτίζουμε. Είτε είμαστε νέοι, είτε μεσήλικες, είτε ηλικιωμένοι, όλοι μας είμαστε σαν ανθρώπινες λαμπάδες. 

Άνθρωποι που παλεύουμε μέσα στο σκοτάδι, που αντιστεκόμαστε στον άνεμο για να μην μας σβήσουν. Μικροί και άσημοι μέσα στον χωματένιο κόσμο μας.

Φιλότιμο θέλει ο Θεός φίλοι μου. Και όλα τ’ αλλά θα μας τα δώσει, όπως και όταν θελήσει Αυτός. Μα πριν η φλόγα μας ακουμπήσει το χώμα και σβήσει, ας ντύσουμε την ζωή μας με πίστη, ελπίδα και αγάπη! 

Τότε, όταν η φλόγα μας θα χάνεται μέσα στο χώμα, θα αναγεννάται κάπου άλλου. Εκεί, στο αιώνιο και φωτεινό κάλεσμα του Παραδείσου