Η πέτρα και το ποτάμι

  

Ένας νεαρός περπατούσε κάθε μέρα δίπλα σε ένα ποτάμι, κρατώντας στην τσέπη του μια μικρή πέτρα. Κάθε φορά που κάποιος τον πλήγωνε, τον αδικούσε ή τον απογοήτευε, χάραζε πάνω της ένα μικρό σημάδι.
«Για να μην ξεχάσω», έλεγε.
Με τον καιρό, η πέτρα γέμισε χαρακιές και έγινε τόσο βαριά, που δυσκολευόταν να συνεχίσει τον δρόμο του. Ένας ηλικιωμένος ψαράς τον είδε να κουβαλά το βάρος και τον ρώτησε:
«Γιατί επιμένεις να κρατάς κάτι που σε κουράζει;»
«Περιμένω να καταλάβω το γιατί. Να μου δώσουν εξηγήσεις», απάντησε ο νεαρός.
Ο γέροντας χαμογέλασε, πήρε την πέτρα στα χέρια του και την άφησε να πέσει στο ποτάμι.
«Κοίτα το νερό», του είπε. «Δεν σταματά να ρωτήσει το βράχο γιατί του έκλεισε τον δρόμο. Δεν θυμώνει, δεν επιμένει. Βρίσκει μια νέα διαδρομή και συνεχίζει να κυλά. Γι' αυτό παραμένει καθαρό.»

Ο νεαρός έμεινε σιωπηλός. Για πρώτη φορά κατάλαβε πως δεν ήταν όλες οι ερωτήσεις φτιαγμένες για να πάρουν απάντηση. Κάποιες υπάρχουν μόνο για να μας μάθουν πότε πρέπει να αφήσουμε το βάρος τους.
Από εκείνη τη μέρα δεν έπαψε να αγαπά, ούτε έγινε αδιάφορος. Απλώς έμαθε ότι η μεγαλύτερη δύναμη δεν είναι να κερδίζεις κάθε μάχη, αλλά να ξέρεις ποιες δεν αξίζει να δώσεις. Η εσωτερική γαλήνη δεν γεννιέται όταν βρίσκεις όλες τις απαντήσεις. Γεννιέται όταν σταματάς να τις κυνηγάς από ανθρώπους που δεν μπορούν ή δεν θέλουν να τις δώσουν.
Η ζωή συνεχίζεται κι εμείς προχωράμε πιο ανάλαφροι όταν επιλέγουμε να προστατεύσουμε την ησυχία της ψυχής μας.

Εκ της συντακτικής ομάδας του: Ιερός Ναός Αγίου Κωνσταντίνου Κολωνού