Ο καθρέφτης και το παράθυρο.

  

Υπάρχουν δύο τρόποι να κοιτάζει κανείς τον κόσμο. Ο ένας είναι μέσα από ένα παράθυρο και ο άλλος μέσα από έναν καθρέφτη.

Το παράθυρο δεν κρατά τίποτα για τον εαυτό του. Δεν δημιουργεί τον ήλιο, ούτε τον ουρανό, ούτε τα δέντρα. Απλώς τα αφήνει να φανούν. Είναι καθαρό, διάφανο και αόρατο. 

Όσο πιο καθαρό γίνεται, τόσο λιγότερο το προσέχεις και τόσο περισσότερο βλέπεις την πραγματικότητα.
Ο καθρέφτης κάνει το αντίθετο. Δεν σου δείχνει τον κόσμο. Σου επιστρέφει μόνο την εικόνα σου. Όσο περισσότερο τον κοιτάζεις, τόσο περισσότερο εγκλωβίζεσαι στον εαυτό σου.
Έτσι συμβαίνει και με τον νου.

Υπάρχει ένας νους που λειτουργεί σαν παράθυρο. Δεν βιάζεται να κρίνει, δεν προσπαθεί να αποδείξει ότι γνωρίζει. Παρατηρεί. Ακούει. Μαθαίνει. Αφήνει την αλήθεια να περάσει μέσα του χωρίς να την παραμορφώνει.
Υπάρχει όμως κι ένας νους που λειτουργεί σαν καθρέφτης. Ό,τι κι αν ακούσει, το μετατρέπει σε επιβεβαίωση όσων ήδη πιστεύει. Δεν βλέπει τα πράγματα όπως είναι, τα βλέπει όπως τον βολεύει.

Το παράθυρο δεν έχει γνώμη για τον άνεμο. Τον αφήνει να περάσει. Ο καθρέφτης δεν γνωρίζει τον άνεμο. Γνωρίζει μόνο την εικόνα αυτού που στέκεται μπροστά του.
Ο άνθρωπος που έχει γεμίσει τον νου του με βεβαιότητες μοιάζει με καθρέφτη. Νομίζει ότι βλέπει την αλήθεια, ενώ στην πραγματικότητα βλέπει μόνο τις πεποιθήσεις του. Κάθε νέα ιδέα γίνεται αντανάκλαση των παλιών του ιδεών.

Ο άνθρωπος που καλλιεργεί την επίγνωση μοιάζει με παράθυρο. Δεν φοβάται όταν μια αλήθεια ανατρέπει όσα πίστευε. Ξέρει ότι η πραγματικότητα είναι πιο μεγάλη από τις απόψεις του.
Ο καθρέφτης χρειάζεται συνεχώς κάποιον απέναντί του για να έχει εικόνα. Το παράθυρο δεν έχει αυτή την ανάγκη. Ακόμη κι όταν κανείς δεν το κοιτάζει, ο ουρανός συνεχίζει να υπάρχει.
Έτσι είναι και η αλήθεια. Δεν εξαρτάται από το αν την πιστεύουμε. Υπάρχει πριν από εμάς και θα υπάρχει μετά από εμάς.

Ο σοφός δεν προσπαθεί να γίνει καθρέφτης για να τον θαυμάζουν οι άλλοι. Προσπαθεί να γίνει παράθυρο, ώστε όποιος τον πλησιάζει να μην βλέπει εκείνον, αλλά λίγο περισσότερο φως.
Όταν ο άνθρωπος πάψει να γυαλίζει τον καθρέφτη του εγώ και αρχίσει να καθαρίζει το παράθυρο της συνείδησής του, τότε δεν αλλάζει ο κόσμος. Αλλάζει ο τρόπος που τον βλέπει. Και αυτή είναι η αρχή κάθε αληθινής γνώσης.

Εκ της συντακτικής ομάδας του: Ιερός Ναός Αγίου Κωνσταντίνου Κολωνού