Ο Κόσμος αγρίεψε.

  

Δεν του φτάνει να σε πληγώσει. Θέλει να σε γονατίσει. Να σε δει να σωπαίνεις, να μικραίνεις, να χάνεις το φως από τα μάτια σου. Κι όταν πια αδειάσει επάνω σου όλη την πίκρα του, όλη την ταραχή του, όλη την κρυφή του δυστυχία, θα γυρίσει αλλού να βρει άλλον άνθρωπο να τον κάνει καθρέφτη της αρρώστιας του.

Αγρίεψε ο κόσμος.

Οι άνθρωποι έγιναν εύφλεκτοι. Μια λέξη λες και σηκώνεται θύελλα. Μια αλήθεια ψιθυρίζεις και βγαίνει κραυγή. Άτακτος ο νους, άτακτη και η καρδιά. Κι όπου κατοικεί η ταραχή, εκεί δύσκολα μένει το δίκαιο. Όπου σηκώνεται βία, εκεί η αλήθεια έχει ήδη τραυματιστεί.

Παλιά οι άνθρωποι είχαν ντροπή. Δεν ήταν άγιοι όλοι, μα ήξεραν να χαμηλώνουν το βλέμμα. Ήξεραν πως το κακό δεν γίνεται καλό επειδή φωνάζει δυνατά. Σήμερα το ανάποδο βαφτίζεται σωστό, το παράλογο ζητάει δικαίωση, και η σιωπή των πολλών αφήνει το κακό να περπατάει ανενόχλητο.

Γιατί δεν φταίει μόνο εκείνος που αδικεί. Φταίει και εκείνος που βλέπει και σωπαίνει από φόβο. Εκείνος που ξέρει και κρύβεται από συμφέρον. Εκείνος που νιώθει την αλήθεια να καίει μέσα του, μα την αφήνει άταφη, για να μη χαλάσει την ησυχία του.

Αγρίεψε ο κόσμος.

Ας είναι.

Εσύ, άνθρωπε, πρόσεχε μόνο να μη γίνεις ίδιος με αυτό που σε πλήγωσε. Να μη φορέσεις το πρόσωπο του όχλου. Να μη μάθεις να απαντάς στην ταραχή με ταραχή και στην πίκρα με άλλη πίκρα. Μη γίνεις αιτία να πονέσει άλλος άνθρωπος επειδή κάποτε πόνεσες εσύ.

Κράτα την ψυχή σου καθαρή, όσο κι αν φυσάει γύρω σου άνεμος βαρύς. Κράτα τον λόγο σου μαλακό, μα όχι ψεύτικο. Κράτα την καρδιά σου άγρυπνη, μα όχι σκληρή. Γιατί ο άνθρωπος που δεν αφήνει το κακό να τον αλλάξει, έχει ήδη νικήσει σιωπηλά.

Και μην ξεχνάς.

Ο κόσμος μπορεί να φωνάζει. Οι άνθρωποι μπορεί να αδικούν. Η ταραχή μπορεί να σηκώνεται σαν μαύρο κύμα. Μα πάνω από όλα αυτά υπάρχει Θεός. Και Εκείνος, στον άγριο και μπερδεμένο αυτόν κόσμο, κρατά ακόμη τον τελευταίο λόγο.

Εσύ όσο αγριεύει ο κόσμος, κράτα την ψυχή σου ήμερη.