ΤΟ ΑΔΕΙΟ ΠΙΑΤΟ

  

Ένα μικρό μάθημα αγάπης στον μήνα της Παναγίας. Κάθε μεσημέρι, μια ηλικιωμένη γυναίκα έστρωνε το μικρό της τραπέζι.

Ένα πιάτο για εκείνη. Και ένα δεύτερο, άδειο πιάτο απέναντί της. Η γειτόνισσα που την επισκεπτόταν συχνά απορούσε.

-Γιαγιά, ποιον περιμένεις κάθε μέρα; 

Η ηλικιωμένη χαμογελούσε.

- Δεν ξέρω ακόμη.

Κοντά στην πόρτα είχε μια μικρή εικόνα της Παναγίας. Το καντηλάκι της έκαιγε μέρα νύχτα. Κάθε πρωί, καθώς το άναβε, έλεγε:

-Παναγία μου, αν σήμερα περάσει από την πόρτα μου κάποιος που Σε χρειάζεται, μη με αφήσεις να μην τον δω.

Μια μέρα χτύπησε η πόρτα. Ήταν ένα νεαρό παιδί που δούλευε λίγο πιο κάτω.

-Συγγνώμη… μήπως έχετε λίγο νερό;

Εκείνη κοίταξε το άδειο πιάτο.

Ύστερα κοίταξε για μια στιγμή την εικόνα της Παναγίας και χαμογέλασε.

-Νερό έχω, παιδί μου. Κάθισε όμως να φας πρώτα.

Και μοίρασε το λιγοστό φαγητό της στα δύο.
Μια άλλη μέρα, στο άδειο πιάτο κάθισε μια γειτόνισσα που είχε χάσει τον άντρα της.
Δεν πεινούσε τόσο για φαγητό. Πεινούσε για έναν άνθρωπο να της μιλήσει.
Κάποτε κάθισε ένας άνθρωπος που δεν είχε κανέναν να τον περιμένει στο σπίτι.

Άλλοτε ένα παιδί. Άλλοτε ένας περαστικός.
Το δεύτερο πιάτο δεν έμενε πάντα άδειο.

Τα χρόνια πέρασαν.

Και κάποτε, λίγο πριν φύγει από την ζωή, την ρώτησαν:

-Γιαγιά, γιατί έστρωνες τόσα χρόνια εκείνο το δεύτερο πιάτο;

Κοίταξε την εικόνα της Παναγίας.

Και είπε:

-Γιατί Εκείνη μου έμαθε πως η καρδιά μιας μάνας βρίσκει πάντοτε χώρο για ένα ακόμη παιδί. Κι εγώ δεν ήθελα ποτέ να είμαι τόσο γεμάτη από τον εαυτό μου, ώστε να μην υπάρχει θέση στο τραπέζι μου για κάποιον άλλον.
Ίσως αυτό να είναι ένα μικρό μάθημα για εμάς αυτόν τον Αύγουστο.
Δεν αρκεί να ανάψουμε ένα κερί στην Παναγία. Δεν αρκεί να Της πάμε λουλούδια.
Δεν αρκεί να ψάλουμε:

«Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς».

Αν θέλουμε πραγματικά να Την τιμήσουμε, ας προσπαθήσουμε να μοιάσουμε έστω και λίγο στην καρδιά Της.

Να βλέπουμε εκείνον που οι άλλοι προσπερνούν. Να ακούμε εκείνον που κανείς δεν έχει χρόνο να ακούσει.

Να μοιραζόμαστε ακόμη κι όταν δεν περισσεύουν πολλά. Και να υπάρχει πάντοτε μέσα στη ζωή μας… ένα δεύτερο πιάτο.

Σήμερα κοίτα το τραπέζι σου. Και μετά κοίτα λίγο βαθύτερα: Υπάρχει στην καρδιά σου χώρος για έναν ακόμη;

Παναγία μου, μάθε μας όχι μόνο να Σε παρακαλούμε, αλλά και να αγαπάμε όπως Εσύ.

Αύγουστος ο μήνας της Παναγίας. Κάθε ημέρα κι ένα μικρό βήμα πιο κοντά Της.

Εκ της συντακτικής ομάδας του: Ιερός Ναός Αγίου Κωνσταντίνου Κολωνού