Ο Αύγουστος δεν φεύγει όταν τελειώνει.

  

Οι τελευταίες μέρες του Αυγούστου είναι πάντα λίγο διχασμένες. Έχουν ακόμη πάνω τους τη ζέστη του καλοκαιριού, μα μέσα τους έχει αρχίσει να φυσάει ο Σεπτέμβρης.

Το γαλάζιο επιμένει στον ουρανό, σαν να μην θέλει να παραδεχτεί πως λιγοστεύει. Τα απογεύματα μικραίνουν ανεπαίσθητα, οι θάλασσες κρατούν ακόμη τη θερμοκρασία των σωμάτων μας, κι όμως κάτι έχει ήδη φύγει. Κάτι που δεν προλάβαμε να αποχαιρετήσουμε.

Κι εμείς, με εκείνη την παράξενη ανθρώπινη επιμονή, κρατάμε ακόμη τον Αύγουστο από το χέρι. Κάνουμε πως δεν βλέπουμε τη σκιά του Σεπτέμβρη να πλησιάζει. Σαν να μπορεί μια αυταπάτη, αν την αγαπήσεις αρκετά, να γίνει παράταση.

Ίσως γι’ αυτό οι τελευταίες μέρες του Αυγούστου έχουν αυτή την απαλή μελαγχολία. Δεν είναι ακόμη φθινόπωρο. Είναι απλώς η στιγμή που το καλοκαίρι αρχίζει να θυμίζει ανάμνηση.

Κι εμείς μένουμε λίγο ακόμη εκεί, σε μια μέρα που τελειώνει, σε ένα φως που λιγοστεύει, σε μια αγκαλιά που δεν θέλουμε να λύσουμε.

Γιατί ξέρουμε.

Ο Αύγουστος δεν φεύγει όταν τελειώνει.
Φεύγει λίγο νωρίτερα, όταν καταλαβαίνουμε πως δεν θα ξαναγίνει ποτέ ακριβώς ο ίδιος..
 

Δημήτρης Σκουτέλης