Εκεί στην παλιά τη γειτονιά....

  

 

Εκεί στην παλιά τη γειτονιά ο χρόνος δεν μετριόταν με ρολόγια αλλά με φωνές από τα μπαλκόνια και με το φως που έπεφτε λοξά το απόγευμα στις αυλές. 

Τα πεζοδρόμια ήταν ακόμα ραγισμένα και ζεστά, μύριζαν χώμα βρεγμένο το καλοκαίρι όταν η μάνα κάποιου κατάβρεχε, και εμείς ξυπόλητοι τρέχαμε με γόνατα ματωμένα που δεν μας πονούσαν καν. 

Εκεί μάθαμε τον κόσμο. Το σπίτι του ενός ήταν σπίτι όλων, η πόρτα πάντα μισάνοιχτη, το τραπέζι πάντα στρωμένο για έναν παραπάνω, και οι άνθρωποι μας, οι δικοί μας άνθρωποι, με τα χέρια ροζιασμένα και τις καρδιές ανοιχτές, μας κοιτούσαν και έβλεπαν μέλλον εκεί που εμείς βλέπαμε μόνο παιχνίδι.

 Κάναμε όνειρα μεγάλα μες στη σκόνη του δρόμου. Θέλαμε να φύγουμε μακριά, να γίνουμε κάτι σπουδαίο, να αλλάξουμε τον κόσμο, και ταυτόχρονα δεν θέλαμε να φύγουμε ποτέ από εκείνο το τετράγωνο που χωρούσε όλη μας την ευτυχία. 

Κοιτούσαμε τα αστέρια από τις ταράτσες με τα απλωμένα σεντόνια να ανεμίζουν σαν σημαίες και πιστεύαμε πως μας ανήκουν όλα. Το γέλιο μας ήταν δυνατό, αληθινό, χωρίς φόβο, και η λύπη μας κρατούσε λίγο, όσο μια μπόρα του Αυγούστου, γιατί πάντα υπήρχε ένα χέρι να μας σκουπίσει, μια αγκαλιά να μας μαζέψει.

Τώρα περνάω ξανά από εκεί. Τα ίδια σπίτια, πιο κοντά στη γη, πιο κουρασμένα, με κλειστά παντζούρια και κλειδωμένες πόρτες. Οι αυλές άδειες, τα παιδιά μέσα, πίσω από οθόνες που λάμπουν, ο καθένας στο δικό του δωμάτιο, στο δικό του όνειρο που δεν το μοιράζεται. 

Οι άνθρωποι μας λιγόστεψαν, άλλοι έφυγαν, άλλοι σώπασαν, και εμείς που μείναμε μάθαμε να ζούμε δίπλα δίπλα χωρίς να ακουμπάμε. Χαιρετιόμαστε βιαστικά, κοιτάμε κάτω, ξεχάσαμε τα ονόματα, ξεχάσαμε πως κάποτε ξέραμε τι μαγειρεύει η διπλανή και ποιος αρρώστησε και ποιος αγάπησε.

Μα μέσα μου, όταν κλείνω τα μάτια, ακόμα ακούγεται εκείνο το απόγευμα. Το κυνηγητό, η μυρωδιά από το γιασεμί της κυρά Μαρίας, η μπάλα που έσκαγε στα κάγκελα, η προσμονή πως αύριο θα είναι πάλι καλοκαίρι. 

Και καταλαβαίνω πως δεν μου λείπει μόνο η γειτονιά, μου λείπει εκείνο το εμείς που χωρούσε σε ένα πεζοδρόμιο, εκείνη η αθωότητα που πίστευε πως τα όνειρα γίνονται αρκεί να τα ονειρευτείς δυνατά με τους άλλους, πιασμένοι χέρι χέρι.

Άννα Δανάλη