Σοφία. Πίστη. Ελπίδα. Αγάπη.

  

Μια μέρα γεμάτη Σοφία, Πίστη, Ελπίδα και Αγάπη
Υπάρχουν πρωινά που η ψυχή ξυπνά πριν από το σώμα
και ψιθυρίζει όσα δεν κατάφερε να πει χθες.
Κάποιες πληγές μένουν σιωπηλές.
Κάποιες προσευχές ανεβαίνουν στον ουρανό χωρίς λέξεις.
Κι υπάρχουν όνειρα που τα κρατάμε κρυφά,
γιατί φοβόμαστε μήπως τα αγγίξει η απογοήτευση. Μα ο Θεός γνωρίζει.

Γνωρίζει εκείνο το δάκρυ που σκούπισες κρυφά.
Την αγωνία που έκρυψες πίσω από ένα χαμόγελο.
Την πόρτα που έκλεισε και ακόμη κοιτάς.
Την προσευχή που επαναλαμβάνεις μέσα σου, περιμένοντας μια απάντηση.
Και ίσως γι’ αυτό σήμερα η Εκκλησία μάς χαρίζει τέσσερις λέξεις τόσο μικρές και τόσο μεγάλες:

Σοφία. Πίστη. Ελπίδα. Αγάπη.

Η Σοφία να φωτίζει τα βήματά μας.
Η Πίστη να κρατά το χέρι μας όταν ο δρόμος σκοτεινιάζει.
Η Ελπίδα να ανθίζει εκεί όπου νομίζαμε πως δεν μπορεί να φυτρώσει τίποτα.
Και η Αγάπη να μένει μέσα μας, ακόμη κι όταν ο κόσμος γύρω μας ξεχνά να αγαπά.
Κι αν σήμερα ο δρόμος σου μοιάζει βαρύς, μην φοβηθείς.
Περπάτησέ τον αργά. Με μια προσευχή στα χείλη
και λίγο φως στην καρδιά. Γιατί κάποτε, κοιτάζοντας πίσω,
θα καταλάβεις πως ακόμη και οι δρόμοι που σε έκαναν να κλάψεις
σε οδηγούσαν, αθόρυβα, εκεί όπου έπρεπε να ανθίσεις.
Και τότε θα χαμογελάσεις… όχι επειδή όλα έγιναν όπως τα ήθελες,
αλλά επειδή μέσα σε όλα όσα έζησες ο Θεός δεν έπαψε ούτε στιγμή να σε κρατά.

Εκ της συντακτικής ομάδας του: Ιερός Ναός Αγίου Κωνσταντίνου Κολωνού