Ζωντανή Αναμετάδοση

Τρίτη 17 Νοεμβρίου 2026

Υπάρχει μια φλόγα, που δεν τη βλέπει ο κόσμος, μα την βλέπει ο Θεός.

 Μπορεί να είναι εικόνα κηροπήγια 

 

Υπάρχει μια φλόγα, που δεν τη βλέπει ο κόσμος, μα την βλέπει ο Θεός. Είναι εκείνη που ανάβει, όχι για να φωτίσει τον χώρο, αλλά για να φωτίσει, μια γωνιά της καρδιάς, που κανείς άλλος, δεν ξέρει πόσο σκοτεινή είναι.

Το κερί δεν μιλάει. Δεν εξηγεί, γιατί το ανάβουμε. Δεν ζητάει να μάθει, τι θα ζητήσουμε. 

Απλώς στέκεται εκεί, μικρό, εύθραυστο, και σιγά - σιγά λιώνει, δίνοντας τον εαυτό του, για να υπάρχει λίγο φως.

Κι έτσι μοιάζει η προσευχή.
Δεν είναι λόγια πολλά. Είναι μια φλόγα, που ανάβει και περιμένει.
Δεν είναι βεβαιότητα. Είναι μια λαχτάρα, που στέκεται μπροστά στην εικόνα και δεν ξέρει τι να πει, και γι' αυτό λέει τα πάντα.

Πίσω από κάθε κερί υπάρχει κάποιος, που δεν μπόρεσε να έρθει. Κάποιος που το άναψε, νοερά από το σπίτι, από το νοσοκομείο, από μια ξένη χώρα. Κάποιος που ήθελε να πει μια λέξη, και δεν την είπε, αλλά η φλόγα την είπε γι' αυτόν.

Το κερί δεν ρωτάει, αν είμαστε άξιοι.
Δεν κοιτάει αν νηστέψαμε, αν προσευχηθήκαμε σωστά, αν ήρθαμε με καθαρά χέρια. Καίγεται το ίδιο, για τον άγιο και για τον αμαρτωλό, για τον δικό μας, και για τον ξένο, για εκείνον, που ξέρουμε και για εκείνον, που δεν μάθαμε ποτέ το όνομά του.

Κι όταν λιώσει, δεν χάνεται. Γίνεται καπνός, που ανεβαίνει, και ο καπνός δεν έχει διεύθυνση, μα έχει προορισμό. Πάει προς τα πάνω, εκεί όπου κανείς, δεν μπορεί να τον σταματήσει.



Δεν έχει σημασία, πόσο θα λιώσει το κερί. Σημασία έχει ότι άναψε η φλόγα.
Έτσι κι η καρδιά: δεν μετριέται με το πόσο θα κρατήσει η στιγμή, αλλά με το ότι άνοιξε. Λίγη φλόγα αρκεί, για να μην είναι ένα δωμάτιο σκοτεινό. Λίγη προσευχή αρκεί, για να μην είναι μια ψυχή μόνη.

Ας ανάβουμε, λοιπόν κεριά.
Όχι γιατί έχουμε, να ζητήσουμε κάτι μεγάλο, αλλά γιατί έχουμε ανάγκη, να θυμηθούμε ότι δεν είμαστε μόνοι.
Όχι γιατί η φλόγα είναι μαγική, αλλά γιατί η πράξη είναι ταπεινή, κι η ταπείνωση ανοίγει πόρτες, που η λογική δεν βλέπει.

Κι όταν η φλόγα σβήσει, δεν τελείωσε τίποτα.
Γιατί εκείνο, που άναψε μέσα μας δεν το σβήνει, ούτε ο άνεμος ούτε ο χρόνος.
Μένει εκεί, σαν μικρό αποτύπωμα φωτός, κι αρκεί για να θυμόμαστε, πως κάποτε ανοίξαμε την καρδιά μας, και ο Θεός την είδε.

Πηγη: Εκ της συντακτικής ομάδας του : Ιερός Ναός Αγίου Κωνσταντίνου Κολωνού

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου