«Το ρόδο σαν το αρνείσαι δεν παύει να μοσχοβολά…»

  π. Λίβυος

Εσύ μπορεί να λες ότι δεν υπάρχει Θεός, ότι δεν υπάρχει ψυχή ή ζωή μετα θάνατο, και σαφέστατα είναι δικαίωμα σου.

Είναι προνόμιο ελευθερίας να αρνείσαι αυτές τις πραγματικότητες και σαφέστατα να χτίζεις μια ζωή πάνω σε αυτή την άρνηση. Ωστόσο αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν.

Τα πράγματα στην αλήθεια τους δεν κρίνονται από την δική μας αντίληψη και μόνο. Μπορεί για σένα να μην υπάρχει ένα ρόδο, να αρνείσαι να το δεις, μα αυτό δεν σημαίνει ότι αυτό παύει να μοσχοβολά. «Αυτό που λέμε ρόδο όπως κι αν το πεις, το ίδιο θα μοσχοβολά...»(Σαίξπηρ).

Γι’ αυτό όταν είστε σε παρέες με ανθρώπους που λένε ότι δεν πιστεύουν ή λοιδορούν την πίστη βάζοντας ως κριτήριο όλων τον νου, δεν είναι ανάγκη να θυμώνετε, να εκνευρίζεστε και να επιτίθεστε.
Όχι. Αυτό φανερώνει την δική σας απιστία. Το άγχος μήπως αποκαλυφθεί το δικό σας κενό βιώματος.

Πολλές φορές στην φωνή του άλλου αναγνωρίζουμε την δική μας λαλιά. Δηλαδή στο λόγο και τα επιχειρήματα του άλλου, βλέπουμε εκείνα που κι εμείς σκεφτόμαστε αλλά επειδή μας φοβίζουν τα φιμώνουμε. Όταν τα πεις ο άλλος μας αγχώνει, πανικοβαλλόμαστε και επιτιθόμαστε. Όχι δεν χρειάζεται. Άλλωστε αυτό δεν είναι χριστιανικό ήθος και τρόπος.
Εάν η ζωή μας έχει φως δεν χρειάζεται να το φωνάζουμε, ο άλλος θα το δει. Το μόνο κήρυγμα είναι ο τρόπος που ζούμε, αυτό που βγάζουμε και σκορπάμε γύρω μας.

Είμαστε χαρούμενοι, ειρηνικοί, γεμάτοι Χριστό, φως και ομορφιά; Τότε ο άλλος θα το αισθανθεί χωρίς εσύ να πεις τίποτε, γιατί πολλές φορές τα μεγάλα και σπουδαία λόγια, οι θεολογικές ακροβασίες και φλυαρίες είναι κρυψώνα και όχι φανέρωση της ζωής μας. Και μην ξεχνάς, το ρόδο μοσχοβολά ακόμη κι όταν εσύ το αρνείσαι.