«Η αποδαιμονοποίηση σήμερα!».

 

του Πρεσβυτέρου Νικολάου Γονιδάκη (εφημ. Ι.Ν. Αγίου Γεωργίου Βόλου)

---

Την ίαση ενός δαιμονιζομένου ανδρός, παρακολουθήσαμε κατά την χθεσινή Ευαγγελική μας περικοπή, αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί. Πρέπει να είναι η ίδια περίπτωση, το ίδιο περιστατικό που μας αναφέρει και ο Ευαγγελιστής Ματθαίος, αλλά εκεί έχουμε δύο πρόσωπα, δύο ανθρώπους που εσώθησαν υπό του Κυρίου μας.

Τα αποτελέσματα, όμως και στις δύο περιπτώσεις είναι τα ίδια. Το πρώτο, η σωτηρία των ανθρώπων και το δεύτερο, η εκδίωξη του Μεσσία από την περιοχή εκείνη, από τους ανθρώπους που γνώρισαν, που είδαν και βίωσαν την Θεία δωρεά.

Επάνω, λοιπόν, σε αυτά τα γεγονότα ας εκθέσουμε κάποιες σκέψεις οι οποίες να αποτελέσουν το έναυσμα και της δικής μας αποδαιμονοποίησης, όπως και της αποδοχής του Χριστού στην ολότητά μας και όχι επιλεκτικά και κατά συμφέρον.

Διά να μπορέσουμε να επιτύχουμε και τις δύο αυτές καταστάσεις, θα πρέπει, εξαρχής, να κατανοήσουμε πως είναι αλληλένδετες συμπληρώνοντας η μία την άλλη.

Για παράδειγμα, εάν δεν δεχτούμε τον Χριστό και δεν Τον θέσουμε στην καθέδρα της καρδιάς μας, δεν θα μπορέσουμε να απαλλαγούμε από τα δαιμόνια που και σήμερα υπάρχουν κεκαλυμμένα, όμως, στην πολυσύνθετη, πλέον, εποχή μας.

Εδώ είναι που θα πρέπει να εστιάσουμε την προσοχή μας. Ακούμε αυτές τις πραγματικές ιστορίες που συνέβησαν στην εποχή του Χριστού και επειδή δεν βλέπουμε κάποιους ανθρώπους να πάσχουν τόσο έντονα από τους δαίμονες σήμερα, θεωρούμε πως πια έχουμε απαλλαγεί.

Ο διάβολος και κατ’ επέκταση οι δυνάμεις του, τα δαιμόνια, δεν έπαψαν ποτέ να υπάρχουν και να πειράζουν τους ανθρώπους κάθε εποχής με πολλούς και διαφόρους τρόπους.

Ο θυμός, ο φθόνος, η συνεχόμενη ακαταστασία, εσωτερική και εξωτερική, ψυχής και βιωτής, λόγω της κακίας που μας κυριεύει, όπως και τόσα άλλα συναισθήματα μίσους, αποτελούν την λεγεώνα των ακαθάρτων πνευμάτων που είχε καταπνίξει τον άνθρωπο της ιστορίας μας τότε, στο δικό μας σήμερα.

Ο Χριστός, επισκέφθηκε εκείνον τον άνθρωπο βγάζοντάς τον από το σκότος της αμαρτίας, στο φως της ζωής. Ο ίδιος ο Κύριος, ουρανού και γης, μας επισκέπτεται καθημερινά και εμάς ώστε να μπορέσει να μας σώσει, καταργώντας τις μαύρες σκιές που λόγω της μειωμένης μας πίστης και εν Χριστώ εμπιστοσύνης, στοιχειώνουν την καθημερινότητά μας.

Το θέμα μας είναι να μπορέσουμε να Τον καταλάβουμε ανοίγοντάς Του την πόρτα της καρδιάς μας. Πώς θα το επιτύχουμε αυτό αδελφοί μου; Πολύ απλά και πολύ εύκολα, βάζοντας ένα πρόγραμμα στην καθημερινότητά μας.

Μπορεί να είναι, λέμε, εύκολος ο προγραμματισμός, αλλά στην πράξη εμπεριέχονται δυσκολίες όπου υπεύθυνοι διά την σωστή διαχείρισή των, είμαστε για ακόμη μία φορά εμείς. Πρώτα απ’ όλα, να ορίσουμε σωστά τις προτεραιότητές μας.

Όταν θα τις ιεραρχήσουμε Χριστοκεντρικά, τότε όλα θα επέρχονται ομαλά, θέτοντας κατά κάποιον τρόπο τον Χριστό ως διαμοιραστή των προτεραιοτήτων μας. Για παράδειγμα, ας φανταστούμε τον Χριστό σαν ένα κεντρικό φίλτρο ενός υδραγωγείου.

Όταν το νερό διέρχεται από αυτό και καθαρίζεται και σωστά διανέμεται. Σε αντίθετη περίπτωση, οι διάφορες πηγές εμπεριέχουν ακαθαρσίες που πολλές φορές είναι επιβλαβείς για τον οργανισμό μας και επίσης, δε φτάνει η παροχή να καλύψει όλους τους ανθρώπους το ίδιο.

Τέλος, όπως είδαμε τον Κύριόν μας να πλησιάζει και να θεραπεύει τον άνθρωπο, έτσι κι εμείς να πλησιάζουμε Εκείνον, ώστε η σχέση μας να είναι αμφίδρομη και αλληλοσύνδετη.

Δεν μπορεί να υπάρχει μία οποιασδήποτε μορφής σχέση είτε αυτή την ονομάσουμε φιλική είτε ερωτική ή ακόμα και γονεϊκή η οποία είναι άμεσης εξάρτησης, στηριζόμενη μόνο από τη μία πλευρά.

Όπως Εκείνος είναι πάντα κραταιός δίπλα μας, έτσι κι εμείς να προστρέχουμε σε Αυτόν, όχι μόνο στις δύσκολες καταστάσεις που αντιμετωπίζουμε κατά καιρούς, αλλά και στις χαρές μας, βασιζόμενοι, πάντα, στην αμοιβαιότητα.

Αδελφοί, για να επιτύχουμε αυτόν τον δεσμό, όπως επίσης και την λύτρωσή μας από τον πόλεμο του διαβόλου, δεν πρέπει να απέχουμε από το μέρος που όχι μόνο ψηλαφίζουμε, αλλά στην ουσία ενωνόμαστε μαζί Του, την Εκκλησία μας, γινόμενοι μέτοχοι ζωής αιωνίου.

Δεν θα πρέπει να θυσιάζουμε την οποιαδήποτε μυστηριακή συνάντηση μαζί Του, που δυστυχώς, συμβαίνει στις μέρες μας, προβάλλοντας φθηνές δικαιολογίες αποχής, όπως για τις εξόδους διασκέδασής μας ή αυτό που πολλές φορές ακούμε και χρησιμοποιούμε, για την ξεκούρασή μας από τις δύσκολες εργάσιμες ημέρες της εβδομάδος, αλλά να ποθούμε να προσερχόμαστε στο μεγάλο και υπερουράνιο δείπνο της σωτηρίας μας.

Όταν η σχέση μας μαζί Του καταλήξει μία σχέση ρουτίνας, το μόνο σίγουρο αποτέλεσμα είναι το διαζύγιο που πάντα θα εκδίδεται εις βάρος μας, μιας και ο Κύριός μας, πάντα στέγει, πιστεύει, ελπίζει και υπομένει, διά την δική μας μεταμέλεια και επιστροφή προς την πορεία αιωνιότητας μαζί Του, πορεία χαράς, φωτισμού και ελπίδος.

Αμήν.

Πηγή:  romfea.gr