Ζήσε, λοιπόν, χωρίς βιασύνη αλλά με επίγνωση.

  

Δεν υπάρχει σήμα που να μας ειδοποιεί ότι ζούμε κάτι για τελευταία φορά. Η ζωή δεν κάνει παύσεις, δεν χαμηλώνει την φωνή της για να προσέξουμε. Κυλά όπως πάντα, ενώ εμείς είμαστε απασχολημένοι με το μετά, με το αύριο, με όσα νομίζουμε πως δεν επείγουν. Κι όμως, εκεί μέσα στην απλότητα συμβαίνει το ανεπανάληπτο.
Οι μέρες που θεωρούμε συνηθισμένες είναι αυτές που θα μας λείψουν περισσότερο. Ένα τραπέζι στρωμένο πρόχειρα. Μια διαδρομή που κάναμε χωρίς σκέψη. Ένα γέλιο που δεν αποθηκεύσαμε συνειδητά. Όλα αυτά δεν χάνονται απότομα απομακρύνονται αθόρυβα, μέχρι που μια μέρα καταλαβαίνουμε ότι δεν είναι πια προσβάσιμα, παρά μόνο μέσα μας.
Κάθε πράγμα που αγαπάμε έχει μια ημερομηνία λήξης που δεν γνωρίζουμε. Όχι για να μας φοβίσει, αλλά για να μας καλέσει να είμαστε παρόντες. Θα υπάρξει μια τελευταία φορά που θα περπατήσεις δίπλα σε κάποιον χωρίς να το ξέρεις. Μια τελευταία συνήθεια που θα επαναληφθεί χωρίς επίγνωση. Μια τελευταία καληνύχτα που θα ειπωθεί μηχανικά, ενώ κουβαλούσε όλο το νόημα.

Σπάνια αναγνωρίζουμε τη στιγμή καθώς συμβαίνει. Συνήθως την βαφτίζουμε αργότερα όταν έχει ήδη φύγει. Τότε της δίνουμε αξία, βάρος, όνομα. Τότε λέμε «μακάρι να είχα μείνει λίγο ακόμη». Μα τότε δεν μπορούμε πια να μείνουμε μόνο να θυμηθούμε.
Γι’ αυτό η παρουσία είναι πράξη ευθύνης.
Να είσαι εκεί όταν είσαι. Να μην βιάζεσαι να φύγεις από τη στιγμή για να φτάσεις σε κάποια άλλη. Να κοιτάς τους ανθρώπους όταν σου μιλούν. Να νιώθεις το σώμα σου μέσα στον χώρο. Να αναγνωρίζεις πως αυτό που ζεις τώρα δεν επαναλαμβάνεται.
Ζήσε, λοιπόν, χωρίς βιασύνη αλλά με επίγνωση. Όχι σαν να τελειώνουν όλα, αλλά σαν να έχουν αξία. Κράτα τη στιγμή όχι με φόβο, αλλά με προσοχή. Και όταν ο χρόνος τη μετατρέψει σε ανάμνηση, να μπορείς να πεις πως ήσουν εκεί όχι απλώς παρών, αλλά ζωντανός.

Εκ της συντακτικής ομάδας του Ιερού Ναού Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Κολωνού