Υπήρχε
κάποτε ένα πουλί με φτερά στο χρώμα του φθινοπώρου, που αγαπούσε να
πετά ψηλά, εκεί που ο άνεμος ψιθυρίζει μυστικά. Και υπήρχε κι ένα χρυσό
ψάρι, που ζούσε στα βαθιά νερά, εκεί που το φως του ήλιου χορεύει.
Μια
μέρα συναντήθηκαν και ερωτεύτηκαν παράφορα. Όμως, σύντομα η
πραγματικότητα τους έθεσε ένα ερώτημα αμείλικτο: Αν ένα πουλί ερωτευτεί
ένα ψάρι, πού θα ζήσουν μαζί;
Το
πουλί προσπάθησε να βουτήξει και πνιγόταν. Το ψάρι προσπάθησε να βγει
στον αέρα και πέθαινε. Κανένα δεν έκανε λάθος, κανένα δεν αγαπούσε
λιγότερο. Απλώς, ανήκαν σε κόσμους που δεν είχαν πλαστεί για να χωρέσουν
τον άλλον.
Το πιο δύσκολο κομμάτι δεν είναι να ερωτευτείς. Είναι να συνειδητοποιήσεις ότι το συναίσθημα από μόνο του δεν αρκεί πάντα. Η αληθινή αγάπη δεν σου ζητάει να πάψεις να είσαι αυτός που είσαι, ούτε να αναγκάσεις τον άλλον να χάσει τον κόσμο του.
Κάποιες ιστορίες έρχονται για να μας αλλάξουν. Για να μας θυμίσουν ότι ο έρωτας μετριέται και με την ικανότητα να αφήνεις τον άλλον ελεύθερο, όταν το να τον κρατάς σημαίνει ότι του ζητάς να χάσει τον εαυτό του.
Ίσως, λοιπόν, το πραγματικό ερώτημα να είναι: Μπορεί να υπάρξει αγάπη, χωρίς να ζητήσεις από την άλλη ψυχή να σβήσει;
Γιατί στο τέλος της ημέρας, η συμβατότητα έχει την ίδια ακριβώς αξία με τη χημεία.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου