Το άδειο παγκάκι

  

Κάθε πρωί, στην ίδια πλατεία, υπήρχε ένα παγκάκι. Οι περισσότεροι το προσπερνούσαν βιαστικά. Ένας ηλικιωμένος όμως καθόταν πάντα εκεί, με ένα μικρό κομποσκοίνι στο χέρι και ένα ήρεμο χαμόγελο.
Ο Ανδρέας, ένας νεαρός που είχε χάσει την πίστη του στους ανθρώπους και στον Θεό, περνούσε καθημερινά από μπροστά του. «Τι νόημα έχει να προσεύχεσαι;» τον ρώτησε κάποτε. «Ο κόσμος γίνεται όλο και χειρότερος.»
Ο ηλικιωμένος δεν απάντησε αμέσως. Έδειξε το παρτέρι δίπλα στο παγκάκι, γεμάτο λουλούδια.
«Βλέπεις αυτά τα άνθη; Κάποιος τα ποτίζει κάθε μέρα. Κανείς δεν τον χειροκροτεί, κανείς δεν τον γνωρίζει. Κι όμως, χάρη σ' εκείνον, η πλατεία μοσχοβολά.»
Ο Ανδρέας έμεινε σιωπηλός.
Ο ηλικιωμένος χαμογέλασε και συνέχισε:

«Η πίστη είναι σαν το φως του καντηλιού, δεν φωτίζει ολόκληρο τον κόσμο ούτε διώχνει όλο το σκοτάδι, αλλά φωτίζει αρκετά τον δρόμο σου, ώστε να μην χαθείς και να συνεχίσεις να πορεύεσαι με ελπίδα. Έτσι και ο άνθρωπος που εμπιστεύεται τον Θεό δεν ζει χωρίς δοκιμασίες,έχει όμως πάντοτε ένα φως που τον οδηγεί.»
Λίγες εβδομάδες αργότερα, ο ηλικιωμένος δεν εμφανίστηκε ξανά. Το παγκάκι έμεινε άδειο. Όμως τα λουλούδια συνέχισαν να ανθίζουν.
Από εκείνη την ημέρα, ο Ανδρέας σταματούσε για λίγα λεπτά κάθε πρωί. Δεν καθόταν μόνο για να ξεκουραστεί. Καθόταν για να προσευχηθεί. Και σιγά σιγά κατάλαβε ότι ο Θεός δεν μιλούσε μόνο μέσα από τα μεγάλα θαύματα, αλλά και μέσα από τους ανθρώπους που αγαπούν, υπηρετούν και ελπίζουν χωρίς να ζητούν ανταμοιβή.
Η αληθινή πίστη δεν φαίνεται στα μεγάλα λόγια, αλλά στην ήρεμη εμπιστοσύνη προς τον Θεό, που γίνεται δύναμη, αγάπη και ελπίδα στις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής.

Εκ της συντακτικής ομάδας του: Ιερός Ναός Αγίου Κωνσταντίνου Κολωνού