Σε
μια σκήτη του Αγίου Όρους, ένας υποτακτικός που ήθελε να περιποιηθεί
τον Γέροντά του, βγήκε στο βουνό να μαζέψει χόρτα. Από άγνοια, όμως,
μάζεψε κάποια χόρτα που ήταν εξαιρετικά πικρά, σχεδόν δηλητηριώδη στη
γεύση.
Μαγείρεψε τα χόρτα και τα
σέρβιρε στον Γέροντα. Εκείνος άρχισε να τρώει σιωπηλός. Έφαγε όλο το
πιάτο του χωρίς να αλλάξει η έκφραση του προσώπου του.
Όταν
ο υποτακτικός πήγε να φάει τα υπόλοιπα, με την πρώτη μπουκιά κόντεψε να
πνιγεί από την πικράδα. «Γέροντα!» φώναξε έντρομος. «Αυτό είναι
φαρμάκι! Γιατί δεν μου είπατε τίποτα; Γιατί το φάγατε όλο;»
Ο Γέροντας τον κοίταξε με απέραντη γαλήνη και του είπε:
«Παιδί μου, εσύ κόπιασες να τα μαζέψεις, εσύ άναψες τη φωτιά, εσύ τα μαγείρεψες με αγάπη για να με ταΐσεις. Ποιος είμαι εγώ που θα σου έλεγα ότι ο κόπος της αγάπης σου είναι πικρός; Μου έφτανε η γλυκάδα της πρόθεσής σου, η πικράδα των χόρτων δεν είχε σημασία.
Οι άνθρωποι του κόσμου παραπονιόμαστε για το παραμικρό (αν το φαγητό είναι κρύο, αν το δωμάτιο δεν έχει ζέστη), ενώ ο Αγιορείτης μοναχός μαθαίνει να μεταβολίζει το πικρό σε γλυκό μέσω της αγάπης.
Από το βιβλίο – Αγιορειτικες σελίδες.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου