Γυναίκα, μυστήριο ζωής και δημιουργίας.

  

Από τα σπλάχνα σου ξεκινά το ταξίδι του ανθρώπου, από τη ματιά σου ανθίζει η τρυφερότητα και από την δύναμή σου θεμελιώνεται ο κόσμος.
Είσαι η θάλασσα που αγκαλιάζει, δίχως όρια, δίχως όρους. Είσαι η φωτιά που ζεσταίνει, μα και η φλόγα που καθαρίζει. Μέσα σου κουβαλάς την υπομονή της γης που καρτερεί τον σπόρο, αλλά και την ορμή της καταιγίδας που διεκδικεί το δίκιο της. Είσαι μητέρα και κόρη, σύντροφος και αδερφή, η ηρεμία του λιμανιού και το ταξίδι για τον άγνωστο προορισμό.
Σε υμνούμε για τα χέρια που γνέθουν όνειρα στα σκοτεινά βράδια, για το μέτωπο που σκύβει με κόπο μα λυγίζει σπάνια. Σε υμνούμε για την καρδιά που χωράει τον πόνο του κόσμου, που συγχωρεί λάθη, που πιστεύει ξανά, που ελπίζει ακόμα κι όταν όλα μοιάζουν χαμένα. Στα μάτια σου καθρεφτίζεται η ιστορία, η χαρά και το δάκρυ, η περηφάνια και η λαχτάρα.

Στον αγώνα σου για ζωή και ισότητα, στην σοφία σου να δημιουργείς ομορφιά από το τίποτα, στην αγκαλιά σου που γιατρεύει κάθε πληγή, εσύ είσαι το θαύμα που επαναλαμβάνεται καθημερινά.
Κι αν ψάξουμε να βρούμε την πιο ψηλή κορφή αυτής της δημιουργίας, την τέλεια έκφραση αυτής της ανιδιοτελούς αγάπης, το βλέμμα μας υψώνεται σε σένα, γυναίκα. Κι εκεί, πιο πάνω κι από την πιο μεγάλη θυσία, πιο αγνή κι από την πιο αγνή μητρική αγάπη, προσκυνάμε τη Μητέρα του Θείου Βρέφους.
Γιατί η ανώτερη όλων, το αιώνιο πρότυπο θυσίας, πίστης και μητρικής στοργής, η κορωνίδα του γένους των γυναικών, είναι η Παναγία Μητέρα, η Παρθένος Μαρία, που σκέπει και ευλογεί κάθε γυναίκα αυτού του κόσμου.

Εκ της συντακτικής ομάδας του Ιερού Ναού Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Κολωνού