του Πρεσβυτέρου Νικολάου Γονιδάκη
Το «θέατρον» του κόσμου ακούμε σήμερα, αγαπητοί μου αδελφοί, να αυτοαποκαλείται ο Απόστολος Παύλος, αναφερόμενος παράλληλα και στους υπόλοιπους Αγίους Αποστόλους, στο σημερινό μας Αποστολικό Ανάγνωσμα (Α΄ Κορ. δ΄ 9-16).
Τον ακούμε να ξεκινά παρομοιάζοντας τη ζωή τους με εκείνη των καταδικασμένων μονομάχων σε θάνατο, τους οποίους στο τέλος έριχναν στη ρωμαϊκή αρένα, προκειμένου να προσφέρουν θέαμα στους παρευρισκομένους, στους διψασμένους για αγριότητα θεατές. Εξ ου και η χαρακτηριστική έκφραση «θέατρον», που χρησιμοποιεί ο Απόστολος.
Με αυτόν τον τρόπο θέλει να μας παρουσιάσει την ωμή πραγματικότητα της ζωής των Αποστόλων. Κάποιοι από τους Κορινθίους είχαν παρεξηγήσει τον τίτλο «Χριστιανός».
Τον θεωρούσαν τίτλο τιμής και πίστευαν πως, ως χριστιανοί, θα έπρεπε να απολαμβάνουν την τιμή και την αναγνώριση του κόσμου. Στην πραγματικότητα, όμως, η πορεία τους θα έπρεπε να είναι, όπως και εκείνη των ίδιων των Αποστόλων, σταυρική.
Οι Απόστολοι ζούσαν έναν συνεχή διωγμό, αγωνίζονταν καθημερινά ακόμη και για την επιβίωσή τους, ενώ ο ίδιος ο Απόστολος Παύλος εργαζόταν ως σκηνοποιός, προκειμένου να εξασφαλίζει τα προς το ζην.
Έβλεπε, λοιπόν, πως η κατάσταση άρχιζε να ξεφεύγει και κάποιοι αναζητούσαν πλέον τη δόξα του κόσμου παρά την δόξα του Θεού.
Έτσι, ας μας επιτραπεί η έκφραση, ειρωνικά τους λέει: «Ἡμεῖς μωροὶ διὰ Χριστόν, ὑμεῖς δὲ φρόνιμοι ἐν Χριστῷ».
Δηλαδή, εμείς, που για χάρη του Χριστού αγωνιζόμαστε, διωκόμαστε, κακοπαθούμε και βασανιζόμαστε, είμαστε οι ανόητοι, ενώ εσείς, που απολαμβάνετε την τιμή, την άνεση και την αναγνώριση, από τις θέσεις τις ανώτατες Εκκλησιαστικά, που λάβατε από τους ίδιους τους Αποστόλους, θεωρείτε τον εαυτό σας σοφό.
Έπειτα, αφού προσπαθεί να τους αγγίξει στο φιλότιμο, σκληρά μεν, αλλά πάντοτε πατρικά, θέλοντας να τους κάνει να κατανοήσουν επακριβώς ποια πρέπει να είναι η βιωτή του χριστιανού, τους παρουσιάζει τις αρετές που οφείλουν να τους διέπουν: τη γλυκύτητα, την υπομονή, την πραότητα και την αγάπη.
Αρετές που δεν έμειναν απλώς λόγια, αλλά έγιναν πράξη στο πρόσωπο του ίδιου του Αρχηγού της Ζωής, του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.
Κλείνοντας, και θέλοντας να τους ταρακουνήσει ακόμη περισσότερο, τους υπενθυμίζει πως ο ίδιος δεν είναι ένας απλός δάσκαλος, από τους χιλιάδες που μπορεί να υπάρχουν και να επιτελούν το έργο τους.
Είναι ο πνευματικός τους πατέρας και εκείνος που τους αναγέννησε πνευματικά. Εκείνος τους δίδαξε τον Χριστό, εκείνος τους βάπτισε και εκείνος τους έδειξε τον δρόμο της πραγματικής δόξας, μιας δόξας που δεν βρίσκεται στη γη ούτε στα ανθρώπινα αξιώματα και επαίνους, αλλά στα ουράνια.
Αδελφοί μου αγαπημένοι, πόσο σοφά είναι σήμερα τα λόγια του Πρωτοκορυφαίου Παύλου! Πόσο αληθινά, πόσο διαχρονικά και πόσο διδακτικά, σαν να απευθύνεται ο ίδιος και σε εμάς σήμερα!
Βλέπουμε στα Αποστολικά Αναγνώσματα, όπως και στα Ευαγγελικά, να μας παρουσιάζονται συμπεριφορές και καταστάσεις που άντεξαν στον χρόνο έως τις ημέρες μας και που έχουν άμεση εφαρμογή στη δική μας πραγματικότητα.
Οι λόγοι των Αγίων αυτών περικοπών δεν ανήκουν μόνο στο τότε· αγγίζουν άμεσα το σήμερα και τη ζωή του καθενός μας.
Άραγε εμείς πόσο ποθούμε και πόσο αγωνιζόμαστε για τον Χριστό; Πρέπει να προβληματιστούμε και να κατανοήσουμε πως η εν Χριστώ Βασιλεία δεν κερδίζεται απολαμβάνοντας δόξες και τιμές, ούτε με τα «μπράβο» και τους επαίνους των ανθρώπων.
Ο Απόστολος Παύλος έζησε τη δική του Θεοαποκάλυψη και, όμως, αυτή η μοναδική συνάντηση με τον Χριστό δεν τον έκανε να παραμείνει στάσιμος, απολαμβάνοντας απλώς την εμπειρία της.
Αντίθετα, αγωνιζόταν καθημερινά, ώστε να κρατά ζωντανή μέσα του την ανάμνηση της δικής του Πεντηκοστής.
Περιόδευε, πεινούσε, διψούσε, διωκόταν και, όμως, η ολότητα της αγάπης του για τον Χριστό τού έδινε δύναμη να συνεχίζει, παρά τις αμέτρητες δοκιμασίες και τις αντιξοότητες.
Πρέπει να διδαχθούμε δύο σημαντικά πράγματα από τον Απόστολό μας. Άλλωστε, τίποτα από όσα επέτρεψε ο Χριστός να συμβούν δεν έγινε τυχαία· όλα υπηρετούσαν το σχέδιο της δικής μας διδαχής και, τελικά, της σωτηρίας μας.
Το πρώτο είναι πως δεν χρειάζεται να απελπιζόμαστε, αν μέχρι σήμερα δεν υπήρξαμε τόσο ενεργά μέλη της Εκκλησίας μας.
Ο ίδιος ο Παύλος δεν ανήκε στη χορεία των Δώδεκα, ούτε ήταν ένας από τους Εβδομήκοντα Αποστόλους.
Κι όμως, σήμερα τον ονομάζουμε Πρωτοκορυφαίο, γιατί ο ζήλος, η πίστη και το έργο του τον ανέδειξαν και τον ξεχώρισαν.
Το δεύτερο είναι πως, ακόμη κι αν πολλοί από εμάς έχουμε παραστρατήσει από τον δρόμο του Θεού, ποτέ δεν είναι αργά για την επιστροφή.
Πριν ακόμη του εμφανιστεί ο Χριστός, ο Παύλος βρισκόταν ανάμεσα σε εκείνους που συμμετείχαν στον διωγμό και στον λιθοβολισμό του Πρωτομάρτυρος και Αρχιδιακόνου Στεφάνου. Κι όμως, εκείνη η συνάντησή του με τον Χριστό άλλαξε ολόκληρη τη ζωή του.
Ο Χριστός πάντοτε εμφανίζεται στη ζωή μας, όμως πολλές φορές εμείς δεν είμαστε έτοιμοι να Τον αναγνωρίσουμε.
Αν αποφασίσουμε, όμως, να αναζητήσουμε και να γνωρίσουμε τον Χριστό, μετέχοντας συνειδητά στα μυστήρια της Εκκλησίας μας, τότε Εκείνος θα αποκαλύπτεται συνεχώς μέσα στην καρδιά μας και θα γίνεται ολοένα και περισσότερο παρών στη ζωή και στην πορεία μας.
Αδελφοί μου αγαπημένοι, ο Απόστολος Παύλος, στο τέλος του σημερινού Αναγνώσματος, μας λέει κάτι που μπορεί πραγματικά να μας σώσει όλους, εφόσον το θελήσουμε: «Μιμηταί μου γίνεσθε». Μας καλεί να τον μιμηθούμε στον ζήλο, στον αγώνα και, πάνω απ’ όλα, στην αγάπη του για τον Χριστό.
Δεν θα χρειαστεί ούτε να πεινάσουμε, ούτε να ταλαιπωρηθούμε, ούτε να υποστούμε μαρτύριο.
Αυτό που χρειάζεται είναι, με ταπείνωση και με την ίδια διάθεση που είχε και ο Απόστολος, να βιώσουμε τον Χριστό, αγιάζοντας σώμα και ψυχή και ανανεώνοντας την ένωσή μας μαζί Του, διά του Αγίου και Ζωηφόρου Ποτηρίου, «ἵνα μὴ τέκνα σώματος ὦσιν, ἀλλὰ τέκνα τῆς σῆς βασιλείας».
Αμήν.
Πηγή: romfea.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου