Το πρόσφορο της μάνας

  

Ξέρεις τι είναι το πιο όμορφο στο πρόσφορο;
Δεν είναι μόνο το ψωμί που ζυμώνεται. Είναι όλα εκείνα που δεν φαίνονται μέσα του.
Κάποτε μια μάνα σηκωνόταν νωρίς, πριν ξυπνήσει το σπίτι. Έβαζε το αλεύρι στο τραπέζι, έκανε τον σταυρό της και άρχιζε να ζυμώνει. Και όσο τα χέρια της δούλευαν τη ζύμη, η καρδιά της προσευχόταν.

Για το παιδί της που έφευγε μακριά. Για εκείνο που είχε αρρωστήσει. Για εκείνο που είχε πάρει λάθος δρόμο. Για το παιδί που μεγάλωσε και πια δεν της έλεγε όλα όσα περνούσε.

Και ίσως, κάπου ανάμεσα στο αλεύρι και στο νερό, να ψιθύριζε:

«Παναγία μου, Εσύ ξέρεις… εγώ δεν μπορώ να κάνω τίποτε άλλο. Κράτησέ τα Εσύ.»
Και τότε το πρόσφορο γινόταν κάτι περισσότερο από ψωμί.

Γινόταν μια μάνα που παρέδιδε τα παιδιά της στην Παναγία.

Κάθε χάραγμα της σφραγίδας κι ένα όνομα. Κάθε ζύμωμα κι ένας καημός. Κάθε σταυρός κι ένα «βοήθησέ μας».

Και όταν το πρόσφορο έφτανε στην Εκκλησία, μαζί του έφτανε και όλη εκείνη η σιωπηλή προσευχή. Γιατί η Παναγία καταλαβαίνει τις μάνες.

Καταλαβαίνει εκείνη που χαμογελά ενώ μέσα της φοβάται. Εκείνη που κοιμάται τελευταία και ξυπνά πρώτη. Εκείνη που μπορεί να μην ξέρει πώς να βοηθήσει το παιδί της, ξέρει όμως πού να το εμπιστευθεί.

Στα χέρια της Παναγίας.

Κι ίσως αυτό να είναι το πιο όμορφο που μπορούμε να κάνουμε για τους ανθρώπους που αγαπάμε: Όχι να τους προστατεύσουμε από κάθε πόνο. Αλλά να τους παραδώσουμε στην αγάπη του Θεού.

Παναγία μου, σήμερα Σου εμπιστευόμαστε εκείνους που αγαπάμε. Κράτησέ τους κοντά στον Χριστό. Κι όταν εμείς δεν μπορούμε να τους κρατήσουμε, κράτησέ τους Εσύ.