του Πρεσβυτέρου Νικολάου Γονιδάκη
Τα θεμέλια της ορθής πίστης βλέπουμε σήμερα να μας επισημαίνει ο Απόστολος Παύλος κατά το Αποστολικό Ανάγνωσμα της ημέρας, (Α΄ Κορ. ιστ΄ 13-24), αγαπητοί μου εν Χριστώ αδελφοί.
Τον ακούμε, λοιπόν, να ξεκινά τονίζοντας την πνευματική εγρήγορση που πρέπει να διακρίνει τους πρώτους πιστούς της Κορίνθου, καθώς ήδη τον είχαν πληροφορήσει για τις πνευματικές διαταραχές που είχαν προκύψει ο Στεφανάς, ο Φουρτουνάτος και ο Αχαϊκός.
Τον είχαν επισκεφθεί στην Έφεσο προσωπικά, ώστε εκ του σύνεγγυς να του εκφράσουν τη σοβαρότητα της κατάστασης.
Έτσι, λοιπόν, προσδιορίζει τα θεμέλια που προείπαμε ως δύο μεγάλες αρετές, απαραίτητες προϋποθέσεις για την ορθή τους πορεία στον δρόμο του Χριστού. Ξεκινά με την πολυειπωμένη αγάπη, η οποία πρέπει να τους διακρίνει σε ό,τι κι αν κάνουν μέσα στη χριστιανική κοινότητα, από όποιο πόστο κι αν διακονούν.
Έπαιζε μεγάλο ρόλο η αγάπη που τονίζει ο Παύλος, τότε όπως και τώρα, ώστε να μπορούν να στηρίζονται οι εύθραυστες ισορροπίες της πρώτης εκείνης Εκκλησίας.
Οι πειρασμοί ήταν πολλοί και οι διαμάχες πολύ εύκολα αναδύονταν, λόγω κυρίως της αγνωσίας. Όχι όμως η οποιαδήποτε αγάπη ως απλή λέξη, που πολλές φορές λέγεται εύκολα, αλλά η εν Χριστώ αγάπη, η οποία αποτελεί καθολικό στήριγμα.
Αν όλοι μαζί εργάζονταν έχοντας ως κύριο άξονα την αγάπη στον Χριστό, τότε και ο μεταξύ τους δεσμός θα στερεωνόταν και θα επικεντρωνόταν στη διάδοση του Ευαγγελίου, αποφεύγοντας κάθε προσωπική επιδίωξη και, κατά συνέπεια, κάθε πνευματική αναταραχή.
Η δεύτερη και μεγάλης σημασίας αρετή που τους παρουσιάζει είναι η υπακοή στους παλαιότερους της κοινότητας, στους πρεσβυτέρους της Εκκλησίας, όπως θα λέγαμε σήμερα, στους Επισκόπους, στους Ιερείς, στους Μοναχούς και στις Μοναχές.
Για αυτό διαβάζουμε να τους λέει χαρακτηριστικά: «Οἴδατε τὴν οἰκίαν Στεφανᾶ, ὅτι ἐστὶν ἀπαρχὴ τῆς Ἀχαΐας».
Η οικογένεια του Στεφανά ήταν από τις πρώτες οικογένειες, ίσως και η πρώτη, που ασπάστηκε τον Χριστιανισμό στην Κόρινθο, βαπτίστηκε από τον ίδιο τον Απόστολο Παύλο και στάθηκε δίπλα του ως στενός και πολύτιμος συνεργάτης.
Η υπακοή ως αρετή έχει το γνώρισμα να ταπεινώνει τον άνθρωπο και να μην αφήνει περιθώρια για προσωπικές επιδιώξεις. Το μυστικό της υπακοής είναι η απόλυτη ελευθερία και αμεριμνησία, διότι, όταν γίνεται σωστά και δίχως παρεκκλίσεις, η ευθύνη μεταβιβάζεται αποκλειστικά στον πνευματικό, ο οποίος πλέον αναλαμβάνει και όλη την πνευματική ευθύνη.
Έπειτα τους στέλνει τους χαιρετισμούς των Αγίων Ακύλα και της συζύγου του Πρίσκιλλας, οι οποίοι και αυτοί, ακολουθώντας ιεραποστολικά τον Παύλο από την Κόρινθο στην Έφεσο, ίδρυσαν την κατ’ οίκον Εκκλησία.
Δηλαδή, πραγματοποιούσαν τις λατρευτικές τους συνάξεις στο δικό τους σπίτι, έως ότου ανεγερθούν κοινές Εκκλησίες με τη βοήθεια ολόκληρης της κοινότητας, και το έργο τους αυξανόταν διαρκώς, Χάριτι Θεού.
Βλέπουμε τον Παύλο όχι τυχαία να αναφέρει αυτό το Άγιο ζεύγος. Το κάνει για να τους παραδειγματίσει και να τους δώσει περισσότερη δύναμη και ώθηση στον ομαδικό τους αγώνα, αλλά και στο να αποτινάξουν τα κακώς κείμενα, ώστε να επικεντρωθούν στο βασικό τους έργο.
Αδελφοί μου αγαπημένοι, ο Παύλος σήμερα μας λέει κάτι ουσιώδες: «Όπου αγάπη και υπακοή, ζων Χριστός· όπου εγωισμός και ανταρσία, απών Χριστός».
Μας λέει επακριβώς πώς πρέπει να ζούμε μέσα στην Εκκλησία μας σήμερα, ώστε η πίστη μας να έχει, στην ουσία, αντίκρισμα και να μην παραμένει κενή.
Βλέπουμε κατά καιρούς επαναστάτες δίχως αιτία, αλλά με δική τους προσωπική φιλοδοξία. Αν δεν αγαπήσεις, δεν μπορείς να κάνεις υπακοή· και αν δεν κάνεις υπακοή, δεν μπορείς να είσαι πιστός στρατιώτης του Χριστού, αλλά μένεις μόνος και χωρίς ελπίδα σε έναν πόλεμο αναρίθμητων πειρασμών.
Βλέπουμε σε κάθε Θεία Λειτουργία να ακούγονται τα λόγια του Κυρίου μας: «Λάβετε φάγετε· τοῦτό ἐστι τὸ σῶμά μου. Πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες· τοῦτο γάρ ἐστι τὸ αἷμά μου» (Ματθ. κστ΄ 26-28), με τις αγιασμένες αυτές φράσεις να βρίσκονται σε προστακτική έγκλιση, στο β΄ πληθυντικό πρόσωπο.
Θέλει να μας δείξει ακριβώς αυτό: πως μόνοι μας δεν μπορούμε να σωθούμε, αλλά όλοι μαζί, με αγάπη και υπακοή, ενωμένοι στο δικό Του Αίμα και στο δικό Του Σώμα.
Μόνο έτσι μετέχουμε στην ολότητά μας στον Χριστό και μόνο μέσα από την Αγία μας Εκκλησία μπορούμε να Τον βιώσουμε, να Τον γευθούμε και να γίνουμε ένα μαζί Του. Μπορεί να πράττουμε αγαθά έργα στη ζωή μας, στην καθημερινότητά μας, όμως, πέρα από τις καλές πράξεις, η επισφράγιση όλων είναι η συμμετοχή μας στο κάλεσμα που ακούμε μέσα από τις φράσεις που παραπάνω αναφέραμε.
Ας αφήσουμε, λοιπόν, τις μάταιες ανταρσίες και τις προσωπικές φιλοδοξίες που τεχνηέντως ο πονηρός μάς παρακινεί να ακολουθούμε και ας δούμε την αλήθεια κατάματα. Ο Χριστός μας θέλει όλους μαζί· παρά τις φυσικές διαφορές του κάθε χαρακτήρα, να γίνουμε στην πράξη μέλη της Εκκλησίας, κινούμενοι πάντοτε σε πορεία κοινής Αναστάσεως, προς δόξαν Θεού.
Αμήν
Πηγή: romfea.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου