Όταν ένα παιδί αποκοιμιέται στην αγκαλιά του Θεού

  

Σήμερα, μέσα στη Θεία Λειτουργία, ανάμεσα στις ψαλμωδίες, στο θυμίαμα και στις προσευχές, υπήρχε και μια μικρή εικόνα που ίσως είπε περισσότερα από πολλά λόγια. Ένα μικρό κοριτσάκι αποκοιμήθηκε στο στασίδι της Εκκλησίας. Κουράστηκε. 

Έγειρε το κεφαλάκι του πάνω στα χέρια του και κοιμήθηκε ήσυχα, ενώ γύρω του συνεχιζόταν η Θεία Λειτουργία. Και κοιτάζοντάς το, σκέφτηκα πόσο όμορφο είναι ένα παιδί να νιώθει τον ναό τόσο οικείο, ώστε να μπορεί ακόμη και να αποκοιμηθεί μέσα του. Δεν γνώριζε ίσως τι ακριβώς έλεγε εκείνη τη στιγμή ο ιερέας. 

Δεν καταλάβαινε όλα τα λόγια των ύμνων. Ίσως να μην μπορούσε να εξηγήσει τι είναι η Θεία Ευχαριστία, τι σημαίνει το θυμίαμα, γιατί ανάβουμε τα καντήλια και γιατί στεκόμαστε μπροστά στις εικόνες. Ήταν όμως εκεί. 

Μέσα στην Εκκλησία. Μέσα στην προσευχή. Μέσα στην αγκαλιά του Θεού. Και πολλές φορές έτσι αρχίζει η πίστη ενός παιδιού. Όχι με μεγάλες θεολογικές εξηγήσεις, αλλά με εικόνες που χαράσσονται βαθιά στην ψυχή του. Με το χέρι της μητέρας ή του πατέρα που το φέρνει στον ναό. Με τη μυρωδιά του λιβανιού. Με το φως των κεριών. 

Με το «Κύριε, ἐλέησον» που ακούει ξανά και ξανά. Με το σημείο του Σταυρού που κάποτε έκανε το χεράκι του κάποιος άλλος και αργότερα θα μάθει να το κάνει μόνο του. Μη φοβάστε, λοιπόν, να φέρνετε τα παιδιά στην Εκκλησία επειδή κουράζονται, επειδή κινούνται, επειδή κάποτε μιλούν ή επειδή μπορεί να τα πάρει ο ύπνος. Η Εκκλησία δεν είναι χώρος μόνο για τους μεγάλους που γνωρίζουν πότε πρέπει να σηκωθούν και πότε να καθίσουν. Είναι το σπίτι και των παιδιών. 

Ο ίδιος ο Χριστός είπε: «Ἄφετε τὰ παιδία ἔρχεσθαι πρός με, καὶ μὴ κωλύετε αὐτά». Αφήστε τα παιδιά να έρχονται. Ακόμη κι αν δεν καταλαβαίνουν. Ακόμη κι αν κουράζονται. Ακόμη κι αν κάποια Κυριακή αποκοιμηθούν. Γιατί μπορεί τα μάτια τους να κλείνουν, αλλά η ψυχή τους μαθαίνει σιγά σιγά πού βρίσκεται το σπίτι της. Και σήμερα, βλέποντας αυτό το μικρό κορίτσι να κοιμάται τόσο ήσυχα μέσα στον ναό, μου πέρασε μια απλή σκέψη: 

Τι όμορφο να μεγαλώσει ένα παιδί και, όταν κάποτε η ζωή το κουράσει πραγματικά, να θυμάται ασυνείδητα εκείνη την πρώτη ασφάλεια· ότι υπάρχει ένας τόπος όπου μπορεί να επιστρέψει, να ακουμπήσει την κουρασμένη του καρδιά και να αναπαυθεί. 

Στην αγκαλιά της Εκκλησίας. Στην αγκαλιά του Θεού. Ίσως τελικά αυτή να είναι μία από τις ωραιότερες αναμνήσεις που μπορούμε να χαρίσουμε στα παιδιά μας: να έχουν μάθει από μικρά ότι κοντά στον Χριστό μπορούν να αισθάνονται σαν στο σπίτι τους.