«Δεν έχασες τη σκιά σου. Έχασες τον τρόπο που την κοιτούσες.»

  

 

Μια μέρα, ένας άνθρωπος ξύπνησε και διαπίστωσε πως είχε χάσει τη σκιά του.
Την έψαξε στο σπίτι, στον δρόμο, κάτω από τα δέντρα. Ρώτησε περαστικούς, γύρισε στα μέρη όπου είχε ζήσει, μα κανείς δεν μπορούσε να του πει πού είχε πάει.

Όσο περνούσαν οι μέρες, άρχισε να φοβάται.

«Μήπως χάθηκα κι εγώ;» αναρωτήθηκε.

Τότε συνάντησε έναν γέροντα και του διηγήθηκε την ιστορία.

Ο γέροντας τον κοίταξε και χαμογέλασε.

- «Δεν έχασες τη σκιά σου. Έχασες τον τρόπο που την κοιτούσες.»

- «Τι σημαίνει αυτό;»

- «Όταν κοιτούσες συνέχεια πίσω σου, νόμιζες πως η σκιά σου ήταν αυτή που σε ακολουθούσε. Τώρα κοίτα μπροστά.»

Ο άνθρωπος σήκωσε τα μάτια.

Ο ήλιος ήταν απέναντί του.

Και τότε είδε τη σκιά του πίσω του.

Ο γέροντας του είπε:

- «Υπάρχουν πράγματα στη ζωή που τα ψάχνουμε απελπισμένα, ενώ βρίσκονται ήδη εκεί. Μόνο που περιμένουν να αλλάξουμε κατεύθυνση.»

Ο άνθρωπος έμεινε σιωπηλός.

Και κατάλαβε πως πολλές φορές δεν χάνουμε τον δρόμο.

Απλώς στεκόμαστε κοιτάζοντας επίμονα προς την λάθος πλευρά.

Ίσως αυτό να συμβαίνει και με τον Θεό.

Τον ψάχνουμε μέσα στις απαντήσεις, ενώ Εκείνος μπορεί να βρίσκεται μέσα στην υπομονή που μας ζητά.

Τον ψάχνουμε στις μεγάλες αλλαγές, ενώ Εκείνος εργάζεται αθόρυβα στις μικρές.

Τον ψάχνουμε όταν όλα φωτίζονται, ενώ Εκείνος μπορεί να είναι παρών ακόμη και στη σκοτεινότερη σελίδα μας.

Γιατί ο Θεός δεν υποσχέθηκε ότι θα καταλαβαίνουμε πάντοτε τον δρόμο.

Υποσχέθηκε όμως πως δεν θα τον περπατήσουμε μόνοι.

Κι ίσως η πίστη να μην είναι να βλέπεις καθαρά πού πηγαίνεις.

Να είναι να συνεχίζεις να περπατάς, επειδή ξέρεις Ποιος περπατά μαζί σου.

Εκ της συντακτικής ομάδας του: Ιερός Ναός Αγίου Κωνσταντίνου Κολωνού