«Εν τω κόσμω θλίψιν έξετε· αλλά θαρσείτε, εγώ νενίκηκα τον κόσμον».

  

Μια πικρή αλήθεια είναι
ότι η σχέση μας με τον Θεό
είναι γεμάτη προσδοκίες...
Ταυτίζουμε την ατμόσφαιρα
γύρω από την σχέση αυτή
όχι μόνο με την απουσία δυσκολιών
αλλά και με συγκεκριμένες εκβάσεις
(σύμφωνα με το θέλημα μας πάντα)
σε θέματα που μας απασχολούν.
Και μάντεψε όταν δεν έλθουν
όπως τα έχουμε σχεδιάσει
ποιος θα είναι υπεύθυνος και
ποιος θα ‘’πληρώσει τη νύφη’’ ;
Ο Θεός φυσικά!
Και να σου τα παράπονα μετά,
να σου οι απογοητεύσεις και τα πείσματα....
Κάποιοι μάλιστα γυρίζουν
στροφή 180 μοίρες και
κόβουν κάθε σχέση με εκκλησία και Θεό
(όχι πως πριν είχαν κάποια
αληθινή χριστιανική βιωτή)
νοιώθοντας "εξαπατημένοι"...
Ενώ ο Ίδιος μας το διαβεβαίωσε:
«Εν τω κόσμω θλίψιν έξετε·
αλλά θαρσείτε, εγώ νενίκηκα τον κόσμον».
Δυστυχώς δεν αντιλαμβανόμαστε ότι
όταν γυρίζουμε την πλάτη στο Φως
η δική μας πορεία της ζωής
είναι που σκοτεινιάζει...
Η εμπιστοσύνη στον Θεό είναι πανάκριβη
γιατί το τίμημά της είναι ο εγωισμός μας.
Για να εμπιστευθούμε πραγματικά τον Θεό όμως
πρέπει κάποια στιγμή να αποδεχθούμε
ότι δεν χρειάζεται
να καταλαβαίνουμε τα πάντα
μήτε να ελέγχουμε τα πάντα.

Ξέρεις πολλές φορές ο Θεός φαίνεται
να μην επιτρέπει να ανοίξει
μια "πόρτα" της ζωής μας
γιατί Εκείνος ξέρει "κάτι παραπάνω"...
Και εμείς αντί να ησυχάσουμε
εμπιστευόμενοι την κρίση Του
στεκόμαστε απ' έξω από αυτήν
και προσπαθούμε να την παραβιάσουμε παντοιοτρόπως (ακόμα και με πνευματικά μέσα).
Τα χρόνια περνούν και εμείς
εξακολουθούμε να κοιτάζουμε την ίδια πόρτα.
Πόσες φορές δεν μοιάζουμε
με κακομαθημένα παιδιά που κάθονται κάτω,
πεισμώνουν επειδή δεν τους έδωσαν
αυτό που ζήτησαν
και αρνούνται να σηκωθούν;
Στην ουσία αρνούμαστε
να περπατήσουμε τον δρόμο
που άνοιξε η πρόνοια Του μπροστά μας.
Μακάρι κάποτε να καταλάβουμε
πως πίσω από ένα πικρό ‘’όχι’’ του Θεού
κρύβεται ένα ωφέλιμο ‘’ναι’’ της αγάπης Του.
Ξέρεις γιατί παρεξηγούμε τόσο συχνά τον Θεό;
Γιατί ακριβώς την καρδιά μας
την έχουμε εκτεθειμένη
στο σκοτάδι και την παγωνιά του θελήματος μας.
Έχει πάψει η ταλαίπωρη
να Τον αισθάνεται ως Πατέρα
και Τον αντιμετωπίζει σαν…Πατριό.
Σε κανέναν δεν αξίζει αυτό... 

                                                                                                                                                         Ioannis Papadimitriou