του Πρεσβυτέρου Νικολάου Γονιδάκη
Στο σημερινό Αποστολικό μας Ανάγνωσμα, αγαπητοί μου εν Χριστώ αδελφοί, (Β΄ Κορ. α΄ 21 – β΄ 4), βλέπουμε τον Απόστολο Παύλο, ως παιδαγωγό, να νουθετεί τους Κορινθίους.
Ξεκινά θέτοντας τη βάση της πίστεως που ο ίδιος τους δίδαξε. Τους μιλά για την Τριαδικότητα του Θεού. Τους ξαναθυμίζει πως ο Θεός Πατέρας είναι η πηγή που στηρίζει όλα τα μέλη της Εκκλησίας και πως, διά μέσου του Χριστού, ο οποίος ήρθε στη γη, δίδαξε, θαυματούργησε, συνελήφθη, θανατώθηκε και, εν τέλει, Ανέστη, όλες οι υποσχέσεις του Θεού Πατρός εκπληρώθηκαν στην πράξη.
Έπειτα τους μιλά για το τρίτο Πρόσωπο, το Άγιον Πνεύμα, θέτοντάς το χαρακτηριστικά, όπως μας λέει, ως τον «ἀρραβῶνα τοῦ Πνεύματος». Δηλαδή, ο άνθρωπος, με την πίστη του στην Αγία Τριάδα, λαμβάνει την εγγύηση της επερχόμενης ουράνιας δόξας.
Βάσει, λοιπόν, όλων αυτών των θεολογικών νοημάτων που τους αναλύει, ανέβαλε τη δεύτερη επίσκεψή του στην Κόρινθο, εξαιτίας των πνευματικών αναταράξεων που ταλαιπωρούσαν την εκεί τοπική Εκκλησία. Μάλιστα, συνέταξε με πόνο καρδίας αυτήν την επιστολή, η οποία ονομάζεται και αλλιώς «δακρύβρεχτη επιστολή».
Λόγω της εισβολής διαφόρων ιουδαϊζόντων πιστών, είχε αμφισβητηθεί πολύ το πρόσωπο του Παύλου και έτσι τον ακούμε να τους λέει πως δεν τους επισκέπτεται, για να μην τους λυπήσει.
Ακολουθεί την παιδαγωγική μέθοδο της σιωπής, για να δηλώσει και τον πόνο του, μα συνάμα και την αγάπη του. Αν επέστρεφε στην Κόρινθο, τα πράγματα θα γίνονταν χειρότερα, κινδυνεύοντας το σώμα των πιστών, το Σώμα του Χριστού στην ουσία, να περάσει για ακόμη μια φορά πόνους και βάσανα. Επέλεξε να τους αφήσει μόνους να σκεφτούν, να ηρεμήσουν οι εντάσεις και να δουν καθαρά σε τι κίνδυνο βρισκόταν η τοπική Εκκλησία.
Τους δείχνει και κάτι ακόμη, ένα πολύ σημαντικό στοιχείο της πίστεώς μας, την ελευθερία. Δεν πηγαίνει εκεί ως ο εγκεκριμένος Απόστολος, για να τους κουνήσει το δάχτυλο και να τους λυπήσει, αλλά μένει μακριά, πάντοτε αγαπητικά απέναντί τους, με το πιο δυνατό του όπλο, την προσευχή.
Αδελφοί μου, η συμπεριφορά σήμερα του Παύλου μάς δείχνει ακριβώς τι σημαίνει ενχριστομένος άνθρωπος. Αυτός που διαθέτει την καθαρότητα της καρδίας και του νοός του· αυτός που δεν αντιδρά με τη γροθιά στο μαχαίρι, αλλά υπομένει με αγάπη, δίχως να μισεί αυτούς που του έκαναν κακό· αυτός που προσεύχεται και κλαίει για τα λάθη των άλλων και κάνει αίτημα της προσευχής του τη φώτισή τους.
Βλέπουμε, αλήθεια, πόσο απέχουμε από όλα αυτά τα χαρίσματα; Και εμείς συναντήσαμε τον Χριστό, αλλά δεν εντρυφήσαμε ουσιαστικά στη διδασκαλία Του. Αυτό που μας λείπει και δεν μπορούμε να το καταλάβουμε είναι η κοινωνία μαζί Του. Όπως οι άνθρωποι μεταβιβάζουν τα γονίδιά τους στα παιδιά τους, έτσι κι εμείς, αν δεν κάνουμε το Σώμα Του σώμα μας και το Αίμα Του δικό μας αίμα, δεν θα μπορέσουμε να Του ομοιάσουμε σε τίποτα.
Ας γίνει παράδειγμά μας σήμερα ο Παύλος. Να προσπαθήσουμε να τον μιμηθούμε, αν όχι σε όλα, τουλάχιστον σε κάποια από τα χαρίσματά του, έτσι ώστε, όπως εκείνος, να μπορούμε να βιώνουμε έστω και λίγο τη φράση που μας έχει πει ο ίδιος: «ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός» (Γαλ. β΄ 20).
Αμήν.
Πηγή: romfea.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου