Γιατί πάμε στήν Εκκλησία;

  

Δεν πάμε στην Εκκλησία επειδή, είμαστε καλύτεροι από τους άλλους. Πάμε γιατί ξέρουμε, πόσο εύκολα μπορούμε να γίνουμε χειρότεροι, απ’ αυτό που νομίζουμε.
Δεν πάμε επειδή, τα έχουμε όλα τακτοποιημένα μέσα μας. Πάμε ακριβώς επειδή, μέσα μας υπάρχει ακαταστασία. Πληγές που δεν φαίνονται. Ενοχές που δεν λέγονται. Φόβοι, που κρύβουμε, πίσω από χαμόγελα. Άνθρωποι, που συγχωρήσαμε με τα λόγια, αλλά όχι με την καρδιά.

Και ας το πούμε καθαρά:

Δεν χρειάζεται να είσαι τέλειος, για να μπεις στην Εκκλησία. Χρειάζεται να είσαι αληθινός. Γιατί έξω μπορείς να υποκρίνεσαι. Να δείχνεις δυνατός.  Να χαμογελάς ενώ διαλύεσαι. Να ανεβάζεις φωτογραφίες ευτυχίας, ενώ η ψυχή σου ζητάει βοήθεια.

Μέσα στην Εκκλησία όμως, δεν εντυπωσιάζεται ο Θεός, από την εικόνα που δείχνεις στους ανθρώπους. Εκεί στέκεσαι απέναντί Του, όπως πραγματικά είσαι. Και ίσως αυτό είναι, που μας ενοχλεί περισσότερο. Γιατί έχουμε μάθει να κρίνουμε τον άλλον, να σχολιάζουμε τον άλλον, να μετράμε τα λάθη του άλλου, να θυμόμαστε την πτώση του άλλου, και ξεχνάμε, να κοιτάξουμε τη δική μας ψυχή.

Πάμε στην Εκκλησία, όχι για να καταδικάσουμε τον κόσμο. Πάμε για να αλλάξουμε εμείς.

Γιατί τι νόημα έχει να ανάβεις κερί, αν μέσα σου κρατάς σκοτάδι για τον συνάνθρωπό σου;
Τι νόημα έχει να προσκυνάς την εικόνα, αν δεν μπορείς να σκύψεις το κεφάλι και να πεις:

Έκανα λάθος.

Τι νόημα έχει να μιλάς για αγάπη, αν δεν μπορείς να συγχωρήσεις;
Τι νόημα έχει να λες Κύριε, ελέησον, αν εσύ, δεν δείχνεις έλεος σε κανέναν; Η Εκκλησία δεν είναι λέσχη αγίων.

Είναι νοσοκομείο ψυχών.

Και οι πιο αληθινοί άνθρωποι μέσα της, δεν είναι εκείνοι, που παριστάνουν τους αναμάρτητους.

Είναι εκείνοι που ψιθυρίζουν: Θεέ μου, βοήθησέ με, να γίνω λίγο καλύτερος απ’ ό,τι ήμουν χθες. Γι’ αυτό πάμε. Όχι επειδή είμαστε άξιοι. Αλλά επειδή Τον έχουμε ανάγκη.

Και όσο, κι αν ο κόσμος μάς μάθει, να ζούμε χωρίς Θεό, υπάρχει μια στιγμή, που όλα τα ανθρώπινα στηρίγματα σωπαίνουν.

Και τότε η ψυχή, ψάχνει ένα μέρος, όπου δεν χρειάζεται να προσποιηθεί. Ένα μέρος όπου μπορεί να κλάψει. Να γονατίσει. Να μετανοήσει. Να ξανασηκωθεί.

Αυτό είναι η Εκκλησία.

Και αν κάποτε, φύγεις από εκεί, χωρίς να αλλάξει τίποτα μέσα σου, μην κατηγορήσεις την Εκκλησία. Ρώτησε την καρδιά σου αν μπήκε ποτέ πραγματικά μέσα.

Εκ της συντακτικής ομάδας του:Ιερός Ναός Αγίου Κωνσταντίνου Κολωνού.