Μεγαλώνοντας καταλαβαίνεις ότι η ζωή δεν πέρασε μόνο στις μεγάλες στιγμές.

  

 

Πέρασε κυρίως τις Τρίτες που δεν θυμάσαι.

Στα πρωινά που σηκώθηκες βιαστικά για τη δουλειά.
Στα τραπέζια που στρώθηκαν χωρίς καμία ιδιαίτερη αφορμή.
Στα παιδιά που κάποτε ζητούσαν να τα πάρεις αγκαλιά και μια μέρα έγιναν τόσο μεγάλα που άρχισαν να φεύγουν μόνα τους από την πόρτα.
Στους καφέδες με ανθρώπους που θεωρούσες δεδομένο ότι θα βρίσκονται πάντα εκεί.

Κι εμείς έχουμε μια παράξενη συνήθεια.

Περιμένουμε.

Όταν τελειώσω αυτή τη δουλειά. Όταν έχω περισσότερα χρήματα. Όταν ηρεμήσουν τα πράγματα.
Όταν μεγαλώσουν τα παιδιά. Όταν βρω περισσότερο χρόνο.

Και κάπως έτσι μπορεί να περάσουν χρόνια περιμένοντας τη ζωή που θα αρχίσουμε κάποτε να ζούμε.

Μόνο που η ζωή δεν αρχίζει «μετά».

Είναι αυτό το απόγευμα.
Αυτό το τραπέζι. Αυτός ο άνθρωπος που κάθεται τώρα απέναντί σου.

Γι’ αυτό χρησιμοποίησε εκείνα τα πράγματα που φυλάς «για καλά».

Φόρεσε το όμορφο ρούχο χωρίς να υπάρχει περίσταση.
Στρώσε τα καλά πιάτα ένα συνηθισμένο βράδυ.
Πάρε τηλέφωνο τον άνθρωπο που σκέφτηκες.
Κάθισε λίγο περισσότερο με τους γονείς σου.
Άκουσε για εκατοστή φορά την ιστορία του παιδιού σου.
Πες το «σ’ αγαπώ» όσο υπάρχει κάποιος απέναντί σου για να το ακούσει.

Και όταν θυμώνεις, θυμήσου κάτι ακόμη.

Δεν χρειάζεται να κερδίζεις κάθε συζήτηση.

Μερικές φορές μπορεί να κερδίσεις το δίκιο σου και να πληγώσεις έναν άνθρωπο που αγαπάς τόσο, ώστε στο τέλος η νίκη να μη σου χρησιμεύει σε τίποτα.

Δεν σημαίνει ότι πρέπει να ανεχόμαστε τα πάντα, να μη βάζουμε όρια ή να μένουμε σε σχέσεις που μας πληγώνουν.

Σημαίνει να ξεχωρίζουμε τι αξίζει πραγματικά να κρατήσουμε και τι αφήνουμε να μας κλέβει χρόνο, αγάπη και ζωή.

Γιατί μεγαλώνοντας αλλάζει λίγο και η αριθμητική μας.

Μετράμε λιγότερο όσα αποκτήσαμε και περισσότερο ποιους αγαπήσαμε.

Λιγότερο πόσα πράγματα είχαμε και περισσότερο πόσες φορές γελάσαμε γύρω από ένα τραπέζι.

Λιγότερο πόσο τέλεια τα κάναμε όλα και περισσότερο αν ήμασταν πραγματικά παρόντες όσο συνέβαιναν.

Και ίσως κάποια στιγμή καταλάβουμε ότι εκείνες οι «απλές» ημέρες που προσπερνούσαμε περιμένοντας κάτι σπουδαίο… ήταν τελικά το σπουδαίο.

Η ζωή δεν μας ζητά να την κρατήσουμε για πάντα.

Μας ζητά να είμαστε εδώ όσο την κρατάμε στα χέρια μας. 

Στέλλα Θώμου, Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας