ΕΟΡΤΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΘΕΟΠΑΤΟΡΩΝ ΙΩΑΚΕΙΜ ΚΑΙ ΑΝΝΗΣ

  

Αγαπητοί μου αδελφοί,

Σήμερα η Αγία μας Εκκλησία τιμά δύο πρόσωπα ταπεινά, σιωπηλά, αλλά συγχρόνως μεγάλα ενώπιον του Θεού: τους Αγίους και Δικαίους Θεοπάτορες Ιωακείμ και Άννα, τους γονείς της Υπεραγίας Θεοτόκου και παππού και γιαγιά, κατά σάρκα, του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.

Δεν ήταν βασιλείς. Δεν είχαν ανθρώπινη δόξα. Δεν κατείχαν αξιώματα. Είχαν όμως κάτι πολύ μεγαλύτερο: **πίστη, υπομονή, προσευχή και απόλυτη εμπιστοσύνη στο θέλημα του Θεού.**

Για πολλά χρόνια ο Ιωακείμ και η Άννα έζησαν με έναν μεγάλο πόνο. Δεν είχαν αποκτήσει παιδί. Και εκείνη την εποχή η ατεκνία θεωρούνταν μεγάλη ντροπή. Άκουγαν ίσως λόγια πικρά, ένιωθαν την απόρριψη των ανθρώπων, κουβαλούσαν μέσα στην καρδιά τους τη θλίψη.

Κι όμως, δεν απομακρύνθηκαν από τον Θεό. Δεν είπαν: «Γιατί, Θεέ μου, σε εμάς;» Δεν σταμάτησαν να προσεύχονται. Δεν άφησαν τον πόνο να γίνει απελπισία. Περίμεναν. Προσεύχονταν. Έκλαιγαν. Και εμπιστεύονταν.

Και όταν ήλθε η ώρα του Θεού, εκεί όπου οι άνθρωποι έλεγαν ότι όλα τελείωσαν, ο Θεός άνοιξε έναν καινούργιο δρόμο.

Η στείρα Άννα γέννησε την Παναγία μας. Και από εκείνη τη γέννηση άρχισε να ανατέλλει η αυγή της σωτηρίας του κόσμου.

Αδελφοί μου, πόσες φορές κι εμείς δεν βιαζόμαστε να πούμε ότι «τελείωσε»; Τελείωσε η ελπίδα. Τελείωσε μια σχέση. Τελείωσε η υγεία. Τελείωσε το όνειρο. Τελείωσε η δύναμή μου.

Και έρχεται σήμερα η ζωή των Αγίων Ιωακείμ και Άννης να μας ψιθυρίσει: Μη βάζεις τελεία εκεί όπου ο Θεός μπορεί ακόμη να γράψει συνέχεια. Ο Θεός πολλές φορές αργεί στα δικά μας μάτια, αλλά ποτέ δεν αργεί πραγματικά. Εμείς μετράμε τον χρόνο με το ρολόι.

Ο Θεός μετρά τον χρόνο με τη σωτηρία της ψυχής μας. Εμείς ζητάμε: «Τώρα». Ο Θεός γνωρίζει: «Πότε». Εμείς θέλουμε: «Αυτό». Ο Θεός γνωρίζει: «Τι είναι πραγματικά καλό».

Οι Άγιοι Θεοπάτορες μάς διδάσκουν ακόμη κάτι πολύ σημαντικό για την οικογένεια.

Η Παναγία δεν γεννήθηκε τυχαία μέσα σε ένα σπίτι. Γεννήθηκε μέσα σε ένα σπίτι προσευχής. Μεγάλωσε δίπλα σε δύο ανθρώπους που αγαπούσαν τον Θεό. Πριν ακόμη οδηγηθεί στον Ναό, είχε μάθει μέσα στο σπίτι της τι σημαίνει πίστη, θυσία, ταπείνωση και ευγνωμοσύνη.

Και εδώ υπάρχει ένα μεγάλο μήνυμα για τους σημερινούς γονείς.

Τα παιδιά δεν χρειάζονται μόνο φαγητό, ρούχα, σχολεία, δραστηριότητες και ανέσεις. Χρειάζονται να βλέπουν τον πατέρα τους να κάνει τον σταυρό του. Χρειάζονται να ακούνε τη μητέρα τους να λέει: «Δόξα τω Θεώ». Χρειάζονται να γνωρίζουν πού βρίσκεται η Εκκλησία. Χρειάζονται να μάθουν ότι υπάρχει προσευχή, συγχώρηση, μετάνοια και Θεός.

Το μεγαλύτερο κληροδότημα που μπορούμε να αφήσουμε στα παιδιά μας δεν είναι ένα σπίτι ούτε ένας τραπεζικός λογαριασμός. Είναι να τους μάθουμε τον δρόμο που οδηγεί στον Χριστό.

Και κάτι ακόμη. Ο Ιωακείμ και η Άννα, όταν απέκτησαν το παιδί που τόσο πολύ περίμεναν, δεν είπαν: «Τώρα είναι δικό μας». Το πρόσφεραν στον Θεό. Την Παναγία μας την οδήγησαν στον Ναό. Τι μεγάλο μάθημα!

Τα παιδιά μας δεν είναι ιδιοκτησία μας. Είναι δώρα του Θεού. Οι άνθρωποι που αγαπάμε δεν μας ανήκουν. Ούτε η ζωή μας μάς ανήκει. Όλα είναι δώρο.

Και όταν καταλάβουμε ότι όλα είναι δώρα του Θεού, τότε αρχίζουμε να αγαπάμε χωρίς να φυλακίζουμε, να προσφέρουμε χωρίς να απαιτούμε και να ευχαριστούμε χωρίς να θεωρούμε τίποτε δεδομένο.

Αδελφοί μου, ίσως σήμερα κάποιος από εμάς κουβαλά έναν δικό του σταυρό. Ίσως χρόνια τώρα περιμένει μία απάντηση. Ίσως προσεύχεται για το παιδί του. Ίσως αγωνιά για την υγεία του. Ίσως το σπίτι του περνά δοκιμασία. Ίσως μέσα του αισθάνεται ότι ο Θεός σιωπά. Ας θυμηθεί σήμερα την Αγία Άννα. Ας θυμηθεί τον Άγιο Ιωακείμ. Χρόνια προσευχής. Χρόνια δακρύων. Χρόνια αναμονής. Κι όμως, κανένα δάκρυ τους δεν χάθηκε. Ο Θεός είχε φυλάξει την απάντηση για την κατάλληλη στιγμή.

Κι αν ο Θεός δεν μας δώσει πάντοτε αυτό ακριβώς που ζητάμε, θα μας δώσει κάτι βαθύτερο: τη δύναμη να σηκώσουμε τον σταυρό μας και να σωθούμε μέσα από αυτόν.

Γι’ αυτό σήμερα ας παρακαλέσουμε τους Αγίους Θεοπάτορες Ιωακείμ και Άννα: Να προστατεύουν τις οικογένειές μας. Να στηρίζουν τους γονείς. Να φωτίζουν τα παιδιά μας. Να παρηγορούν τα άτεκνα ζευγάρια. Να ενώνουν τα σπίτια που δοκιμάζονται. Να γλυκαίνουν τις καρδιές που έχουν πληγωθεί. Και πάνω απ’ όλα, να μας μάθουν να περιμένουμε τον Θεό. Γιατί υπάρχουν στιγμές που η μεγαλύτερη πίστη δεν είναι να βλέπεις το θαύμα. Είναι να συνεχίζεις να πιστεύεις πριν ακόμη το δεις. Να προσεύχεσαι όταν ο ουρανός φαίνεται κλειστός. Να ελπίζεις όταν όλα γύρω σου λένε «δεν γίνεται». Να μένεις γονατιστός μπροστά στον Θεό όταν η καρδιά σου θέλει να φωνάξει.

Και τότε, αδελφοί μου, ακόμη κι αν δεν αλλάξει αμέσως η ζωή μας, θα έχει ήδη αρχίσει να αλλάζει η ψυχή μας.

Ας μην ξεχάσουμε ποτέ: Όταν ο άνθρωπος φτάσει στο τέλος των δικών του δυνάμεων, δεν σημαίνει ότι έφτασε και στο τέλος η δύναμη του Θεού. Εκεί όπου εμείς βλέπουμε έρημο, ο Θεός μπορεί να κάνει να ανθίσει Παράδεισο. Εκεί όπου βλέπουμε δάκρυ, Εκείνος μπορεί να γεννήσει χαρά. Εκεί όπου λέμε «αδύνατον», Εκείνος γράφει: «Παρά Θεώ πάντα δυνατά εστί».

Άγιοι Θεοπάτορες Ιωακείμ και Άννα, πρεσβεύσατε υπέρ ημών. Αμήν.

π. Δημήτριος Αργύρης, Πρωτοπρεσβύτερος